I FSK 1906/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Chustecka po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej R. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 czerwca 2016 r. sygn. akt I SA/Ol 813/15 w sprawie ze skargi R.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 2 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia 2012 r. do września 2013 r. postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Ol 813/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę R.S. (dalej jako: "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O.z dnia 2 października 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia 2012 r. do września 2013 r. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku pełnomocnik skarżącego wniósł m. in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazał, że wykonanie decyzji pozbawi skarżącego płynności finansowej niezbędnej do bieżącego regulowania należności i prowadzenia działalności gospodarczej, w tym również z tytułu wynagrodzeń pracowników, a tym samym doprowadzi to do likwidacji prowadzonej działalności gospodarczej i utraty jedynego źródła dochodu. Podniósł, iż wobec skarżącego wydano decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia 7 lipca 2015 r., w sprawie wymiaru podatku akcyzowego i wyegzekwowano całość należności. Łączna wysokość egzekwowanych należności podatkowych przekracza możliwości finansowe skarżącego, jak również nie znajduje pokrycia w całym majątku prywatnym jak i firmowym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy zauważyć, że sprawa z wniosku strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji została prawomocnie rozstrzygnięta postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 11 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Ol 813/15, którym odmówiono zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że wówczas powodem rozstrzygnięcia o takiej treści była ocena, że skarżący nie wykazał w sposób rzeczowy, poparty stosownymi twierdzeniami, tezami czy dokumentami, iż zachodzą okoliczności wskazujące w sposób wiarygodny na zaistnienie ustawowych przesłanek udzielenia wnioskowanej ochrony tymczasowej. Sąd nie stwierdził by wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowało znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki z uwagi na istniejącą w prawie podatkowym zasadę wyrównania uszczerbku z tytułu ewentualnie nienależnie pobranego podatku przez wypłatę stosownego oprocentowania. Przechodząc do oceny wniosku skarżącego zawartego w skardze kasacyjnej należy zauważyć, że stosownie do treści art. 61 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Tym samym sąd bez takich zmian, które uzasadniają zmianę dotychczasowego rozstrzygnięcia, nie może uchylić i zmienić wydanego uprzednio postanowienia. Postępowanie wpadkowe dotyczące złożonego przez skarżącego ponownego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno zatem mieć na celu ocenę, czy zmieniły się okoliczności, które były podstawą odmowy zastosowania ochrony tymczasowej w poprzednim, prawomocnie zakończonym postępowaniu wpadkowym dotyczącym tej kwestii. W tym kolejnym postępowaniu nie dochodzi do zmiany ciężaru dowodu w zakresie wystąpienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Wciąż obowiązek ten ciąży na wnioskodawcy, który przedstawiając wnikliwą argumentację popartą stosownymi dokumentami powinien przekonać sąd do zmiany wcześniejszego rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje na przyjęty w orzecznictwie pogląd, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową, wpływającą w określony sposób na funkcjonowanie zobowiązanego do zapłaty kary, jednak co do zasady nie oznacza to wyrządzenia szkody, poza tym ma niewątpliwie charakter odwracalny. W tej sytuacji obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że okoliczności podniesione w obecnie rozpoznawanym wniosku skarżącego nie różnią się w zasadzie od tych, jakie były już przedmiotem oceny w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2016 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podniesione w obecnie ocenianym wniosku argumenty strony nie uzasadniają zmiany prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 11 kwietnia 2016 r. Nie można bowiem przyjąć, że uprawdopodabniają one w sposób należyty wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżący nie wskazał żadnych nowych okoliczności przemawiających za uwzględnieniem jego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, jak również w zasadzie nie przedstawił żadnych argumentów na poparcie tezy o negatywnych skutkach odmowy wstrzymania wykonania decyzji, ograniczając się do wręcz literalnego powtórzenia treści pierwotnego wniosku, podczas gdy dla wykazania spełnienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności nie jest wystarczającym sam wywód strony dotyczący okoliczności uzasadniających wstrzymanie, gdyż uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony. Nieodpowiednie uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia bowiem jego merytoryczną ocenę. (vide: J. P. Tarno /w:/ J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 206). W ocenie Sądu skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia 2 października 2015 r. nie wykazał żadnych dowodów dotyczących jego aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej. Brak możliwości skonfrontowania opisanych przez stronę konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji z jakimikolwiek dokumentami obrazującymi sytuację finansową i majątkową strony uniemożliwiał pozytywną ocenę wniosku skarżącego (podobnie postanowienia NSA: z 29 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GZ 485/13, z 29 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 934/14, z 20 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 1020/14). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 4 w związku z art. 193 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.