II FZ 459/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA del. Jacek Niedzielski po rozpoznaniu w dniu 16 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 listopada 2007 r. sygn. akt I SA/Gl 733/07 w przedmiocie oddalenia wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi K. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 30 maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanowił: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 3 września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę K. B. na wskazane na wstępie postanowienie. Skarżąca nie zgodziła się z tym orzeczeniem i wniosła skargę kasacyjną, która również została odrzucona postanowieniem z dnia 22 października 2007 r.. Odrzucenie tego środka zaskarżenia uzasadniono tym, iż w terminie otwartym do jego wniesienia uiszczono jedynie połowę należnego od niego wpisu, co w myśl art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm. - dalej:"P.p.s.a.") skutkuje właśnie odrzucenie. W reakcji na drugie z wymienionych postanowień pełnomocnik skarżącej wniósł o przywrócenie terminu do należytego opłacenia wpisu od skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 26 listopada 2007 r. odmówił przywrócenia terminu, uznając, iż nie została spełniona przesłanka, o której mowa w art. 86 § 1 P.p.s.a., gdyż niedochowanie terminu do uiszczenia wpisu było wynikiem niedbalstwa pełnomocnika strony, a zatem okolicznością przezeń zawinioną. W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik skarżącej wniósł o jego uchylenie i przywrócenie terminu. Motywując swoje żądanie, podniósł, że nieuiszczenie całości należnego wpisu było wynikiem omyłki, która nie może obciążać strony. Zarzucił jednocześnie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, iż ten nie dokonał należytej oceny podnoszonych przez nią okoliczności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie miało uzasadnionych podstaw. Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek ustanowionych w przepisach art. 86 i art. 87 P.p.s.a.: uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i art. 87 § 2), spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony (art. 86 § 2), dochowanie terminu do wniesienia wniosku (art. 87 § 1), dopełnienie uchybionej czynności (art. 87 § 4). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wpisu od skargi kasacyjnej powinien zatem powoływać się na okoliczności wskazujące na brak winy skarżącego w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku oraz powinien został złożony z zachowaniem siedmiodniowego terminu, licząc od daty ustania przyczyny uchybienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie uznał, że wniosek został złożony w przepisowym terminie. Oceniając go natomiast merytorycznie słusznie stwierdził, że jest on bezzasadny. W pełni uprawniona była konkluzja, iż niedohodowanie terminu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej było zawinione przez pełnomocnika strony. Z kolei, w odniesieniu do kwestii winy w uchybieniu terminu, także Sąd I instancji trafnie ocenił, że strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu, gdyż okoliczności podane we wniosku o przywrócenie terminu nie dają podstaw do przyjęcia, że uchybienie było niezawinione. Należy bowiem wskazać, iż kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności. Powszechnie przyjmuje się - jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego - obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1972 r., II CRN 448/71, OSPiKA 1972, z. 7-8, poz. 144). Za wyłączające winę strony (czy też jej pełnomocnika) nie można w tej uznać błędnego przelewu należności tytułem wpisu. Abstrahując nawet od podniesionej w uzasadnieniu zażalenia okoliczności, iż błąd biura rachunkowego realizującego przelew, był skutkiem wadliwych wytycznych samego pełnomocnika, należy wskazać na ugruntowany w orzecznictwie sądowym pogląd, iż pojęcie winy w uchybieniu terminowi w postępowaniu sądowym obejmuje również winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności. Niezachowanie terminu do dokonania czynności procesowej z winy takiej osoby obciąża zatem bezpośrednio stronę (zob. np. wyr. NSA z 12 kwietnia 2002 r. I SA/Gd 1676/99 POP 2002 zesz. 12). Należy więc zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że winę za przekroczenie terminu do wniesienia zażalenia ponosi pełnomocnik skarżącego, a zatem nie zachodzi przesłanka z art. 86 § 1 p.p.s.a. Ze wskazanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.