II OSK 1527/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędziowie sędzia NSA Barbara Adamiak ( spr.) sędzia del. WSA Leszek Kamiński Protokolant Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. W.-G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 kwietnia 2006 r. sygn. akt II SA/Po 1114/05 w sprawie ze skargi A. W.-G. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: umorzyć postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. UZASADNIENIE Starosta P. decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst. jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 48 i art. 56 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] S.A. w W. pozwolenia na budowę czterotorowej linii elektroenergetycznej K. – P. oraz tymczasowego wykorzystania jednego toru dla odcinka od granicy gminy M. (dz. [...] w K.) do słupa nr [...] (dz. [...] w K.) oraz od słupa nr [...] (dz. [...] w B.) do słupa nr [...]–[...] (dz. nr [...] w K.) z wyłączeniem odcinków wymienionej linii na działkach nr [...], [...], [...], [...] i [...] w S., dz. nr [...] w D. oraz dz. nr [...] w P. – na terenie położonym w miejscowościach K., B., S., D., R., P., K. na określonych ewidencyjnie działkach. A. W.-G. wniosła od decyzji odwołanie, wskazując, że będąca jej własnością nieruchomość położona w B. ul. [...] (działki nr [...] i [...]) znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. Zamierzona inwestycja usytuowana zostanie na terenie sąsiednich działek. Linia elektroenergetyczna wyposażona zostanie w oświetlenie sygnalizacyjne, które spowoduje, że jej nieruchomość, w tym również dom mieszkalny, zostanie narażona na wszelkie niedogodności z tym związane. Inwestycja narusza jej uzasadnione interesy, a w szczególności prawo własności. Według raportu oddziaływania linii elektroenergetycznej na środowisko obszar jej oddziaływania wynosi 44 metry. Wojewoda W. decyzją z [...], nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego umorzył postępowanie odwoławcze. Organ odwoławczy uznał, że A. W.-G. w świetle przepisu art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane nie jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę. Nieruchomość będąca jej własnością nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie odrębnych przepisów. Na podstawie art. 135 ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko uzgodnionego z właściwymi organami – obszar oddziaływania przedmiotowego obiektu dotyczy terenu o szerokości 44 metry (po 22 metry z obu stron sieci elektroenergetycznej). Działki nr [...] i [...] usytuowane są w odległościach wynoszących odpowiednio co najmniej 35 i 20 metrów. Nie znajdują się one w obszarze oddziaływania linii elektroenergetycznej. Światła sygnalizacyjne nie mają znaczenia dla określenia pojęcia strony postępowania, gdyż żaden przepis prawa nie ogranicza sposobu oświetlenia obiektu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2006 r. sygn. akt II SA/Po 1114/05, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. W.-G. na decyzję Wojewody W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wywodził, że art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016) przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę przysługuje inwestorowi oraz właścicielom (użytkownikom wieczystym, zarządcom nieruchomości) znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, wyznaczonego w otoczeniu tego obiektu na podstawie odrębnych przepisów wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Z niekwestionowanych ustaleń organu odwoławczego wynika, że ustalony na podstawie art. 135 ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001 r. Nr 62, poz. 627 ze zm.) obszar ograniczonego sposobu zagospodarowania (zabudowy) dotyczy pasa terenu o szerokości 44 metry z obu stron osi linii elektroenergetycznej. Działki [...] i [...] położone są w odległości co najmniej 35 i 20 metrów od południowej granicy pasa terenu ograniczonego użytkowania, co potwierdza znajdująca się w aktach sprawy mapa będąca fragmentem mapy zasadniczej obrębu B. Organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że działki skarżącej nie znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu. W tej sytuacji postępowanie należało umorzyć, gdyż odwołanie zostało wniesione przez osobę, która nie jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Nie ma również przepisów prawa, które dawałyby podstawę do wyprowadzenia interesu prawnego z uwagi na oświetlenie tego rodzaju obiektu. A. W.-G. wniosła od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparła na zarzucie naruszenia prawa materialnego: art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu polegające na przyjęciu, że nieruchomość jej nie znajduje się w obszarze oddziaływania linii elektroenergetycznej, a co za tym idzie uznanie, że nie jest stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Na tej podstawie wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodziła, że ustalenie obszaru ograniczonego użytkowania jedynie w odległości 22 metrów od osi linii jest niezgodne z art. 135 ust. 1 Prawa ochrony środowiska. Takie stanowisko potwierdzają międzynarodowe standardy i badania, zgodnie z którymi obszar oddziaływania linii elektroenergetycznej podobny do przedmiotowego jest zbliżony do kilkuset metrów od tej linii. [...] S.A. z siedzibą w W. wnosiły o oddalenie skargi kasacyjnej i obciążenie kosztami postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Pełnomocnik [...] S.A. na rozprawie 12 grudnia 2007 r. przedstawił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 14 września 2006 r. sygn. akt II SA/Po 1211/02, którym po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. S., E. S., A. B., M. N. na decyzję Wojewody W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę: 1) stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty P. z dnia [...] nr [...] w części, w jakiej dotyczą pozwolenia na tymczasowe wykorzystanie jednego toru 220 kV na napięcie 110 kV; 2) w pozostałej części uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty P. Przedstawił też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2007 r. sygn. akt II OSK 163/07, którym po rozpoznaniu skargi kasacyjnej [...] S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 14 września 2006 r. sygn. akt II SA/Po 1211/05 w sprawie ze skargi A. S., E. S., A. B. i M. N. na decyzję Wojewody W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, oddalił skargę kasacyjną. Z tych względów wywodził o bezprzedmiotowości postępowania i wnosił o jego umorzenie. Pełnomocnik A. W.-G. również zwrócił uwagę na bezprzedmiotowość postępowania, pozostawiając ocenie Sądu jego skutki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: A. W.-G. wniosła odwołanie od decyzji Starosty P. z dnia [...], nr [...]. Decyzja ta w wyniku skargi do sądu administracyjnego została wyeliminowana z obrotu prawnego, przez jej uchylenie w części, w części stwierdzenia jej nieważności. Decyzja ta nie obowiązuje w obrocie prawnym. Prawo odwołania służy od decyzji nieostatecznej, obowiązującej w obrocie prawnym. Uchylenie zatem decyzji, ze skutkiem prawomocnym, powoduje, że postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe, a otworzona została na nowo możliwość wywodzenia interesu prawnego w toku ponownego postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.