II SA/Ke 793/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, , po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. W. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata J.K. kwotę 221,40 (dwieście dwadzieścia jeden 40/100) złotych w tym VAT w kwocie 41,40 (czterdzieści jeden 40/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. UZASADNIENIE Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z [...] 2020 r. znak: [...], po rozpoznaniu odwołania K.W. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z [...] 2020 r. w przedmiocie nałożenia na K.W. administracyjnej kary pieniężnej w kwocie 600 zł w związku z naruszeniem obowiązku kwarantanny, na podstawie art 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że podstawą prawną wydania decyzji w razie stwierdzenia naruszenia obowiązku kwarantanny jest ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), dalej ustawa o zwalczaniu COVID-19. Przepis art. 15zzzn ust. 1 tej ustawy nakłada na państwowego powiatowego inspektora sanitarnego obowiązek nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, w szczególności za naruszenie obowiązku kwarantanny. Administracyjna kara pieniężna może być nałożona w wysokości do 30 000 zł. Natomiast art. 15zzzn ust. 2 stanowi, że stwierdzenie naruszenia obowiązku wymienionego w ust. 1, może nastąpić w szczególności na podstawie ustaleń Policji, innych służb państwowych lub innych uprawnionych podmiotów. Ponieważ przepisy powyższej ustawy nie regulują odrębnie przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, w takim przypadku należy, zgodnie z art. 189a § 2 pkt 1 kpa, zastosować regulacje kodeksu postępowania administracyjnego, zaś normatywnych przesłanek mających wpływ na ustalenie wysokości nakładanej kary, należy poszukiwać w art. 189d kpa. Dalej Wojewódzki Inspektor stwierdził, że K.W. został objęty obowiązkiem kwarantanny w terminie 30.03. - 12.04.2020 r., w miejscu: [...], w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem oraz zwalczaniem COVID-19, na podstawie decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z [...] 2020 r. K.W. 1 i 2 kwietnia 2020 r. naruszył powyższy obowiązek. Ustalenia naruszenia organ prowadzący postępowanie dokonał na podstawie dwóch "Notatek urzędowych dot. naruszeń nakazów, zakazów lub ograniczeń związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19", sporządzonych przez aspiranta z Rewiru Dzielnicowych Komendy Powiatowej Policji w J. Z treści notatek wynikało, że K.W. 1 kwietnia 2020 r. o godzinie 16:20 naruszył obowiązek kwarantanny w ten sposób, że opuścił miejsce kwarantanny, z powodu otrzymania informacji o wykluczeniu zakażenia SARS CoV-2 u osoby, w związku z którą nałożono obowiązek kwarantanny. Dnia następnego o 9:59, jak odnotowano w drugiej z notatek, wyżej wymieniony nie przebywał w miejscu kwarantanny, wyjechał do pracy. Jak ustalono, powodem opuszczenia miejsca kwarantanny również była informacja o negatywnym wyniku na "Koronawirusa" u osoby, w związku z którą nałożono obowiązek kwarantanny. Organ dodał, że aktach sprawy znajduje się decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z [...] 2020 r., na mocy której obowiązek odbywania kwarantanny przez stronę został skrócony do 2 kwietnia 2020 roku. Decyzję tę strona otrzymała 2 kwietnia 2020 r. o 13:22. Dalej organ odwoławczy podkreślił, że kwarantanna to odosobnienie osoby zdrowej, która była narażona na zakażenie, a odosobnienie w definicji słownika języka polskiego oznacza stan odseparowania, odizolowania się od innych ludzi. Opisana w notatkach urzędowych czynność samowolnego opuszczenia miejsca kwarantanny na skutek błędnego uznania przez stronę, że negatywny wynik na "Koronawirusa" osoby, w związku z którą objęto stronę obowiązkiem kwarantanny zwalnia z obowiązku dalszego jej odbywania należy uznać za naruszenie obowiązku odbywania kwarantanny. W tym miejscu organ wyjaśnił, co oznacza ujemny wynik badania, wskazując, że jedną z najpowszechniej stosowanych metod, służącą do potwierdzenia zakażenia organizmu ludzkiego wirusem SARS CoV-2 jest metoda RT-PCR. Jak każda z metod ma ona swoją czułość. W związku z powyższym o ile dodatni wynik takiego badania potwierdza aktualne zakażenie wirusem o tyle wynik ujemny go nie wyklucza całkowicie, a może wskazywać jedynie, że w materiale do badań ilość wirusa jest zbyt mała, aby test był w stanie go wykryć. I tak dzieje się, gdy próbka poddana badaniu pobrana jest od pacjenta we wstępnej i końcowej fazie zakażenia. Dlatego też, w szczególności pozyskany wynik ujemny każdorazowo musi być konsultowany z lekarzem, a jego interpretacja powinna przebiegać z uwzględnieniem obrazu klinicznego i wywiadu epidemiologicznego. W tej sytuacji uznanie, że jedynie wynik ujemny badania na obecność zakażenia SARS CoV-2 u osoby, z którą skarżący mieszkał, bez uwzględnienia choćby tak istotnego parametru jak etap rozwoju zakażenia, zwalnia go z obowiązku odbywania kwarantanny - jest błędem. Ustawodawca ocenę stanu faktycznego, który uprawnia do skrócenia obowiązku odbywania kwarantanny powierzył państwowemu inspektorowi sanitarnemu. Organ także uznał, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszego postępowania pozostaje zarzut skarżącego, że nie zaistniała podstawa do nałożenia na niego obowiązku kwarantanny. Objęcie kwarantanną zostało bowiem potwierdzone ostateczną i prawomocną decyzją PPIS w z [...] 2020 r., która jest aktem więżącym dla organów rozstrzygających sprawę. Odnosząc się do nałożenia kary administracyjnej organ stwierdził, że zakażenie koronawirusem SARS-CoV-2 może przebiegać bezobjawowo przez okres do 14 dni. To praktycznie uniemożliwia wizualne ustalenie objawowe, czy ktoś został zakażony i jeśli nie zostanie odosobniony, stanowi dalsze źródło rozprzestrzeniania się wirusa. Kwarantanna ma zatem na celu zapobieżenie masowemu zakażaniu osób trzecich. Ustanowienie kary administracyjnej z tytułu stwierdzenia naruszenia obowiązku kwarantanny, czy też izolacji, wynikało z potrzeby zabezpieczenia ludności przed gwałtownym rozprzestrzenianiem się COVID-19. Z kolei w kwestii wysokości kary administracyjnej organ podał, że kara w wysokości 600 zł jest adekwatna do wagi naruszenia, sposobu naruszenia, okoliczności naruszenia oraz uwzględnia indywidualne i osobiste właściwości strony. Strona swoim zachowaniem stworzyła bowiem istotne i realne ryzyko dla innych osób narażonych na zakażenie COVID-19. Ponadto organ nie znalazł podstaw do zastosowania art. 189f § 1 kpa z uwagi na fakt, że brak jest zasadności uznania, że waga naruszenia prawa zachowaniem strony postępowania jest znikoma. Kończąc Wojewódzki Inspektor podkreślił, że ponieważ administracyjna kara pieniężna ma w tym przypadku stanowić formę prewencji i zapobiegać popełnieniu podobnych czynów w przyszłości, to organ I instancji słusznie uznał, że załatwienie sprawy nie cierpiało zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia ludzkiego, jakie strona stworzyła swoim zachowaniem i zgodnie z art. 10 § 2 i 3 kpa odstąpił od ustawowego wymogu zapewniania stronie czynnego udziału w postępowaniu. Podobnie prawidłowym było nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję, K.W. zarzucił, że sporządzona w sprawie notatka urzędowa mija się z prawdą, gdyż to, że siostra telefonicznie podała osoby zameldowane, czy przebywające pod wskazanym adresem, nie oznacza, że osoby te tam były w czasie kiedy została nałożona kwarantanna. Nie mógł więc dopuścić się naruszenia obowiązku kwarantanny, skoro go w tym czasie nie było pod wskazanym adresem. Ponadto skarżący zasugerował, że na decyzji z [...] 2020 r. nie widnieje jego podpis, ani informacja kiedy i kto odebrał tę decyzję. Wreszcie wnoszący skargę podniósł, że nie otrzymał decyzji z [...] 2020 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z 5 listopada 2020 r. pełnomocnik skarżącego przyłączył się do skargi. Wskazał, że skarżącemu nie została skutecznie doręczona decyzja o kwarantannie, gdyż w aktach sprawy znajduje się jedynie dowód, że przesyłkę awizowano w miejscu zameldowania skarżącego. Wiadomo też, że skarżącemu doręczono decyzję o skróceniu kwarantanny i to w dniu, w którym kwarantanna miała jeszcze trwać. Nie wiadomo natomiast, czy w okresie, kiedy awizowano pierwszą przesyłkę o kwarantannie, skarżący w ogóle przebywał w miejscu, gdzie przesyłkę tę doręczono, a jeśli przebywał to przez jaki okres. Kwestii tych nie wyjaśnia sporządzona w sprawie notatka urzędowa. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, uwadze organu I instancji nie powinna ujść okoliczność, że gdy skarżący opuszczał, czy też rzekomo opuszczał miejsce zamieszkania, to miał już wiedzę, że jego siostra otrzymała wynik negatywny. Miał więc prawo przypuszczać, że nie stwarza zagrożenia epidemiologicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Jednocześnie sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem dotyczącym skargi na interpretację indywidualną oraz odnoszącym się do instytucji opinii zabezpieczającej, a więc pozbawionym znaczenia w przypadku sądowej kontroli decyzji organu nakładającej karę pieniężną za naruszenie obowiązku kwarantanny. W okolicznościach niniejszej sprawy powyższa uwaga jest o tyle istotna, że zarzuty skarżącego sformułowane w skardze oraz jego ustanowionego z urzędu pełnomocnika – adwokata J.K. zawarte w piśmie z 5 listopada 2020 r., ograniczały się do podważania ustalenia organów co do prawidłowości objęcia skarżącego kwarantanną z powodu wątpliwości co do doręczenia mu decyzji o objęciu go kwarantanną i co do przebywania przez niego w miejscu, gdzie przesyłkę doręczano, a także z powodu tego, że przed dniem opuszczenia, czy też rzekomego opuszczenia miejsca zamieszkania uzyskał informację, "że jego siostra C.W., podejrzana o zakażenie wirusem Civid-19, otrzymała już wynik negatywny". Tymczasem dla rozstrzygnięcia sprawy, (pomijając oczywistą nieścisłość w tej wypowiedzi polegającą na tym, że C. W. nie jest siostrą, a matką skarżącego) konieczne było przede wszystkim wyjaśnienie, czy zaskarżona w sprawie decyzja utrzymująca w mocy decyzję nakładającą karę pieniężną w kwocie 600 zł za naruszenie obowiązku kwarantanny nałożonego inną decyzją administracyjną, była zgodna z prawem. Należy bowiem wyjaśnić, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Według natomiast art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Wynikająca z przytoczonych przepisów zasada niezwiązania sądu administracyjnego granicami skargi nie dotyczy granic sprawy (rozumianej jako sprawa, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność), poza które sąd administracyjny nie może wyjść. Zarówno w orzecznictwie jak i w literaturze na ogół zgodnie przyjmuje się, że zakres orzekania "w głąb" wyznacza kryterium sprawy w ujęciu materialno prawnym. Tożsamość sprawy administracyjnej wyznaczają elementy decydujące o tożsamości skonkretyzowanego w decyzji stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów tego stosunku, identyczność przedmiotu stosunku (czyli węzła praw i obowiązków stron stosunku) oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej. Szukając odpowiedzi na pytanie o granice sprawy, której dotyczy skarga, trzeba uwzględnić to, czy podejmowane w ramach jednego lub różnych postępowań akty kształtują, zmieniają lub znoszą ten sam stosunek materialno prawny (por. (w:) T. Woś (red.), Postępowanie (2010), s. 27; J.P. Tarno, R. Batorowicz, Pojęcie sprawy sądowoadministracyjnej (w:) Instytucje procesu administracyjnego i sądowo administracyjnego, Przemyśl–Rzeszów 2009, s. 334–335; podobnie B. Adamiak, Glosa do wyroku NSA z 23 stycznia 1998 r. I SA/Gd 654/96, OSP 1999, z. 1, poz. 49, s. 51, i wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., II OSK 579/12, ONSAiWSA 2014, nr 5, poz. 71). Wyrok NSA z dnia 18 listopada 2005 r., I FSK 256/05, ONSAiWSA 2006, nr 5, poz. 124, Z. Kmieciaka (Głębokość orzekania w sprawach objętych kognicją sądów administracyjnych, PiP 2007, z. 4, s. 33-37). Odnosząc takie poglądy do okoliczności niniejszej sprawy, Sąd wyraża pogląd, że w granicach sprawy będącej przedmiotem orzekania, tj. sprawy nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku kwarantanny nałożonego przez właściwy organ, nie mieści się kontrola legalności decyzji PPIS z [...] 2020 r., znak [...] nakazującej K.W. poddanie się obowiązkowej kwarantannie od dnia 30 marca do 12 kwietnia 2020 r. w miejscu zamieszkania, tj. [...]. Przedmiotem obu tych postępowań są bowiem różne obowiązki mające różne podstawy prawne. Decyzja kontrolowana w niniejszej sprawie nie jest przy tym koniecznym następstwem decyzji nakazującej skarżącemu poddanie się kwarantannie, skoro nałożenie takiego obowiązku nie musi powodować (i najczęściej nie powoduje) nałożenia kary za jego złamanie. Ponadto decyzja nakazująca podanie się obowiązkowej kwarantannie podlega osobnemu zaskarżeniu zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i sądowoadministracyjnym. Dopuszczenie możliwości objęcia takiej decyzji kontrolą sądowoadministracyjną w sprawie ze skargi na decyzję nakładającą karę pieniężną za naruszenie nałożonego przez właściwy organ w drodze decyzji obowiązku kwarantanny, w sytuacji wcześniejszego skontrolowania tej decyzji przez sąd administracyjny, mogłoby prowadzić do naruszenia wynikającej z art. 170 p.p.s.a. prawomocności materialnej wyroku sądu i zasady związania takim wyrokiem nie tylko stron i sądu, który go wydał, ale i również innych sądów i innych organów państwowych, a w przypadkach w ustawie przewidzianych również innych osób. Skoro więc decyzja PPIS z [...] 2020 r., znak [...] nakazująca K.W. poddanie się obowiązkowej kwarantannie od dnia 30 marca do 12 kwietnia 2020 r. w miejscu zamieszkania, tj. [...], weszła do obrotu prawnego (o czym będzie jeszcze niżej mowa) i nie została zaskarżona, przez co stała się ostateczna, to podnoszone w skardze zarzuty dotyczące w istocie tamtej decyzji, nie mogły odnieść w niniejszej sprawie skutku. Nawet jednak gdyby nie podzielić takiego poglądu i dopuścić możliwość kontroli w niniejszej sprawie dotyczącej kary pieniężnej, nałożonego wcześniejszą decyzją administracyjną obowiązku kwarantanny, to i tak należałoby przyjąć, że obowiązek taki został na K.W. nałożony legalnie. Przekonują o tym zarówno okoliczności faktyczne sprawy niewadliwie ustalone przez organy administracji, jak i obowiązujące regulacje prawne. Ze wspomnianych ustaleń wynika, że matka skarżącego C.W. została w dniu 29 marca 2020 r. przyjęta do szpitala z podejrzeniem zakażenia koronawirusem. C.W. przebywała wcześniej w domu rodzinnym w [...], gdzie miała kontakt z domownikami, wśród których był jej syn K.W. Wśród tych domowników była również siostra skarżącego E.M. oraz W.M., której adres internetowy, tak jak i telefony wszystkich domowników został ustalony przez pracownika Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w adnotacji urzędowej z dnia 29 marca 2020 r. W dniu [...] 2020 r. PPIS wydał decyzję nakazującą między innymi K.W. E.M. i W.M. poddanie się obowiązkowej kwarantannie od 30 marca do 12 kwietnia 2020 r. w miejscu zamieszkania, tj. w [...], ze względu na ochronę zdrowia i życia ludzkiego, jak również ze względu na wyjątkowo ważny interes społeczny objawiający się koniecznością zapewnienia należytej ochrony dla zdrowia i życia ludzkiego osób postronnych. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Jako jej podstawę prawną wskazano między innymi art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. f i pkt 3, art. 33 ust. 1 i 3, art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. 2019.1239 ze zm.),dalej ustawa o zwalczaniu chorób zakaźnych, w związku z § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 lutego 2020 r. w sprawie zakażenia koronawirusem SARS-CoV-2 (Dz.U.2020.325) oraz § 1 ust. 1 pkt 4, ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie wykazu chorób powodujących powstanie obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego oraz okresu obowiązkowej kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego (Dz.U. 2020.376). Decyzja ta została wysłana w dniu 30 marca 2020 r. o godzinie 12:16 pocztą internetową na adres [...]@onet.pl, ustalony wspomnianą wcześniej adnotacją urzędową jako adres domownika skarżącego – W.M. i jak wynika z potwierdzenia dostarczenia otrzymanego przez organ I instancji - została odebrana (k. 6 i 7 odwrót akt administracyjnych). Jak wynika z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych, od decyzji tej nie zostało wniesione odwołanie. Ze skargi oraz pisma profesjonalnego pełnomocnika skarżącego z 5 listopada 2020 r. również nie wynika, aby od decyzji z [...] 2020 r. zostało wniesione odwołanie, czy też jakikolwiek inny, w szczególności nadzwyczajny środek zaskarżenia. Wbrew wywodom skarżącego i jego pełnomocnika, na fakt posiadania przez skarżącego wiedzy na temat objęcia go kwarantanną, a także na prawidłowość ustalenia organu, że mieszkał i przebywał w [...], w tym również w czasie, gdy przed znalezieniem się w szpitalu z podejrzeniem zakażenia koronawirusem przebywała tam jego matka C.W. – wskazują istotne i przekonujące dowody. W szczególności należy wskazać na własnoręczne odwołanie K.W. od decyzji z [...] 2020 r. nakładającej na niego karę za naruszenie obowiązku kwarantanny. Wynika z niego bowiem, że zdaniem skarżącego negatywny wynik testu jego matki C.W. na koronawirusa zwalniał automatycznie rodzinę z czasowej kwarantanny, a mimo informacji o tym wyniku, "Policja nadal nachodziła siostrę i innych domowników wraz ze mną". Takie stwierdzenia oznaczają, że K.W. wiedział o fakcie objęcia go kwarantanną, o wynikających z niej rygorach, w tym zwłaszcza o zakazie opuszczania miejsca zamieszkania skoro uznał, że negatywny wynik testu domowniczki, z którą musiał, a na pewno mógł mieć kontakt, jego i innych domowników od tych rygorów automatycznie zwalnia. Istotnym dowodem potwierdzającym ustalone przez organ okoliczności sprawy są również notatki urzędowe z dnia 1 i 2 kwietnia 2020 r. sporządzone przez funkcjonariusza KPP (k. 10 i 11 akt administracyjnych), które z mocy art. 15zzzn ust. 2 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.374 ze zm.), dalej ustawa o zwalczaniu COVID-19, mają szczególną moc dowodową w zakresie stwierdzania naruszenia między innymi obowiązku kwarantanny nałożonego przez właściwy organ w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem lub zwalczaniem COVID-19. Treść tych notatek nie pozostawia wątpliwości co do tego, że K.W. w dniach 1 i 2 kwietnia nie był obecny w miejscu kwarantanny, ponieważ uzyskał informację o negatywnym wyniku testu na korona wirusa u jego matki C.W. i wyjechał do pracy. W tym miejscu należy wyjaśnić, że nie zasługuje na usprawiedliwienie powyższe tłumaczenie skarżącego, jakoby negatywny wynik testu na koronawirusa u jego matki C.W. automatycznie zwalniał go z kwarantanny. Trzeba bowiem pamiętać, że sąd administracyjny, kontrolując rozstrzygnięcie organu o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej za naruszenie obowiązku kwarantanny, nie jest uprawniony do oceny, jakie działania należało podjąć w celu skutecznej ochrony życia i zdrowia ludzi na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej w obliczu realnego zagrożenia COVID-19. Zadaniem sądu jest bowiem jedynie zbadanie, czy te rozwiązania, które zastosował organ wobec skarżącego, były zgodne z prawem (por. wyrok WSA w Lublinie z 26 listopada 2020 r., III SA/Lu 393/20). Skoro więc obowiązek poddania się kwarantannie został prawidłowo na skarżącego nałożony decyzją z [...] 2020 r., a uchylony został dopiero na skutek decyzji PPIS z [...] 2020 r. (k. 7-8 akt administracyjnych), to nie może być wątpliwości, że K.W. co najmniej w dniu 1 kwietnia 2020 r. naruszył nałożony na niego przez właściwy organ obowiązek kwarantanny. Warto również zauważyć, że kwestionując ustalone przez organy administracji okoliczności sprawy skarżący nawet nie próbował wykazać, aby nie miał kontaktu ze swoją matką w okresie, w którym była ona osobą podejrzaną o zakażenie lub chorobę zakaźną, co jest poniekąd zrozumiałe, skoro przyjęta przez niego w sprawie argumentacja sprowadzała się do wykazania, że nie doręczono mu decyzji o nałożeniu na niego obowiązku kwarantanny, "nie mógł dopuścić się naruszenia obowiązku kwarantanny, skoro go w tym czasie nie było pod wskazanym adresem", a nadto już w dniu 1 kwietnia 2020 r. wiedział o negatywnym wyniku testu jego matki na obecność koronawirusa, przez co nie musiał stosować się do nałożonego na niego obowiązku kwarantanny. Bezzasadność takiej argumentacji została jednak już wyżej wykazana i będzie jeszcze o niej mowa poniżej. Odnosząc się do podstawy prawnej nałożenia na skarżącego obowiązku kwarantanny Sąd wyraża pogląd, że taka podstawa rzeczywiście istniała, a nadto nie naruszała konstytucyjnej regulacji dotyczącej wolności poruszania się obywateli. Zgodnie z art. 52 Konstytucji RP, każdemu zapewnia się wolność poruszania się po terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz możliwość wyboru miejsca zamieszkania i pobytu. Według art. 52 ust. 3 Konstytucji, wolności, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą podlegać ograniczeniom określonym w ustawie. Jak z tych zapisów wynika, z perspektywy konstytucyjnych wzorców ochrony wolności i praw osobistych, ograniczenie wolności poruszania się poprzez nałożenie obowiązku kwarantanny bez wątpienia może zostać wprowadzone w wymagających tego sytuacjach, ale wymaga ustawowego uregulowania. Na ustawę taką powołał się PPIS nakładając na skarżącego decyzją z 30 marca 2020 r. obowiązek poddania się kwarantannie. Powołany w tej decyzji przepis art. 34 ust. 2 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych przewiduje, że osoby zdrowe, które pozostawały w styczności z osobami chorymi na choroby zakaźne podlegają obowiązkowej kwarantannie lub nadzorowi epidemiologicznemu, jeżeli tak postanowią organy inspekcji sanitarnej przez okres nie dłuższy niż 21 dni, licząc od ostatniego dnia styczności. Według natomiast art. 34 ust. 5 tej samej ustawy, minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz chorób powodujących powstanie obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego u osób, o których mowa w ust. 2, oraz okres obowiązkowej kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego, mając na względzie potrzebę nadzoru epidemiologicznego oraz ochrony zdrowia publicznego. Delegacja ta została ściśle i w sposób mieszczący się w jej zakresie, a więc z poszanowaniem wymogów określonych w art. 92 ust. 1 Konstytucji, wykonana przez Ministra Zdrowia w rozporządzeniu z dnia 7 marca 2020 r. w sprawie wykazu chorób powodujących powstanie obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego oraz okresu obowiązkowej kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego (Dz.U.2020.376), dalej rozporządzenie ws. wykazu chorób zakaźnych. W § 1 ust. 1 pkt 4 tego rozporządzenia stwierdzono, że chorobą powodującą powstanie obowiązku kwarantanny u osób, o których mowa w art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, jest choroba wywołana koronawirusem SARS-CoV-2 (COVID-19). Również powołany jako podstawa prawna decyzji PPIS art. 33 ust. 1 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych przewiduje, że państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor sanitarny może, w drodze decyzji, nałożyć na osobę zakażoną lub chorą na chorobę zakaźną albo osobę podejrzaną o zakażenie lub chorobę zakaźną, lub osobę, która miała styczność ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, obowiązki określone w art. 5 ust. 1, tj. m. in. obowiązek poddania się kwarantannie (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. f ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych). Przytoczone przepisy oznaczają, że PPIS miał ważną podstawę prawną, aby nakazać K.W. poddanie się obowiązkowej kwarantannie. Był on bowiem w dniu 1 i 2 kwietnia 2020 r. osobą podejrzaną o zakażenie koronawirusem. Z zasygnalizowanych wyżej powodów dotyczących zakresu i granic orzekania w niniejszej sprawie, ubocznie należy zauważyć, że zgodnie z art. 33 ust. 3a ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych, decyzje, o których mowa w ust. 1 (a więc między innymi decyzje nakładające na osobę podejrzaną o zakażenie, a także osobę, która miała styczność ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, wydawane w przypadku podejrzenia zakażenia lub choroby szczególnie niebezpiecznej i wysoce zakaźnej, stanowiącej bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia lub życia innych osób: 1) mogą być przekazywane w każdy możliwy sposób zapewniający dotarcie decyzji do adresata, w tym ustnie; 2) nie wymagają uzasadnienia; 3) przekazane w sposób inny niż na piśmie, są następnie doręczane na piśmie po ustaniu przyczyn uniemożliwiających doręczenie w ten sposób. Aczkolwiek przepis ten wszedł w życie w dniu 1 kwietnia 2020 r. (art. 22 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie systemu ochrony zdrowia związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 – Dz.U.2020.567), to jednak przesłanie decyzji PPIS z [..] 2020 r. na adres mailowy domownika skarżącego dokonane w dniu 30 marca 2020 r., można w okolicznościach niniejszej sprawy uznać za przekazanie tej decyzji skarżącemu w trybie zgodnym z art. 33 ust. 3a pkt 1 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych, w sposób, który zapewnił niewątpliwe (co wykazano wyżej) dotarcie jej do niego. Można przy tym przyjąć, że przekazanie to odniosło skutek w dniu 1 kwietnia 2020 r., a więc w pierwszym z dwóch dni, w których stwierdzono naruszenie przez skarżącego nałożonego tą decyzją obowiązku kwarantanny. Nie mogło być w sprawie wątpliwości co do tego, że będąca przedmiotem zaskarżenia decyzja została wydana w oparciu o ustawową podstawę prawną. Zgodnie z art. 15zzzn ust. 1 ustawy o zwalczaniu COVID-19, w razie stwierdzenia naruszenia obowiązku hospitalizacji, kwarantanny lub izolacji w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem lub zwalczaniem COVID-19, nałożonego przez właściwy organ lub wynikającego z przepisów prawa, państwowy powiatowy inspektor sanitarny nakłada na osobę naruszającą taki obowiązek, w drodze decyzji, administracyjną karę pieniężną w kwocie do 30 000 zł. Skoro na K.W. został nałożony obowiązek kwarantanny ostateczną decyzją z [...] 2020 r., której na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych nadano rygor natychmiastowej wykonalności i która została mu niewątpliwie przekazana (co wykazano wyżej) nie później niż 1 kwietnia 2020 r. w trybie, o jakim mowa w art. 33 ust. 3a pkt 1 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych, a skarżący w dniach 1 i 2 kwietnia 2020 r. naruszył ten obowiązek, to PPIS w Jędrzejowie miał podstawy i obowiązek nałożenia na niego kary pieniężnej w kwocie do 30.000 zł. Niewielka, w stosunku do górnego ustawowego zagrożenia wysokość nałożonej kary (600 zł), w świetle wskazanych przez organ i prawidłowo zastosowanych dyrektyw wymiaru administracyjnej kary pieniężnej wymienionych w art. 189d kpa, również nie budzi wątpliwości Sądu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną. Jednocześnie na podstawie art. 250 § 1 tej samej ustawy w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a, § 8 pkt 2 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r., poz. 18 ze zm.) Sąd przyznał reprezentującemu z urzędu skarżącego adwokatowi wynagrodzenie w wysokości 221,40 zł, w tym VAT w kwocie 41,40 zł, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej urzędu.