II OSK 1460/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Borkowska ( spr. ) Sędzia NSA Janina Kosowska Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 25 września 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Spółka z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 234/08 w sprawie ze skargi [...] Spółka z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia zabytku do stanu poprzedniego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 28 maja 2008 roku, sygn. akt I SA/Wa 234/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w Warszawie z dnia [...] listopada 2007 roku uchylającą decyzję Stołecznego Konserwatora Zabytków w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2007 roku w części dotyczącej terminu wykonania nałożonych tą decyzją prac oraz utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części. Wyrok ten wydany został w następujących okolicznościach prawnych i faktycznych sprawy. Decyzją z dnia [...] czerwca 2005 roku Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków w Warszawie, na wniosek firmy R., zezwolił na przeprowadzenia remontu balkonów budynku przy ulicy H. Decyzja ta nie określała terminu zakończenia powyższych prac. Ponadto decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 roku organ zezwolił na umieszczenie siatki osłonowej z nadrukiem reklamowym na elewacji kamienicy na czas trwania remontu pod warunkiem, że elementy graficzne reklamy umieszczone zostaną na powierzchni mniejszej niż 35% powierzchni siatki.. W dniu 25 lipca 2006 roku Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków w Warszawie, po przeprowadzeniu kontroli przestrzegania i stosowania przepisów dotyczących ochrony zabytków i opieki nad zabytkami stwierdził, że remont obiektu nie został rozpoczęty i wydał zalecenia pokontrolne, w których zobowiązał między innymi administrację zabytku do zakończenia prac remontowych do dnia 31 grudnia 2006 roku. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 roku Stołeczny Konserwator Zabytków w Warszawie - w związku z kontrolami przeprowadzonym w dniach 2 stycznia 2007 roku i 15 marca 2007 roku, w wyniku których stwierdzono, że remont balkonów został przeprowadzony w sposób nieprawidłowy oraz, że reklama na siatce od strony ulicy H. zajmuje ponad 35% powierzchni siatki - nakazał spółce D. doprowadzenia zabytku do stanu poprzedniego poprzez zdjęcie siatki z częścią reklamową do dnia 30 kwietnia 2007 roku oraz doprowadzenie zabytku do jak najlepszego stanu poprzez ponowne wykonanie remontu płyt balkonowych w terminie do dnia 15 maja 2007 roku. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 45 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła spółka D., domagając się przedłużenia wyznaczonych terminów do dnia 31 października 2007 roku. W odwołaniu podniesiono, że reklama umieszczona jest na siatce osłonowej w sposób zgodny z decyzją Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Warszawie. Wskazano także, że niemożliwe jest ukończenie remontu oraz zdjęcie siatki osłonowej w terminie wskazanym w zaskarżonej decyzji. Spółka podniosła, że pozostawienie reklamy na siatce osłonowej jest niezbędne ze względów ekonomicznych, a opłaty pobierane od reklamodawców są przeznaczone na dokonanie między innymi przedmiotowego remontu. Spółka wskazała także, że kontrola przeprowadzana w dniu 15 marca 2007 roku odbyła się bez udziału przedstawiciela właściciela zabytku. Decyzją z dnia [...] listopada 2007 roku Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzje w części dotyczącej terminu wykonania przedmiotowych prac i wyznaczył termin ich zakończenia na dzień 31 grudnia 2007 roku. W pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ odwoławczy stwierdził, że remont balkonów został przeprowadzony w nieprawidłowy sposób ponieważ wsporniki płyty balkonowej nie zostały wyprofilowane i część remontowana odcina się od pozostałej części "tonacja i barwą". Nadto umieszczona reklama nie spełnia warunków udzielonego pozwolenia i zajmuje więcej niż 35% powierzchni siatki. Zaistniała zatem przesłanka do nakazania właścicielowi zabytkowej kamienicy, w oparciu o art. 45 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, doprowadzenia zabytku do jak najlepszego stanu, we wskazany sposób i w określonym terminie. Organ stwierdził także, że nieobecność przedstawiciela właściciela zabytku podczas kontroli odbywającej się w dniu 15 marca 2007 roku nie miało, w niniejszej spawie znaczenia, gdyż oględziny te nie wniosły do sprawy żadnych nowych ustaleń. Skargę od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła spółka D., domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji Stołecznego Konserwatora Zabytków w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2007 roku, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W skardze zarzucono organowi II instancji naruszenie przepisów prawa materialnego w szczególności przepisu art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie zabytków oraz opiece nad zabytkami, § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 9 czerwca 2004 roku w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich i architektonicznych, a także innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków oraz badań archeologicznych i poszukiwań ukrytych lub porzuconych zabytków ruchomych, a także naruszenie procedury administracyjnej tj. art. 6, 16 oraz 110 K.p.a. W skardze podniesiono, że ani zaskarżona decyzja, ani poprzedzająca ją decyzja Stołecznego Konserwatora Zabytków w Warszawie, nie były skierowane do właściciela zabytku, co stanowiło rażące naruszenie prawa. Wskazano także, że decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Warszawie z dnia [...] czerwca 2005 roku nie zawierała wymaganego prawem wskazania terminu zakończenia przedmiotowych robót. Termin ten zawarty został dopiero w zaleceniach pokontrolnych. Zdaniem skarżącej, stanowiło to naruszenie podstawowych zasad Kodeksu postępowania administracyjnego. W konsekwencji, kolejne decyzje, podjęte na podstawie decyzji nie zawierającej wszystkich wymaganych prawem elementów, nie mogą pozostać w obrocie prawnym. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wyrokiem z dnia 28 maja 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. W uzasadnieniu swojego stanowiska Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 45 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w przypadku, gdy bez wymaganego pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków lub w sposób odbiegający od zakresu i warunków określonych w pozwoleniu, wykonano przy zabytku wpisanym do rejestru prace konserwatorskie, restauratorskie, roboty budowlane, badania konserwatorskie, architektoniczne lub podjęto inne działania, niż wymienione w art. 36 ust. 1 pkt 6-8 i 10-12 powołanej ustawy, wojewódzki konserwator zabytków wydaje decyzję nakazującą przywrócenie zabytku do poprzedniego stanu lub uporządkowanie terenu, określając termin wykonania tych czynności, albo zobowiązującą do doprowadzenia zabytku do jak najlepszego stanu we wskazany sposób i w określonym terminie. Sąd podniósł, że poza sporem jest, iż przedmiotowy budynek został wpisany do rejestru zabytków. Stwierdził także, że z akt sprawy wynika, iż na rusztowaniu przy elewacji budynku umieszczona została wielkogabarytowa reklama. Remont budynku, zgodnie z wydaną w tej sprawie decyzją, miał zostać ukończony do dnia 31 grudnia 2006 roku. Zdaniem Sądu, skoro upłynął już termin zakończenia remontu, odpadła też podstawa do umieszczania reklamy na rusztowaniu. Zgodne z prawem było również nakazanie właścicielowi przywrócenia zabytku do stanu poprzedniego poprzez demontaż siatki zabezpieczającej. W sytuacji bowiem stwierdzenia przez organ nadzoru konserwatorskiego, że bez wymaganego zezwolenia konserwatorskiego lub w sposób odbiegający od zakresu oraz warunków określonych w pozwoleniu wykonano prace przy zabytku, obowiązkiem organu było wydanie decyzji nakazującej przywrócenie zabytku do stanu poprzedniego, określając termin wykonania tych prac. Sąd stwierdził, że nie miał prawa badać prawidłowości wydania decyzji z dnia [...] czerwca 2005 roku przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Warszawie, dotyczącej wydania zezwolenia na przeprowadzenie remontu balkonów, gdyż decyzja ta została wydana w innym trybie niż zaskarżona decyzja. Zdaniem Sądu są to zatem odrębne postępowania, całkowicie różniące się przedmiotem i zakresem oraz wzajemnie niezależne. Od powyższego wyroku spółka D. złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpatrzenie skargi oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej zarzucono zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów, tj. art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie zabytków oraz opiece nad zabytkami oraz § 5 ust 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 9 czerwca 2004 roku w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich i architektonicznych, a także innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków oraz badań archeologicznych i poszukiwań ukrytych lub porzuconych zabytków ruchomych oraz naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: art. 134 § 1 oraz art. 151 P.p.s.a. przez sąd I instancji, który nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie wyszedł poza ich granice, co w konsekwencji spowodowało błędne oddalenie skargi, art. 135 P.p.s.a przez sąd I instancji poprzez błędne uznanie, iż zbadanie prawidłowości wydania decyzji z dnia 7 czerwca 2005 roku oraz zaleceń pokontrolnych z dnia 25 lipca 2006 roku wydanych przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Warszawie nie mieści się w granicach sprawy, której dotyczy skarga, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z przepisem art. 6, 7, 8, 9 oraz art. 11 K.p.a. poprzez nie dostrzeżenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie kwalifikowanych naruszeń przepisów postępowania administracyjnego przez organ administracji publicznej, mających istotny wpływ na wynik sprawy, art. 141 § 4 P.p.s.a w związku z przepisem art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez nie ustosunkowanie się do istotnych zarzutów wskazanych w skardze, art. 1 § 2 Praw o ustroju sądów administracyjnych poprzez niewłaściwą realizację funkcji kontrolnej przez sąd I instancji w wyniku, czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dostrzegł naruszenia prawa przez organy administracji publicznej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien odnieść się także do decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Warszawie z dnia [...] czerwca 2005 roku, która to decyzja, zdaniem autora skargi kasacyjnej, narusza przepis § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 9 czerwca 2004 roku w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich i architektonicznych, a także innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków oraz badań archeologicznych i poszukiwań ukrytych lub porzuconych zabytków ruchomych. W powołanej decyzji brak jest określonego terminu zakończenia prac remontowych, co, według autora skargi kasacyjnej, jest wadą kwalifikowaną i uzasadnia konieczność wyeliminowani takiej decyzji z obrotu prawnego. W skardze kasacyjnej wskazano, że określenie terminu w zaleceniach pokontrolnych było sprzeczne z zasadami Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż decyzja nie może zostać zmieniona po jej doręczeniu lub ogłoszeniu stronie. W związku z powyższym zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Stołecznego Konserwatora Zabytków w Warszawie, nie powinny pozostawać w obrocie prawnym. Autor skargi stwierdził, że w toku postępowania sądowego należało poddać kontroli wszystkie decyzje wydane w sprawie, gdyż decyzje te pozostawały ze sobą w ścisłym powiązaniu oraz zależności. Wskazał, że Sąd miał możliwość wyjścia w swojej ocenia poza granice wniesionej skargi. W skardze kasacyjnej podniesiono także, że wydane decyzje nie zostały skierowane do właściciela zabytku. Stwierdzono, że Sąd I instancji nie odniósł się w żaden sposób do tego zarzutu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania sądowego. Związanie granicami skargi polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać czy Sąd I instancji naruszył inne jeszcze przepisy poza tymi, które zostały wskazane w skardze kasacyjnej. Oznacza to, że o zakresie postępowania kasacyjnego decyduje wnoszący skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny, jako sąd kasacyjny, nie jest więc uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów skargi kasacyjnej czy też ich uściślania. Ponieważ w niniejszej sprawie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania nie wystąpiły, postępowanie kasacyjne ograniczać się będzie wyłącznie do zbadania zasadności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Podkreślić w tym miejscu należy, że skarga kasacyjna ma wysoce sformalizowany charakter. Stosownie do art. 176 P.p.s.a. powinna ona zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Formułując zarzuty autor skargi kasacyjnej winien zatem dokładnie wskazać konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, który w jego ocenie został naruszony przez sąd administracyjny pierwszej instancji. Wskazanie to dotyczy nie tylko wymienienia artykułu ale również paragrafu, ustępu, punktu - o ile dany przepis takie części zawiera. Skargę kasacyjną zgodnie z art. 174 P.p.s.a. można oprzeć na : naruszeniu przepisów prawa materialnego (pkt 1 ), naruszeniu przepisów postępowania jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2 ). W niniejszej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się zarówno do naruszenia przepisów prawa materialnego (tj. art. 36 ust. 1, ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.) oraz § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 9 czerwca 2004 roku w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich i architektonicznych, a także innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków oraz badań archeologicznych i poszukiwań ukrytych lub porzuconych zabytków ruchomych (Dz. U. Nr 150, poz. 1579)), a także naruszenia przepisów postępowania (tj. art. 134 § 1, art. 135 i art. 151 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 6, 7, 8, 9 i art. 11 K.p.a., art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych). 1. Przechodząc do oceny zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów stwierdzić należy, że w sytuacji kiedy w skardze podnoszone są jednocześnie zarzuty naruszenia postępowania i przepisów prawa materialnego, w pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutów mających charakter procesowy, albowiem jedynie w sytuacji kiedy stan faktyczny sprawy nie będzie budził żadnych wątpliwości można przejść do rozważań dotyczących prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia wskazanych wyżej przepisów prawa procesowego należy uznać za bezpodstawne. W szczególności nie zasługuje na uwzględnienia zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. i art. 151 cytowanej ustawy. Pierwszy z tych przepisów nakłada na sąd administracyjny obowiązek rozstrzygania w granicach danej sprawy, podkreślając iż nie jest on przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawna. Przepis ten nie został w niniejszej sprawie naruszony, ponieważ Sąd trafnie uznał, iż w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie jest uprawniony do badania legalności decyzji innych niż zaskarżone. Takie stanowisko Sądu jest zbieżne z wolą ustawodawcy, który mówiąc o rozstrzyganiu przez sąd w granicach sprawy używa pojęcia "sprawa" w rozumieniu sprawy, w której wydany został zaskarżony akt. Sąd administracyjny, nie będąc związany - stosowanie do brzmienia omawianego przepisu - granicami skargi, nie może przekroczyć jednakże granic sprawy administracyjnej . W niniejszej sprawie, jej granice wyznaczone zostały przepisem, w oparciu o który wydane zostały zaskarżone decyzje. Jest nim art. 45 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Za nietrafny uznać również należało zarzut naruszenia art. 135 P.p.s.a. Zgodnie z jego brzmieniem sąd stosuje przewidziane ustawa środki w celu usunięcia naruszania prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Użyte w tym przepisie pojęcie "sprawy" różni się niewątpliwie od pojęcia "sprawy administracyjnej" i jest od niego szersze. Nie mniej jednak sąd administracyjny może objąć kontrolą inne postępowania prowadzone w granicach danej sprawy, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Zaskarżona decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] listopada 2007 roku oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, ponieważ w sposób niebudzący wątpliwości spełnione zostały przesłanki zawarte w wyżej wymienionym przepisie. W toku postępowania administracyjnego, a także sądowego, nie zostały bowiem przez skarżącą spółkę zakwestionowane fakty, które legły u podstaw zastosowania tego przepisu przez organy. Rozstrzygające znaczenie dla zastosowania cytowanego wyżej przepisu miało bowiem, niepodważane przez skarżącą ustalenie, że remont balkonów przeprowadzany był w sposób wadliwy, a reklama umieszczona na siatce ochronnej zajmowała więcej niż 35% jej powierzchni, co stanowiło warunek jej zamieszczenia. Nie zachodziła zatem potrzeba odnoszenia się do innych postępowań prowadzonych w ramach danej sprawy w jej materialno-prawnym sensie. Za bezzasadne również pozostałe zarzuty naruszenia prawa procesowego. W szczególności art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych. Kontrolowane przez Sąd decyzje wydane zostały zgodnie z przepisami prawa materialnego, a prowadzone przed ich wydaniem postępowanie nie naruszało wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów art. 6, 7, 8, 9 i 11 K.p.a. Przede wszystkim brak było podstaw do formułowania zarzutu skierowania decyzji do niewłaściwej osoby. Decyzja organu I instancji wydana na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami skierowana została do spółki D., która jest właścicielem obiektu, w którym miał być wykonany remont i na którym zamieszczona została przedmiotowa reklama. Na nią też - jak wynika z sentencji decyzji - zostały nałożone stosowne obowiązki. Niezrozumiałe w tej sytuacji są stwierdzenia, że skierowana ona została do firmy R. Tym bardziej, że z adnotacji zawartych w tej decyzji wynika, iż w związku z udzielonym wyżej wymienionej firmie pełnomocnictwem została ona jej jedynie doręczona. 2. Nie mogły również odnieść zamierzonego skutku zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 36 ust.1 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami i § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 9 czerwca 2004 roku. Wskazane wyżej przepisy nie miały w niniejszej sprawie zastosowania. Jak to zostało wyżej podkreślone, decyzje, których legalność była badana przez Sąd, wydane zostały w oparciu o zupełnie inny przepis, tj. art. 45 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Zaskarżenie decyzji do sądu administracyjnego powoduje, że przedmiotem postępowania sądowo-administracyjnego staje się ta sama sprawa, która została w decyzji rozstrzygnięta. Już tylko ubocznie należy zauważyć, że mimo iż wskazany w skardze kasacyjnej art. 36 ust. 1 cytowanej ustawy składa się z 12 punktów, autor skargi kasacyjnej tak w petitum skargi, jak i w jej uzasadnieniu, nie podał który z tych punktów został naruszony. Za co najmniej nie zrozumiały uznać należy także zarzut naruszenia ust. 2 art. 36 cytowanej ustawy. Przepis ten odnosi się do pozwoleń wydawanych przez Dyrektora Urzędu Morskiego na podejmowanie działań na polskich obszarach morskich i nie ma żadnego związku z niniejszą sprawą. Reasumując stwierdzić należy, że skoro poza sporem jest, iż remont balkonów wykonany był w sposób wadliwy, a zamieszczona na remontowanym budynku reklama naruszała warunki pozwolenia na jej zamieszczenie, zajmując ponad 35% powierzchni siatki ochronnej. Podzielić należy zaprezentowane w zaskarżonym wyroku stanowisko, że organy administracji uprawnione były do wydania kontrolowanych decyzji. Stosownie bowiem do brzmienia art. 45 ust. 1 pkt 1 i 2 cytowanej ustawy wojewódzki konserwator zabytków wydaje decyzję nakazującą przywrócenie budynku do poprzedniego stanu, w sytuacji gdy prowadzone prace konserwatorskie, restauratorskie, roboty budowlane wykonane zostały w sposób odbiegający od warunków określonych w pozwoleniu. W niniejszej sprawie trafnie przyjął Sąd I instancji, podzielając stanowisko organu administracji, że zaistniała tego rodzaju sytuacja. Uwzględniając powyższe należało zarzuty skargi kasacyjnej uznać za nieusprawiedliwione i na zasadzie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji.