II SAB/Wa 409/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 października 2020 r. sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Komendanta [...] Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2019 r. o ponowne ustalenie i wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop 1. zobowiązuje Komendanta [...] Policji do rozpoznania wniosku M. M. z dnia [...] sierpnia 2019 r. o ponowne ustalenie i wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop w terminie miesiąca od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Komendanta [...] Policji na rzecz M. M. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. M. M., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta [...] Policji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] sierpnia 2019 r. Wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie [...] dni od dnia wydania rozstrzygnięcia w sprawie oraz zasądzenie od organu kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł. Pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 35 § 3 i następne ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez niezakończenie postępowania administracyjnego w sprawie wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia 2020 r. W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał m.in., że wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2019 r., skarżący za pośrednictwem pełnomocnika zwrócił się do Komendanta [...] Policji z pisemnym wnioskiem o dokonanie wypłaty wyrównania za 97 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego i dodatkowego oraz 130 godzin za niewykorzystany czas wolny od służby przysługującego skarżącemu w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji. Komendant [...] Policji w [...], pismem z dnia [...] września 2019 r. udzielił wnioskodawcy pisemnej odpowiedzi, w której stanął na stanowisku, że do czasu ustanowienia nowych regulacji prawnych jego wniosek nie zostanie rozpoznany. Pełnomocnik wskazał, że w związku z powyższym w dniu [...] maja 2020 r. wnioskodawca skierował do Komendanta Głównego Policji ponaglenie na bezczynność Komendanta [...] Policji. Komendant Główny Policji w dniu [...] czerwca 2020 r. wydał postanowienie Nr [...], na mocy którego uznał, że Komendant [...] Policji nie pozostawał w bezczynności. Pełnomocnik zaznaczył, że do dnia wniesienia niniejszej skargi organ nie zakończył postępowania w żaden sposób i w formie przewidziany przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Komendant [...] Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi z dnia [...] lipca 2020 r. na skargę wniósł o jej odrzucenie jako bezpodstawnej, ewentualnie o jej oddalenie jako bezzasadnej. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...] sierpnia 2019 r. skarżący za pośrednictwem radcy prawnego zwrócił się do Komendanta [...] Policji z pisemnym wnioskiem o wszczęcie postępowania i zakończenie go wydaniem decyzji w sprawie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy/dodatkowy oraz wypłatę wyrównania z tytułu wypłaconej w przeszłości należności finansowej przysługującej skarżącemu w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji. Ponadto w tym samym dniu tj. [...] sierpnia 2019 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o wydanie zaświadczenia w przedmiocie potwierdzenia ilości dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego i dodatkowego oraz ilości godzin za niewykorzystany czas wolny od służby. Pełnomocnik organu wskazał, że w dniu [...] września 2019 r. Komendant [...] Policji wydał zaświadczenie o żądanej treści oraz udzielił wnioskodawcy pisemnej odpowiedzi, w której zawarł informację, iż na chwilę obecną nie wprowadzono regulacji prawnych określających inny wymiar części miesięcznego uposażenia do naliczenia ekwiwalentu. Poinformował również, że sytuacja taka będzie miała miejsce aż do czasu ustanowienia przez ustawodawcę przepisu prawa, w którym wskazane zostanie, jak należy obliczać wysokość ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy (koniecznym będzie przyjęcie nowego wskaźnika tych przeliczeń). Ponadto istotne znaczenie będzie miało ewentualne wprowadzenie przez ustawodawcę przepisów przejściowych, rozstrzygających, do jakich zdarzeń prawnych bądź też podmiotów nowe przepisy prawa znajdą zastosowanie. W świetle powyższego Komendant [...] Policji, nie odmówił wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, a jedynie poinformował o aktualnym stanie prawnym. Pełnomocnik wskazał, że w dniu [...] września 2019 r. wnioskodawca złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji. K[...]P w dniu [...] września 2019 r. przekazał ponaglenie skarżącego wraz z całością materiałów do Komendanta Głównego Policji. W dniu [...] października 2019 r. do Komendy [...] Policji wpłynęło rozstrzygnięcie organu nadrzędnego w tej sprawie. W dniu [...] maja 2020 r. wnioskodawca złożył ponaglenie do Komendanta Głównego Policji. K[...]P w dniu [...] maja 2020 r. przekazał ponaglenie skarżącego wraz z całością materiałów do Komendanta Głównego Policji. Następnie w dniu [...] czerwca 2020 r. do K[...]P wpłynęło rozstrzygnięcie organu nadrzędnego w tej sprawie. Pełnomocnik organu wskazał, że stanowisko Komendanta [...] Policji wynika z wytycznych Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2019 r. dołączonych do akt sprawy. Podał nadto, że oryginały akt sprawy dotyczącej M. M. znajdują się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 2728/19. Sądowi z urzędu wiadome jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 2728/19 oddalił skargę M. M. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga na bezczynność Komendanta [...] Policji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] sierpnia 2019 r. podlegała uwzględnieniu. Skarga jest dopuszczalna, albowiem skarżący przed jej wniesieniem wystąpił do organu z ponagleniem. Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm), sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096), zwanej dalej k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie do art. 35 § 2 k.p.a., niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Stosownie do art. 35 § 5 k.p.a. do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Sytuacja taka zachodzi w niniejszej sprawie. Organ, po wpłynięciu wniosku z dnia [...] sierpnia 2019 r. o ponowne ustalenie i wypłacenie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, nie dokonał niezwłocznie czynności materialno-technicznej w postaci wypłaty żądanego świadczenia, nie wydał też, w przewidzianym przez k.p.a. terminie, postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania (art. 61a k.p.a.) ani decyzji o odmowie ponownego ustalenia i wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe. Rozpoznając skargę na bezczynność Komendanta [...] Policji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] sierpnia 2019 r. stwierdzić należało, że organ nie rozpoznał wniosku skarżącego w formie przewidzianej przez przepisy prawa procesowego, tj. postanowienia lub decyzji. Podniesiony przez organ argument, że po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15 nie wprowadzono regulacji prawnych określających inny wymiar części miesięcznego uposażenia do naliczenia ekwiwalentu, nie stanowi o braku bezczynności organu w rozpatrzeniu wniosku skarżącego w niniejszej sprawie. Jeśli w ocenie organu postępowanie w sprawie wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe nie może być wszczęte z jakichkolwiek przyczyn, organ - stosownie do art. 61a k.p.a. - winien wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Od postanowienia takiego służy zażalenie. Postanowienie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego strona może kwestionować przed sądem administracyjnym. W sytuacji zaś, gdy w ocenie organu brak jest podstaw do pozytywnego rozpatrzenia wniosku skarżącego, organ winien wydać decyzję administracyjną. Odmowa dokonania czynności materialno-technicznej następuje bowiem w drodze decyzji administracyjnej. Skierowanie do strony zwykłego pisma informującego, że brak jest regulacji prawnych określających inny wymiar części miesięcznego uposażenia do naliczenia ekwiwalentu, nie stanowi załatwienia sprawy w wymaganej przepisami prawa formie. Niepodjęcie przez organ w ustawowym terminie działania, które umożliwiłoby stronie jego kwestionowanie przed sądem administracyjnym w celu dochodzenia swych praw, stanowi o bezczynności w rozpatrzeniu wniosku. Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie wydania stosownego aktu lub podjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną przyczyną. Zaznaczyć przy tym należy, że okoliczności powołane w piśmie z dnia [...] września 2019 r. skierowanym do wnioskodawcy, jak również zawarte w odpowiedzi na skargę nie mogą być traktowane jak okres opóźnienia wynikający z przyczyn niezależnych od organu, o którym mowa w art. 35 § 5 k.p.a. Nie jest to okres opóźnienia, którego nie wlicza się do terminów określonych w art. 35 § 1- § 4 k.p.a. Skarga na dzień jej wniesienia była zasadna i pozostaje zasadna na dzień orzekania w tej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Do Sądu nie wpłynęła informacja od organu o dokonaniu czynności materialno-technicznej (wypłaty), jak również o wydaniu aktu administracyjnego. Z tego względu Sąd zobowiązał Komendanta [...] Policji do rozpatrzenia wniosku M. M. z dnia [...] sierpnia 2019 r. w terminie miesiąca od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała w niniejszej sprawie charakteru rażącego naruszenia prawa. Wprawdzie organ nie podjął właściwego działania w ustawowym terminie, jednakże z akt postępowania i z odpowiedzi na skargę nie wynika, aby działanie organu było nakierowane na pozbawienie wnioskodawcy uprawnień. Organ skierował do strony pismo, w którym wyjaśniał swój brak działania, wskazał przyczyny, które jego zdaniem uniemożliwiają ustalenie wysokości żądanego ekwiwalentu. Argumentacja organu, choć nie mogła wpłynąć na wynik sprawy dotyczącej bezczynności, nie stanowi jednocześnie przesłanki stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Trudność w rozpatrzeniu wniosku, na jaką organ wskazał w związku z wydanym przez Trybunał Konstytucyjny wyrokiem zakresowym, pozwala stwierdzić, że brak oczekiwanego przez skarżącego działania organu, nie miał charakteru rażącego naruszenia prawa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie 1 i 2 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie 3 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości 480 zł.