II SA/Wa 526/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.), Sędzia WSA Maria Werpachowska, Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2008 r. sprawy ze skargi R. P. na postanowienie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...]; 2. zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, mając za podstawę art. 59 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 22 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t. j.: Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku R. P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania administracyjnego, prowadzonego w sprawie przetwarzania jego danych osobowych przez Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej "Z." Sp. z o. o. z siedzibą w P., zakończonego decyzją Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] września 2005 r. nr [...], następnie utrzymaną w mocy decyzją tego organu z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...], odmówił uwzględnienia wniosku. W motywach postanowienia GIODO wyjaśnił, że zgodnie z art. 145a § 2 kpa, skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Termin do złożenia skargi o wznowienie postępowania jest terminem procesowym. W razie uchybienia terminu, strona może bronić się, wnosząc prośbę o przywrócenie terminu. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 listopada 2005 r. o sygn. akt K 22/05, na który zainteresowany się powołuje, wszedł w życie w dniu 7 grudnia 2005 r., zaś pismo w tej sprawie zostało złożone w dniu 6 czerwca 2006 r., doszło więc do uchybienia terminu. Zdaniem organu, R. P. nie wykazał jednak, by uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, a to oznacza, że w sprawie brak jest przesłanek do przywrócenia terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Na powyższe postanowienie R. P. skierował do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych zażalenie, w którym zarzucił naruszenie art. 58 § 1 kpa. Zaznaczył, że jedynie warunkowo w swej skardze wnosił o przywrócenie terminu do jej złożenia. Skoro Trybunał Konstytucyjny wspomnianym wyrokiem odsunął w czasie moment utraty mocy obowiązującej zakwestionowanych przepisów, to z tym dniem jego orzeczenie wchodzi w życie. Niekonstytucyjne przepisy obowiązywały do dnia 31 maja 2006 r., zaś skargę o wznowienie złożył w dniu 6 czerwca 2006 r. To wskazuje, że terminowi nie uchybił. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 59 § 1 kpa w związku z art. 22 ww. ustawy o ochronie danych osobowych, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. P. podniósł, że rozstrzygnięcie organu jest błędne, gdyż dopuszcza wznowienie postępowania administracyjnego wyłącznie w czasie obowiązywania niekonstytucyjnych przepisów, chociaż cel przepisu art. 190 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej można osiągnąć tylko i wyłącznie po uchyleniu niekonstytucyjnych przepisów. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł o jej oddalenie, przytaczając w uzasadnieniu swego stanowiska procesowego argumentację, jakiej użył w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 145a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. W sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (§ 2). Z art. 145a § 2 kpa wynika, że w zakresie terminu wznowienia na podstawie art. 145a § 1 kpa ustawa przewiduje termin jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Termin miesięczny do wniesienia skargi o wznowienie postępowania liczy się więc od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, czyli od dnia ogłoszenia orzeczenia w organie publikacyjnym. W świetle art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. Nr 62, poz. 718 ze zm.) dzień ogłoszenia to dzień wydania organu publikacyjnego. Należy przy tym podkreślić, że termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania, jako termin procesowy, może być przez właściwy organ administracji przywrócony (art. 59 kpa). Przy ustalaniu zachowania terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania należy uwzględnić treść art. 190 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zasadą bowiem jest, że orzeczenia Trybunału wchodzą w życie z dniem ich ogłoszenia, niemniej Trybunał może określić inny termin utraty mocy obowiązującej danego aktu normatywnego. W takim przypadku termin miesięczny liczy się od dnia wejścia w życie orzeczenia o utracie mocy aktu normatywnego, będącego podstawą wydania decyzji ostatecznej. W niniejszej sprawie R. P., składając swą skargę o wznowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia, powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 listopada 2005 r. o sygn. akt K 22/05 (Dz. U. z dnia 7 grudnia 2005 r. Nr 239, poz. 2020), w którym Trybunał orzekł, że zakwestionowane w wyroku przepisy tracą moc obowiązującą z dniem 31 maja 2006 r., a zatem, biorąc wspomniany wyrok TK za prawną podstawę wznowienia - w myśl powyższych stwierdzeń - to od tego dnia winien być liczony termin do złożenia skargi o wznowienie postępowania, a nie - jak błędnie przyjęto w wydanych postanowieniach - od dnia 7 grudnia 2005 r. Skarżący skargę o wznowienie postępowania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu skierował do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w dniu 6 czerwca 2006 r. (data stempla pocztowego), co zresztą nie jest sporne. Tak więc, zestawiając datę 31 maja 2006 r. z datą 6 czerwca 2006 r., nie ulega wątpliwości, że miesięczny termin do złożenia skargi o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 145a § 2, został zachowany. Nie było zatem podstaw do orzekania w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie. Skoro bowiem termin został zachowany, rozstrzyganie tej kwestii procesowej było bezprzedmiotowe, co winno prowadzić do umorzenia postępowania, wywołanego wnioskiem o przywrócenie terminu. W sprawie doszło więc do naruszenia norm prawa procesowego (co nie pozostało bez wpływu na wynik sprawy), a to przepisów kpa, wskazanych przez GIODO jako prawne podstawy podjętych rozstrzygnięć. Dlatego też, Sąd uchylił zarówno zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie je poprzedzające. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 ww. ustawy, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonego postanowienia w całości. Pomimo uwzględnienia skargi, Sąd nie miał podstaw do rozstrzygania o kosztach postępowania z uwagi na brak wniosku skarżącego w tym zakresie. W zawiadomieniu o terminie rozprawy zostało zawarte pouczenie, że strona traci uprawnienie żądania zwrotu kosztów, jeżeli nie złoży stosownego wniosku do czasu zamknięcia rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia.