II SAB/Wa 360/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 października 2022 r. sprawy ze skargi P. M. na bezczynność Prezesa Krajowej Rady Izby Architektów RP w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę. UZASADNIENIE W piśmie z dnia [...] maja 2022 r. P.M. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca"), działając za pośrednictwem podmiotu zobowiązanego, wniósł poprzez platformę ePUAP do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Krajowej Rady Izby [...] (dalej także: "podmiot zobowiązany") w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] kwietnia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej. Na podstawie akt niniejszej sprawy Sąd ustalił następujący stan faktyczny. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2022 r. P.M., działając za pośrednictwem Elektronicznej Platformy Usług Administracji Publicznej - ePUAP, wystąpił do Izby [...] z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej poprzez odpowiedź na pytania: 1. Kto odpowiadał (imię i nazwisko) za korespondencję e-mail w imieniu Izby Krajowej [...] w dniu [...].04.2022 i na podstawie jakiego upoważnienia? 2. Kto jest autorem (imię i nazwisko) korespondencji e-mail w imieniu Izby Krajowej [...] z dnia [...].04.2022, godz. 13.58, skierowanej na adres [...] i na podstawie jakiego upoważnienia? 3. Jaki jest standard kancelaryjny Izby Krajowej [...] - kto i na jakiej podstawie może udzielać odpowiedzi w imieniu Izby Krajowej [...]? 4. Jaki jest standard kancelaryjny Izby Krajowej [...] - czy dopuszczalne jest udzielanie anonimowych odpowiedzi na skierowaną i podpisaną korespondencję do Izby (w tym wskazaną w pkt. 2)? 5. Czy Izba prowadziła, prowadzi, lub ma zamiar prowadzić działania legislacyjne (projekty nowelizacji, lobbing) mające na celu zrównanie uprawnień [...] z tymi, nadanymi doradcom podatkowym i rzecznikom patentowym w zakresie potwierdzania dokumentów w postępowaniu administracyjnym? 6. Czy Izba prowadziła, prowadzi, lub ma zamiar prowadzić działania legislacyjne (projekty nowelizacji, lobbing) mające na celu zrównanie uprawnień [...] z tymi, nadanymi doradcom podatkowym i rzecznikom patentowym w reprezentowaniu klientów w postępowaniu przed sądami administracyjnymi? Ustosunkowując do powyższego wniosku strony skarżącej podmiot zobowiązany, reprezentowany przez Dyrektor Biura Krajowej Izby [...], w piśmie z dnia [...] maja 2022 r wskazał, że przedmiotowy wniosek zawiera pytania tożsame z tymi, jakie skarżący przedstawiał w poprzedniej, licznej korespondencji. Jednocześnie, podmiot zobowiązany ponownie poinformował skarżącego, że Krajowa Izba [...] udzieliła już wielokrotnie stosowanych wyjaśnień, odpowiadając na zapytania skarżącego. Podmiot zobowiązany stwierdził ponadto, że informacje, jakich domaga się skarżący, nie stanowią informacji publicznej. W piśmie z dnia [...] maja 2022 r. skarżący, działając za pośrednictwem podmiotu zobowiązanego, wniósł poprzez platformę ePUAP do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Krajowej Rady Izby [...] w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] kwietnia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca zauważyła, że pomimo upływu stosownych terminów podmiot zobowiązany, do którego skierowano pytania, nie udzielił odpowiedzi, pomimo ponaglenia z dnia [...] maja 2022 r. W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, z uwagi na niezrealizowanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, zasadne jest wniesienie skargi na bezczynność podmiotu zobowiązanego. Udzielając odpowiedzi na skargę w piśmie z dnia [...] czerwca 2022 r., Prezes Krajowej Rady Izby [...], reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko, podmiot zobowiązany wskazał, że żądane przez skarżącego informacje dotyczące podania danych osobowych osoby, która "odpowiadała i jest autorem" korespondencji e-mail kierowanej do skarżącego w dniu [...] kwietnia 2022 r. nie mieszczą się w definicji informacji publicznej, w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Są to bowiem, jak zauważył podmiot zobowiązany, informacje o charakterze wyłącznie organizacyjnym, do których ujawnienia skarżącemu nie jest on ani zobowiązany ani uprawniony. Prezes Krajowej Rady Izby [...] podniósł ponadto, że decyzja o nieujawnianiu skarżącemu tych danych osobowych jest tym bardziej uzasadniona, jeśli weźmie się pod uwagę fakt konfrontacyjnego i agresywnego tonu korespondencji kierowanej do Izby [...], jak również posługiwanie się przez skarżącego wobec pracowników Izby [...] wulgarnymi epitetami, mogącymi u nich wywołać lęk i obawę przed niekontrolowanym zachowaniem skarżącego. Podmiot zobowiązany stwierdził również, że nie pozostaje w sferze informacji publicznej niejasne pytanie skarżącego o "standard kancelaryjny Krajowej Izby [...]". Podmiot zobowiązany podniósł, że - w świetle dotychczasowej korespondencji - należało przyjąć, iż celem tego pytania jest wyłącznie zidentyfikowanie osoby prowadzącej korespondencję ze skarżącym. Informacje te były zatem - jak uznał podmiot zobowiązany - potrzebne skarżącemu wyłącznie po to, aby tak zidentyfikowaną osobę nękać dalszą agresywną lub wulgarną korespondencją. Mając powyższe na względzie, Prezes Krajowej Rady Izby [...] stwierdził, że nie ulega wątpliwości, iż takie działanie skarżącego stanowi nadużycie prawa do dostępu do informacji publicznej. Podmiot zobowiązany zauważył bowiem, powołując się na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wydane w sprawie sygn. akt II SAB/Ke 6/19, że nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej polega na próbie korzystania z jego instytucji dla osiągnięcia celu innego, aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów, itp. Odnosząc się z kolei do pytań strony skarżącej dotyczących "prowadzenia [przez Izbę] działań legislacyjnych (projekty, nowelizacje, lobbing) mające na celu zrównanie uprawnień architektów z tymi nadanymi doradcom podatkowym i rzecznikom podatkowym w zakresie potwierdzania dokumentów w postępowaniu administracyjnym i reprezentacji klientów", Prezes Krajowej Rady Izby [...] stwierdził, że skarżącemu została przedstawiona informacja, w której poinformowano, że o wszelkich działaniach legislacyjnych Izba [...] informuje poprzez newsletter, który jest rozsyłany do wszystkich członków samorządu zawodowego architektów, w tym do skarżącego. Ponadto, podmiot zobowiązany zauważył, że skarżący został poinformowany, że w tym zakresie uzyskał już odpowiedź Izby [...] w e-mailu z dnia [...] kwietnia 2022 r. W tej sytuacji, biorąc pod uwagę fakt, że w tej kwestii skarżący występował z analogicznym zapytaniem już w dniu [...] września 2021 r. i otrzymał na to pismo obszerne i wyczerpujące wyjaśnienia, Prezes Krajowej Rady Izby [...] uznał, iż należy przyjąć, że dalsze prowadzenie przez skarżącego korespondencji w tej sprawie nie wynika z braku wiedzy o działaniach samorządu zawodowego, a jedynie z faktu nie podzielenia przez skarżącego stanowiska Izby [...] i chęci przeforsowania swojej koncepcji prowadzenia działalności w sferze legislacyjnej. W konsekwencji, podmiot zobowiązany stwierdził, że takie działanie skarżącego stanowi zatem polemikę z Izbą [...], a więc celem skarżącego nie jest chęć uzyskania informacji. W świetle powyższego, Prezes Krajowej Rady Izby [...] uznał, iż skarga nie jest zasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, dokonując kontroli działalności administracji publicznej, orzeka m.in. w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - dalej także: "P.p.s.a."). W świetle przepisu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W niniejszej sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 902 - dalej także: "u.d.i.p."), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania (art. 1 - 2 u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Przepis art. 149 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b P.p.s.a.). W świetle art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Należy zauważyć, że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak m.in. T. Woś /w:/ T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2011, s. 109). Jednocześnie, podnosi się w doktrynie, że stan "bezczynności organu" od "przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ" różni się tym, że o ile w pierwszym przypadku dochodzi do przekroczenia terminu załatwienia sprawy poprzez to, iż organ zasadniczo nie podejmuje żadnych istotnych czynności zmierzających do rozstrzygnięcia sprawy, o tyle w drugim przypadku organ nie podejmuje skutecznych działań na podstawie przepisów k.p.a., przez co nie dochodzi do wydania rozstrzygnięcia (por. m.in. J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, wyd. 5, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2017). Takie rozumienie pojęcia bezczynności potwierdza również orzecznictwo, w którym stwierdza się, że jeżeli w toku postępowania administracyjnego organ podejmuje czynności mające na celu dokładne rozpoznanie sprawy w niezbędnym zakresie, to choć nie wydał w przewidzianym terminie decyzji administracyjnej, nie można mu zarzuć bezczynności (por. m.in. wyrok NSA z dnia 13 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 711/11). W tym drugim przypadku (stan przewlekłości postępowania), czynności organu można również uważać za "pozorowane", w tym sensie, iż organ przeprowadza czynności nieistotne dla sprawy lub mnoży czynności postępowania dowodowego, pozostając w sprzeczności z koniecznością zachowania wymogu ekonomiki postępowania administracyjnego. Przy kwalifikowaniu "przewlekłości postępowania" powstaje więc sytuacja, w której działa opieszale lub tylko pozoruje działania (formalnie nie będąc bezczynnym). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ - będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej - nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Przyjmuje się, że bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej może przybrać jedną z czterech postaci: 1) podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w ogóle nie odpowiada na wniosek strony skarżącej, a więc podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt II SAB/Wa 28/08); 2) podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej przekracza termin określony w art. 13 u.d.i.p., a więc nie podejmuje w terminie wskazanym w art. 13 cyt. ustawy stosownych czynności (tak m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 lutego 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 485/12); 3) podmiot zobowiązany udziela informacji, lecz dokonuje przedstawienia informacji innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca lub też informacji wymijającej, a więc zachodzi sytuacja, gdy wnioskodawcy zostaje formalnie udzielona informacja publiczna, ale nie dotyczy ona pytań zawartych we wniosku, a zatem odpowiedź w ogóle nie dotyczy wniosku lub zawiera informacje niezwiązane z treścią wniosku; 4) podmiot zobowiązany udziela wprawdzie wnioskodawcy lakonicznej informacji, że nie dysponuje informacją publiczną, ale nie udowadnia swoich twierdzeń, a nawet nie uwiarygadnia, iż nie posiada żądanej informacji publicznej (tak również: m.in. wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 156/12). Zaznaczyć należy, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej, w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. W rozpatrywanej sprawie P.M. sformułował wobec Prezesa Krajowej Rady Izby [...] zarzut bezczynności w rozpatrzeniu jego wniosku złożonego w dniu [...] kwietnia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej poprzez odpowiedź na pytania: 1. Kto odpowiadał (imię i nazwisko) za korespondencję e-mail w imieniu Izby Krajowej [...] w dniu [...].04.2022 i na podstawie jakiego upoważnienia? 2. Kto jest autorem (imię i nazwisko) korespondencji e-mail w imieniu Izby Krajowej [...] z dnia [...].04.2022, godz. 13.58, skierowanej na adres [...] i na podstawie jakiego upoważnienia? 3. Jaki jest standard kancelaryjny Izby Krajowej [...] - kto i na jakiej podstawie może udzielać odpowiedzi w imieniu Izby Krajowej [...]? 4. Jaki jest standard kancelaryjny Izby Krajowej [...] - czy dopuszczalne jest udzielanie anonimowych odpowiedzi na skierowaną i podpisaną korespondencję do Izby (w tym wskazaną w pkt. 2)? 5. Czy Izba prowadziła, prowadzi, lub ma zamiar prowadzić działania legislacyjne (projekty nowelizacji, lobbing) mające na celu zrównanie uprawnień architektów z tymi, nadanymi doradcom podatkowym i rzecznikom patentowym w zakresie potwierdzania dokumentów w postępowaniu administracyjnym? 6. Czy Izba prowadziła, prowadzi, lub ma zamiar prowadzić działania legislacyjne (projekty nowelizacji, lobbing) mające na celu zrównanie uprawnień architektów z tymi, nadanymi doradcom podatkowym i rzecznikom patentowym w reprezentowaniu klientów w postępowaniu przed sądami administracyjnymi? Należy zauważyć, że w świetle przepisu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, do udostępniania informacji publicznej obowiązane są w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), a także podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy). Nie ulega wątpliwości, że Izby [...] - jako podmiot samorządu zawodowego architektów wykonujący również zadania publiczne - jest zobowiązana, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., do udostępniania informacji publicznej. Jednocześnie, należy zauważyć, że każdy podmiot, który gospodaruje choćby niewielką częścią publicznego mienia - a w przypadku Izby [...] - nie ma jakiejkolwiek wątpliwości, że mamy do czynienia z taką sytuacją - ma obowiązek udostępniania informacji na jego temat. Można bowiem wskazać, że prawo do informacji podąża za publicznym mieniem i osoby uprawnione mogą żądać informacji od każdego, kto takim mieniem zarządza lub z niego korzysta (por. m.in. M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018). Niemniej, należy podkreślić, iż sam fakt, że dany podmiot jest - co do zasady - obowiązany do udostępniania informacji publicznej, nie oznacza jeszcze, że w określonym przypadku mamy do czynienia z obowiązkiem przekazania danej informacji wnioskodawcy. Należy bowiem zauważyć, że istotne jest również to, czy informacja, o udostępnienie której wystąpił dany podmiot, stanowi informację publiczną, a także to, czy informacja ta może być w ogóle udostępniona w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Warto wskazać, że brak cech informacji publicznej powoduje, że nie ma podstaw do wydania decyzji w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie ma wówczas także obowiązku udostępnienia informacji. Organ, do którego wniesiono żądanie, powinien natomiast wystosować do wnioskodawcy pismo informacyjne o nienależeniu żądanej informacji do zakresu przedmiotowego ustawy. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu cyt. ustawy i podlega udostępnieniu. Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Wyliczenie to ma jedynie charakter przykładowy, co prowadzi do wniosku, że - co do zasady - wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez niedokonywanych, niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi, więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego. W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 123/06, publ. LEX nr 291357 oraz z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 2093/14, publ. /w:/ https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu, podkreślić należy, że pomimo szerokiego rozumienia pojęcia informacji publicznej, ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania w celu uzyskania każdej informacji. Jej zakres przedmiotowy obejmuje dostęp do informacji wyłącznie publicznej. Jeśli zatem żądana informacja nie jest objęta zakresem przedmiotowym ustawy, to dopuszczalną i właściwą formą odniesienia się do wniosku o udostępnienie takiej informacji jest wyłącznie pismo zawiadamiające wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania przepisów omawianej ustawy z wyjaśnieniem, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, w rozumieniu u.d.i.p. Należy uznać, że informacją publiczną będzie całość dokumentacji posiadanej przez dany organ władzy publicznej, której organ używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań nawet wtedy, gdy prawa autorskie należą do innego podmiotu. Bez znaczenia wówczas jest to, w jaki sposób znalazły się one w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą. Ważne natomiast jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez organ i odnosiły się do niego bezpośrednio. Innymi słowy, dokumenty takie muszą wiązać się ze sferą faktów zaistniałych po stronie organu (zob. szerzej: /w:/ m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 111/08). W literaturze również podkreśla się, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Podkreślić przy tym należy, że informacja publiczna musi dotyczyć sfery istniejących faktów i danych, nie zaś niezmaterializowanych w jakiejkolwiek postaci zamierzeń podejmowania określonych działań i może pochodzić od dowolnych podmiotów, jeżeli dotyczy "sprawy publicznej", w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Ponadto, wskazuje się, że w pojęciu informacji publicznej mieści się zarówno treść dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez organ, jak i tych, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego (por. M. Chmaj /w:/ M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018 i powołane tam orzecznictwo). Należy podkreślić jednocześnie, że o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu, w rozumieniu u.d.i.p., decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Mając powyższe na względzie, Sąd uznał, że żądania zawarte w pytaniach strony skarżącej skierowanych do Izby [...] w dniu [...] kwietnia 2022 r. dotyczą udostępnienia informacji, która nie ma charakteru informacji publicznej, w rozumieniu u.d.i.p., a więc w konsekwencji Prezes Krajowej Rady Izby [...] nie miał obowiązku jej udostępnienia. Otóż, w ocenie Sądu, zarówno informacja dotycząca danych osoby, która była autorem odpowiedzi e-mailowej udzielonej skarżącemu w dniu [...] kwietnia 2022 r., jak również informacja dotycząca standardów kancelaryjnych oraz planów legislacyjnych Izby [...], nie mogą być zakwalifikowane jako informacje publiczne, albowiem nie dotyczą sfery istniejących faktów i danych dotyczących podmiotu zobowiązanego, a także nie sposób tych informacji zaliczyć również do dokumentacji posiadanej przez dany podmiot zobowiązany, której używa on do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań ze sfery publicznej. Nie ulega wątpliwości, że celem prawa do informacji jest zapewnienie jawności życia publicznego, przejrzystości działań organów państwa i innych instytucji wykonujących zadania publiczne, a w konsekwencji możliwości wpływania obywateli na postępowanie władz publicznych i funkcjonowanie struktur publicznych. Art. 61 Konstytucji RP ma na celu zagwarantowanie obywatelom, możliwości sprawowania kontroli nad organami władzy. Ma zatem w efekcie prowadzić do poprawy funkcjonowania organów władzy, przekładając się na poprawę działania całego Państwa. W ocenie Sądu, przyjąć należy, że powyższe cele być może przyświecały stronie skarżącej, jako wnoszącej o udostępnienie informacji publicznej. Można jednocześnie uznać, że troska, jaką kierował się skarżący, wnosząc o udostępnienie spornej informacji, wynikała najpewniej z faktu, iż - jako członek samorządu zawodowego architektów - chciał wyjaśnić pewne wątpliwości, czy też zastrzeżenia co do zgodność działania Izby [...] z interesem członków wspomnianego samorządu. Niemniej jednak, pomimo powyższych być może - w ocenie skarżącego - uzasadnionych wątpliwości co do prawidłowości wypełniania misji publicznej przez Izbę [...] i tym samym prawidłowości w zakresie gospodarowania mieniem publicznym, Sąd nie mógł w niniejszej sprawie abstrahować od charakteru wnioskowanej przez skarżącego informacji, a w kontekście powyższych ustaleń wynikało ewidentnie, iż informacja ta nie miała charakteru informacji publicznej, w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Mając powyższe na względzie, nie sposób uznać zatem, że Prezes Krajowej Rady Izby [...] w analizowanym zakresie pozostawał w bezczynności. W tej sytuacji, z uwagi na fakt, iż Prezes Krajowej Rady Izby [...] nie dopuścił się zarzucanej skargą bezczynności, Sąd nie miał podstaw do zobowiązania tego podmiotu do rozpatrzenia wniosku strony skarżącej, a także do uwzględnienia pozostałych żądań zawartych w petitum skargi. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.