I SA/Op 310/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marzena Łozowska po rozpoznaniu w dniu 25 września 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe członka zarządu z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2004-2007 oraz z tytułu podatku rolnego za 2007r. postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Skarżąca Gmina S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] w przedmiocie odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe członka zarządu z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2004-2007 oraz z tytułu podatku rolnego za 2007r., mocą której decyzja Wójta Gminy S. z dnia [...] została uchylona, a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi skarżąca skoncentrowała się na przytoczeniu argumentacji na okoliczności braku wad uchylonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu w odpowiedzi na skargę wniosło o jej odrzucenie na tej podstawie, że w świetle art. 50 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej p.p.s.a.] gmina nie ma legitymacji skargowej w sprawie, skoro jej organ, a to wójt, był organem wydającym decyzję w pierwszej instancji. Stąd zgodnie z art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a. skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi do sądu administracyjnego został określony w art. 50 p.p.s.a. Podmiotom tam wymienionym przysługuje zdolność skargowa czyli uprawnienie do skutecznego wniesienia i popierania skargi przez sądem administracyjnym celem wywołania kontroli legalności zaskarżonego aktu. W niniejszej sprawie skargę wniosła jednostka samorządu terytorialnego – Gmina S. reprezentowana przez Wójta. Z literalnego brzmienia art. 50 §1 i 2 w zw. z art. 33 p.p.s.a. nie wynika jednak aby gmina była podmiotem należącym do kręgu osób uprawnionych do skutecznego wniesienia skargi. Powstałe na tym tle wątpliwości stały się przedmiotem sprawy zawisłej przez Trybunałem Konstytucyjnym sygn. akt K 32/08, w której jednak rozprawa została odroczona do czasu zapoznania się przez Trybunał z orzecznictwem sądów administracyjnych. Natomiast na tym tle obowiązuje utrwalona linia orzecznicza, w myśl której gmina nie jest stroną postępowania administracyjnego w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej, dotyczącej osoby trzeciej. Wobec tego ani gmina, ani żaden jej organ, nie są uprawnieni do zaskarżania do sądu administracyjnego decyzji organu odwoławczego. Pogląd taki został potwierdzony w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r. sygn. akt OPS 1/03 (ONSA 2003/4/115), w której stwierdzono m. in., że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej (...), wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego, ani też legitymowanym do wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego. Również w wyroku NSA z dnia 16 lutego 2005r., sygn. akt OSK 1017/04 (NSA-Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach) przyjęto, że gmina nie może zajmować różnej pozycji - raz organu wydającego decyzję, innym razem strony postępowania - w zależności od etapu załatwiania sprawy z zakresu administracji publicznej. Dlatego też, podzielając powyższe poglądy, należy uznać, że Gmina S., której Wójt wydał decyzję pierwszoinstancyjną nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego w tej sprawie mocą, której ta decyzja została uchylona (por. m.in. postanowienie NSA z 15 października 1990r., SA/Wr 990/90, ONSA 1990, nr 4, poz. 7; uchwała NSA z dnia 9 października 2000r., OPK 14/00, ONSA 2001, nr 1, poz. 17; wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005r., OSK 1017/04, niepubl., J.P. Tarno, Ochrona interesu prawnego jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym i sądowym {w:} Księga jubileuszowa Profesora zw. dr hab. Józefa Filipka, Zakamycze 2001, s. 721 i n.). W chwili obecnej nie ma zatem podstaw do zmiany tego poglądu prawnego przez sądy administracyjne. W tym stanie rzeczy, wniesioną w niniejszej sprawie skargę uznać należało za niedopuszczalną i w konsekwencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji.