IV SA/Wr 390/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi Gminy Z. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności zarządzenia Wójta Gminy Z. w sprawie odwołania ze stanowiska dyrektora Zespołu Szkolno-Przedszkolnego w Z. oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Przystępując do rozstrzygania Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n. Wójt Gminy Z. (dalej: Wójt), powołując się na art. 30 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r., poz. 994 ze zm. - dalej: u.s.g.) i art. 66 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2018 r., poz. 996 ze zm. - dalej: Prawo oświatowe), wydał zarządzenie w sprawie odwołania M.Sz. (dalej: Dyrektor Zespołu, odwołana, skarżąca) ze stanowiska Dyrektora Zespołu Szkolno-Przedszkolnego w Z. (dalej: Zespół) bez wypowiedzenia. W uzasadnieniu zarządzenia Wójt wskazał, że zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa Oświatowego organ, który powierzył stanowisko kierownicze w szkole lub placówce oświatowej, w przypadkach szczególnie uzasadnionych, po zasięgnięciu opinii kuratora oświaty, może odwołać nauczyciela ze stanowiska kierowniczego w czasie roku szkolnego bez wypowiedzenia. Stwierdził, że w jego ocenie, jako organu prowadzącego szkołę, zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, który uzasadnia celowość podjęcia decyzji o odwołaniu w/w ze stanowiska Dyrektora Zespołu. Dowodził, że przyczyną odwołania jest spowodowany przez w/w konflikt interpersonalny z osobą pełniącą funkcję Wójta (organem prowadzącym szkołę), w wyniku którego wykorzystując zajmowane stanowisko w/w: 1. umieściła na oficjalnej stronie szkoły swoje stanowisko i polemiki ze stanowiskiem Wójta, czym podważyła jego autorytet w społeczności lokalnej niezbędny do sprawowania przez niego funkcji; 2. wykorzystując program Librus, jako elektroniczny dziennik przeznaczony do przekazywania informacji o postępach dziecka w nauce i kontaktu szkoły z rodzicem w sprawie dziecka, przesłała do wszystkich rodziców swoje stanowisko w sprawie konfliktu interpersonalnego z osobą pełniącą stanowisko Wójta, co jest sprzeczne z celami wskazanego programu a ponadto podważa autorytet Wójta i angażuje społeczność lokalną w ten konflikt; 3. podważa kompetencje i autorytet Wójta oraz angażuje osoby trzecie w konflikt interpersonalny przez kierowanie wszelkich pism dot. jej obowiązków służbowych do wiadomości Rady Gminy pomijając obowiązującą ją podległość służbową. Według Wójta opisana sytuacja stanowi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego i który - jego zdaniem - oznacza takie sytuacje, w których nie jest możliwe spełnianie przez nauczyciela funkcji kierowniczej, a konieczność natychmiastowego przerwania jego czynności zachodzi ze względu na zagrożenie interesu publicznego. Końcowo Wójt poinformował, że - wypełniając obowiązek ustawowy - zwrócił się do kuratora oświaty o opinię w sprawie. Zauważył, że kurator ocenił, iż w sprawie nie zaistniały okoliczności spełniające warunek szczególnie istotnych, wymagane dla odwołania Dyrektora Zespołu z zajmowanego stanowiska. Reasumując Wójt, jako organ prowadzący, postanowił o odwołaniu Dyrektora Zespołu bez wypowiedzenia. Uznał, że opisane na wstępie działania Dyrektora uzasadniają zastosowanie wobec niego instytucji przewidzianej w art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego. Dowodził, że dalsze kierowanie przez niego Zespołem stanowi istotne zagrożenie dla funkcjonowania tej placówki oświatowej, jak i samej Gminy, jako odpowiedzialnej za prowadzenie Zespołu. W rozstrzygnięciu nadzorczym Wojewoda D. (dalej: Wojewoda, organ nadzoru) stwierdził nieważność zarządzenia Wójta. Ocenił, że podane w treści zarządzenia powody odwołania Dyrektora Zespołu nie pozwalają na zastosowanie trybu z art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego. Zauważył, że Wójt nie uzasadnił dostatecznie swojej decyzji o uruchomieniu nadzwyczajnego sposobu odwołania Dyrektora. Dowodził, że uzasadnienie jest lakoniczne a ich istota, sprowadzająca się do konfliktu interpersonalnego między Wójtem a Dyrektorem Zespołu w zakresie zamieszczanych przez Dyrektora oświadczeń w przestrzeni publicznej (Internet, elektroniczny dziennik służący do kontaktu z rodzicami uczniów, informowanie Rady Gminy), pozostających w opozycji do stanowisk prezentowanych w tejże przestrzeni przez Wójta, nie ma charakteru, który pozwala na uznanie, że zarzuty te wyczerpują znamiona "szczególnie uzasadnionego przypadku". Skarżąc rozstrzygnięcie nadzorcze w całości, Gmina (reprezentowana przez Wójta) zarzuciła naruszenie przepisów: 1. postępowania, mające istotny wpływ na wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia, tj.: - art. 91 ust. 5 u.s.g. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, w tym - w szczególności - na braku rozważenia konsekwencji, jakie dla prawidłowej realizacji przez Zespół Szkolno-Przedszkolny funkcji dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej ma świadome i celowe potęgowanie przez Dyrektora Zespołu konfliktu z organem prowadzącym; - art. 91 ust. 5 u.s.g. w zw. z art. 80 K.p.a., przez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego i uznanie, że nie wykazano okoliczności uzasadniających wydanie zarządzenia; 2. prawa materialnego, tj.: - art. 66 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego, poprzez jego niewłaściwą wykładnię, a w konsekwencji uznanie, że opisane w zarządzeniu zarzuty nie należą do kategorii "szczególnie uzasadnionych przypadków" warunkujących możliwość odwołania dyrektora szkoły bez wypowiedzenia; - art. 91 ust. 1 w zw. z art. 30 ust. 2 pkt 5 u.s.g. w zw. z art. 165 ust. 2 Konstytucji RP, przez badanie legalności zarządzenia w sprawie odwołania ze stanowiska Dyrektora Zespołu i stwierdzenie nieważności zarządzenia w sytuacji, gdy jedynie Wójt ma kompetencje do oceny, czy zachodzą przypadki "szczególnie uzasadnione", przemawiające za odwołaniem Dyrektora. Gmina wniosła o uchylenie skarżonego rozstrzygnięcia i zasądzenie kosztów. Uzasadniała, że opisane w zarządzaniu sytuacje stanowią szczególnie uzasadniony przypadek wskazany w art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego, które - zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą - oznaczają takie sytuacje, w których nie jest możliwe spełnianie przez nauczyciela funkcji kierowniczej, a konieczność natychmiastowego przerwania jego czynności zachodzi ze względu na zagrożenie interesu publicznego. W jej ocenie wskazane w zarządzeniu działania odwołanej są nie do przyjęcia nie tylko z punktu widzenia prawnego, ale i etycznego i w związku z tym mają na tyle istotny charakter, że nie pozwalają na dalsze wykonywanie przez nią obowiązków, a stwierdzone w jej pracy uchybienia prowadzą do destabilizacji funkcjonowania szkoły. Według niej sytuacja ma charakter wyjątkowy, nadzwyczajny i nagły, a dalsze kierowanie Zespołem przez odwołaną stanowi istotne zagrożenie dla funkcjonowania tej placówki, jak i dla funkcjonowania Gminy jako organu prowadzącego tę placówkę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga jest nieuzasadniona. Przedmiotem kontroli Sądu jest ocena prawidłowości i legalności rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody a w konsekwencji również unieważnionego przez to rozstrzygnięcie zarządzenia w sprawie odwołania ze stanowiska Dyrektora Zespołu. Podkreślić jednak należy, że rolą Sądu w tym postępowaniu nie jest ocena pracy odwołanego Dyrektora, a jedynie zasadność i legalność jego odwołania w trybie określonym w zarządzeniu. Obowiązkiem Sądu rozpoznającego skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze jest pierwotnie zbadanie zgodności z prawem samego zarządzenia, a dopiero w następnej kolejności badanie legalności rozstrzygnięcia nadzorczego, mocą którego stwierdzono nieważność tego zarządzenia (por. J. Zimmerman, Elementy procesowe nadzoru i kontroli NSA nad samorządem terytorialnym, PiP 1991, Nr 10, s.48). Przesłanki nieważności aktu organu gminy określone zostały w treści art. 91 ust. 1 zd. 1 u.s.g., zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, że uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (art. 91 ust. 4 u.s.g.). Powyższe oznacza, że jedynie istotne naruszenie prawa może być podstawą rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność uchwały lub zarządzenia organu gminy. Pojęcie "sprzeczności z prawem" w rozumieniu art. 91 ust. 1 u.s.g. obejmuje sprzeczność postanowień uchwały (zarządzenia) z jakimkolwiek aktem prawa powszechnie obowiązującego. Za istotne naruszenie prawa w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych uznaje się uchybienie prowadzące do takich skutków, które nie mogą zostać zaakceptowane w demokratycznym państwie prawnym i które wpływają na treść uchwały lub zarządzenia (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 13 kwietnia 2012 r., IV SA/Wr 625/11; dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl, jak i pozostałe powołane w tym uzasadnieniu orzeczenia). Takim uchybieniem jest m.in. naruszenie przepisów prawa wyznaczających kompetencje do wydania aktu lub podstawę prawną, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego przez wadliwą ich wykładnię oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał, jeżeli na skutek tego naruszenia zapadła uchwała innej treści niż gdyby naruszenie nie nastąpiło (M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd terytorialny 2001, z. 1-2). W sprawie ocena zaskarżonego zarządzenia dotyczyła przede wszystkim jego zgodności z przepisami ustawy - Prawo oświatowe. W ocenie Sądu zakwestionowane przez Wojewodę zarządzenie wydane zostało z naruszeniem art. 66 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2020 r., poz. 910 ze zm.). Sąd stwierdził, że w zarządzeniu wystąpiły uchybienia stwierdzone w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym, co uzasadniało oddalenie skargi. Punkt wyjścia do rozważań w sprawie stanowi art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego, zgodnie z którym organ, który powierzył nauczycielowi stanowisko kierownicze w szkole lub placówce w przypadkach szczególnie uzasadnionych, po zasięgnięciu opinii kuratora oświaty, a w przypadku szkoły i placówki artystycznej oraz placówki, o której mowa w art. 2 pkt 7, dla uczniów szkół artystycznych prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego - ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, może odwołać nauczyciela ze stanowiska kierowniczego w czasie roku szkolnego bez wypowiedzenia. W rozpatrywanej sprawie kurator oświaty, do którego skierowano prośbę o zaopiniowanie wniosku w sprawie odwołania Dyrektora Zespołu, stwierdził brak szczególnie uzasadnionego przypadku pozwalającego na odwołanie dyrektora placówki oświatowej w trakcie roku szkolnego bez wypowiedzenia. Wprawdzie ustawodawca nie przewidział związania organu prowadzącego placówkę oświatową treścią opinii kuratora oświaty, to jednak nie budzi wątpliwości, że zawarte w tej opinii negatywne stanowisko tym bardziej obligowało wójta do wyczerpującego uzasadnienia wydawanego aktu, w szczególności przekonującego umotywowania przesłanek, które pozwoliły na odwołanie ze stanowiska Dyrektora Zespołu. Zasadnicze rozbieżności między stronami sporu dotyczą oceny, czy w sprawie zaistniały szczególnie uzasadnione przypadki uzasadniające odwołanie Dyrektora Zespołu ze stanowiska w trakcie roku szkolnego bez wypowiedzenia, o jakich stanowi art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że skoro w/w przepis wprowadza nadzwyczajny tryb odwołania osoby, której powierzono stanowisko kierownicze (dyrektora szkoły), to powinien on być interpretowany ściśle. Pojęcie "przypadków szczególnie uzasadnionych" jest pojęciem ogólnym i niedookreślonym. Oznacza to, że każdą sytuację trzeba badać i oceniać indywidualnie. Zwraca się jednak uwagę, że Prawo oświatowe posługuje się zarówno pojęciem "uzasadniony przypadek", jak i pojęciem "szczególnie uzasadniony przypadek", co dowodzi, że nie jest to rozróżnienie przypadkowe. Użycie przez ustawodawcę w art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego sformułowania "szczególnie uzasadniony przypadek" zawęża pole zastosowania tego przepisu do sytuacji jedynie nadzwyczajnych. Za szczególnie uzasadnione przypadki należy uznać zdarzenia (działanie lub zaniechanie) o charakterze w pełni wyjątkowym, nadzwyczajnym (wykraczającym poza działanie rutynowe, codzienne), mające charakter niedopełnienia obowiązków lub naruszenia uprawnień określonych prawem. Przy czym stwierdzone uchybienia są tego rodzaju, że powodują destabilizację w realizacji funkcji (dydaktycznej, wychowawczej i oświatowej) szkoły i dlatego konieczne jest natychmiastowe zaprzestanie wykonywania funkcji dyrektora, albowiem dalsze zajmowanie stanowiska dyrektora godzi w interes szkoły jako interes publiczny (por. wyrok NSA z 1 września 2010 r., I OSK 933/10 i z 14 lutego 2013 r., I OSK 1797/12). Szczególnie uzasadnionym przypadkiem nie jest np. negatywna ocena pracy i negatywna ocena wykonywanych zadań, gdyż te okoliczności zostały unormowane w innym przepisie, tj. art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. b/ Prawa oświatowego. Także powołanie się na brak możliwości współpracy organu prowadzącego z dyrektorem, czy utrata zaufania do dyrektora, nie mieszczą się w zakresie "przypadków szczególnie uzasadnionych", o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy z 2016 r. Prawo oświatowe (por. wyrok NSA z 28 lutego 2020 r., I OSK 1479/19). Przyczyną odwołania w trybie art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego mogą być takie zaniedbania obowiązków dyrektora szkoły, które mogą prowadzić do destabilizacji funkcjonowania szkoły, tj. realizacji jej zadań w zakresie nauczania i wychowania. Nie każde więc naruszenie prawa przez dyrektora jest wystarczające do zastosowania tej formy odwołania. Ocena, czy w konkretnej sprawie zachodzi przesłanka "szczególnie uzasadnionych przypadków" należy niewątpliwie do organu, który zamierza pozbawić nauczyciela dotychczasowej funkcji kierowniczej. Odwołujący dysponuje więc w tym zakresie pewną swobodą. Sfera uznania kompetentnego organu chociaż dość znaczna nie jest jednak pełna, gdyż organ, korzystając z przysługujących mu uprawnień, musi uwzględniać także inne regulacje wynikające z Prawa oświatowego, w tym ograniczenia przewidziane w art. 66. Przepis ten, jako zapewniający znaczną stabilność stosunku zatrudnienia nauczyciela, należy traktować ze szczególną uwagą. Jeżeli bowiem ustawodawca przyznał danej grupie podmiotów specjalne gwarancje, to żaden z organów nie jest zwolniony z obowiązku dołożenia starań, aby gwarancje te w praktyce rzeczywiście funkcjonowały. Skoro art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego przewiduje możliwość odwołania nauczyciela ze stanowiska kierowniczego tylko w przypadkach szczególnie uzasadnionych oznacza to, że zarówno ocena, jak i uznanie organu, który powierzył nauczycielowi stanowisko kierownicze, a następnie zamierza odwołać go z tej funkcji, nie mogą mieć charakteru dowolnego, ani arbitralnego, lecz winny być dokładnie oraz szczegółowo wywiedzione i umotywowane w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, tak, aby ów wywód i argumentacja prawna mogły podlegać wnikliwej analizie zarówno organu nadzoru, jak i sądu (por. wyrok NSA z 27 września 2012 r., I OSK 1386/12). W sprawie, jako okoliczności uzasadniające odwołanie Dyrektora Zespołu w trybie nadzwyczajnym, wskazano konflikt interpersonalny między Wójtem a Dyrektorem Zespołu w zakresie zamieszczanych przez Dyrektora oświadczeń w przestrzeni publicznej (portal internetowy, elektroniczny dziennik służący do kontaktu z rodzicami uczniów, informowanie Rady Gminy), pozostających w opozycji do stanowisk prezentowanych w tejże przestrzeni przez Wójta. Odnosząc się do powyższego zgodzić należy się z Wojewodą, że powołane przez Wójta w uzasadnieniu zarządzenia o odwołaniu Dyrektora Zespołu okoliczności nie wyczerpują znamion "szczególnie uzasadnionego przypadku". Wójt nie wyjaśnił bowiem, do czego był zobowiązany, w jaki sposób zarzucane Dyrektorowi zachowania prowadzą do destabilizacji funkcjonowania Zespołu Szkolno-Przedszkolnego, w szczególności, w jaki sposób poprzez wskazane w zarządzeniu zachowania Dyrektora nastąpiły poważne i realne zakłócenia w prawidłowej realizacji przez Zespół funkcji dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej. Tym samym brak jest wykazania rażącego charakteru zarzucanych Dyrektorowi uchybień w odniesieniu do funkcjonowania kierowanej przez niego placówki. Z treści uzasadnienia zarządzenia nie sposób wywieść, dlaczego sytuacja konfliktu interpersonalnego między Wójtem a Dyrektorem ma charakter wyjątkowy, nadzwyczajny i nagły, a przez to uniemożliwiający Dyrektorowi wykonywanie jego zadań określonych w art. 68 Prawa oświatowego. Brak jest informacji i dowodów o wpływie tego konfliktu na stopień i jakość wykonywania przez Dyrektora wskazanych zadań. Nie jest też jasne, w jaki sposób prowadzona w przestrzeni publicznej przez Dyrektora polemika z twierdzeniami Wójta zupełnie pozbawia szkołę funkcji edukacyjnej, w szczególności w odniesieniu do procesu edukacyjnego uczniów i wychowanków oraz współpracy z rodzicami w tym zakresie. Nie wykazano ponadto związku pomiędzy datą popełnienia zarzucanych Dyrektorowi uchybień a ich bezpośrednim wpływem na zagrożenie dla funkcjonowania Zespołu, co podaje w wątpliwość wyjątkowość i nadzwyczajność zdarzeń stanowiących podstawę wydania zarządzenia. Jak przyjmuje się natomiast w orzecznictwie, negatywna ocena działalności dyrektora szkoły przez organ prowadzący w zakresie zaniedbań dotyczących organizacji pracy szkoły lub gospodarki finansowej szkoły, czy też konflikt z organem prowadzącym lub gronem pedagogicznym, nie mieszczą się w pojęciu szczególnie uzasadnionych przypadków i nie uzasadniają odwołania dyrektora szkoły w trybie art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa Oświatowego (wyrok NSA z 14 marca 1997 r., II SA/Wr 472/96; wyrok NSA z 19 września 2001 r., II SA 1657/2001; wyrok NSA z 23 września 2005 r., I OSK 91/05; wyrok NSA z 25 lutego 2011 r., I OSK 2018/10; wyrok WSA w Lublinie z 26 stycznia 2012 r., III SA/Lu 609/11; wyrok NSA z 11 maja 2012 r., I OSK 1971/2011). Wszystkie te wyroki zapadły co prawda na gruncie art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty, jednakże przepis art. 66 Prawa oświatowego jest w praktyce kopią art. 38 w/w ustawy. Orzeczenia te znajdują zatem w pełni zastosowanie do stanu faktycznego i prawnego sprawy. Reasumując, w świetle powyższych okoliczności trzeba stwierdzić, że organ nadzoru przeprowadził prawidłową wykładnię regulacji prawnej zawartej w art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego, wyznaczającej przesłanki dopuszczalności odwołania nauczyciela ze stanowiska kierowniczego w czasie roku szkolnego bez wypowiedzenia. W pełni zasadnie wywiódł, że przepis ten (traktujący o przypadkach "szczególnie uzasadnionych"), wymaga przyjęcia wykładni zawężającej i ograniczenia się do kwalifikowanych sytuacji, w których - ze względu na stopień naruszeń obowiązków - nie jest możliwe pełnienie przez nauczyciela funkcji kierowniczych i zachodzi konieczność natychmiastowego przerwania wykonywania funkcji dyrektora, z uwagi na zagrożenie dla interesu publicznego i dalszego funkcjonowania szkoły. W sprawie nie wykazano takiego rodzaju uchybień wykonywania zadań, które wymagały natychmiastowego i bez wypowiedzenia przerwania wykonywania funkcji Dyrektora Zespołu w trakcie roku szkolnego. Mając na uwadze powyższe należy w pełni podzielić stanowisko Wojewody, że powołane przez Wójta (organ prowadzący) okoliczności nie wypełniały przesłanki szczególnie uzasadnionych przypadków kwalifikujących do natychmiastowego odwołania z funkcji Dyrektora Zespołu na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego. W uzasadnieniu zarządzenia nie wyjaśniono, w jaki sposób powołane w nim okoliczności uniemożliwiają prawidłowe funkcjonowanie Zespołu i nie podano dostatecznych powodów uzasadniających odwołanie dyrektora szkoły w trybie natychmiastowym. Wobec tego zarzuty skargi przedstawiają się jako nieuzasadnione a zajęte przez organ nadzoru stanowisko jest spójne, logiczne i oparte na ugruntowanej linii orzeczniczej sądów administracyjnych. Zdaniem Sądu, organ nadzoru - w ramach przysługujących mu kompetencji nadzorczych - dokonał szczegółowej analizy okoliczności wskazanych jako podstawę odwołania Dyrektora Zespołu w czasie roku szkolnego bez wypowiedzenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego prawidłowo wskazał na cel wprowadzenia ścisłych przesłanek odwołania dyrektora szkoły, po czym szczegółowo przedstawił sposób rozumienia przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku" i przeprowadził analizę porównawczą przedstawionych w uzasadnieniu zarządzenia zarzutów w kontekście prawidłowej interpretacji zapisów art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego. Chybiony jest tym samym zarzut, że organ nadzoru niedostatecznie wyjaśnił wszystkie okoliczności sprawy oraz dokonał dowolnej oceny materiału dowodowego. Sąd zauważa, że - wbrew zarzutowi skargi - organ nadzoru nie kwestionuje w rozstrzygnięciu nadzorczym - co do zasady - kompetencji organu prowadzącego do odwołania dyrektora szkoły w czasie roku szkolnego bez wypowiedzenia na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego. Z tych wszystkich względów skargę należało oddalić w całości, o czym orzeczono zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). Sąd orzekł w sprawie na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Stosownie do tego przepisu, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.