II FSK 593/07

SENTENCJA Dnia 9 października 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny Sędzia WSA (del.) Sławomir Presnarowicz po rozpoznaniu sprawy w dniu 9 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej w sprawie skargi kasacyjnej R. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 października 2006 r., sygn. akt I SA/Lu 398/06 w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 6 maja 2006 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia: sprostować oczywistą omyłkę w sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r. w ten sposób, że po słowach "tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu" ująć słowa " w wraz z należnym VAT-em". UZASADNIENIE Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając w dniu 13 czerwca 2008 r. skargę kasacyjną R. P., od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 października 2006 r., sygn. akt I SA/Lu 398/06, w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 6 maja 2006 r., nr [...], w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w przedmiocie podatku od spadków i darowizn, wskazał w punkcie drugim sentencji "kwotę 180,00 zł (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wraz z należnym VAT-em". W piśmie z dnia 1 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o sprostowanie oczywistej omyłki pkt 2 zapadłego w sprawie wyżej opisanego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 250 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Powyższe unormowanie w przedmiotowej sprawie należy odczytywać łącznie z treścią rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 212, poz. 2075.). Powoływane wyżej rozporządzenie nie zawiera, jak odpowiednie rozporządzenia dotyczące radców prawnych i adwokatów, przepisu, zgodnie z którym sąd podwyższałby opłaty o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Nie odsyła także do odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących zwrotu kosztów adwokatom i radcom prawnym. Dlatego też należy stwierdzić, iż w sprawie zaistniały podstawy prawne do sprostowania wyroku w danym zakresie. W tym stanie rzeczy, wobec przyjęcia podstaw do zastosowania unormowań art. 156 § 1 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.