II SAB/Sz 93/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 listopada 2020 r. sprawy ze skargi G. K. na bezczynność Starosty G. w przedmiocie bezczynność w sprawie pozostawienia sprawy bez rozpoznania I. zobowiązuje Starostwo Powiatowe w G. do rozpoznania wniosku skarżącego G. K. o zmianę zezwolenia na zbieranie odpadów w terminie 14 dni od doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, II. stwierdza, że bezczynność nie miała charakteru rażącego, III. zasądza od Starosty G. na rzecz skarżącego G. K. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE W dniu [...] marca 2020 r. G. K., zwany dalej "skarżącym", prowadzący działalność Skup i Sprzedaż Złomu, [...] z siedzibą w N., ul. [...], [...] złożył wniosek do Starosty [...] w sprawie zmiany posiadanego zezwolenia na zbieranie odpadów z dnia 12 kwietnia 2016 r., znak: [...] na terenie części działki nr [...] obręb [...], wydanego przez Starostę. Pismem z dnia [...] marca 2020 r. organ wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia braku formalnego wniosku, tj. do przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (miejsca zbierania odpadów) - części działki nr [...] obręb N. - 4, Miasto N., o której mowa w art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wyznaczając 30 - dniowy termin na uzupełnienie ww. braku. W dniu 22 maja 2020 r. G. K. złożył pismo, w którym przedstawił swoje stanowisko dotyczące żądania uzupełnienia wniosku w zakresie decyzji o warunkach zabudowy. W odpowiedzi organ przesłał skarżącemu pismo – adnotację o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 6 marca 2020 r. w związku z nieuzupełnieniem braków wskazanych w wezwaniu z dnia 30 marca 2020 r. W dniu 28 lipca 2020 r. do Starosty [...] wpłynęło pismo skarżącego - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia 13 sierpnia 2020 r. G. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność, podnosząc zarzuty naruszenia: I. Przepisów prawa materialnego, tj.: błędne zastosowanie przepisu art. 42 ust. 3c ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2020 r. poz. 797 ze zm.) poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie do wydania zezwolenia na zbieranie odpadów konieczne było dołączenie decyzji o warunkach zabudowy. II. Naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść decyzji, tj.: - art. 7, art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej K.p.a., poprzez niedopełnienie należytej staranności, niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, niezbadanie w sposób wyczerpujący prowadzonej sprawy; - art. 80 K.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego, prowadzącego do błędnych ustaleń faktycznych; - art. 7 w zw. z art. 77, art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewyczerpujące wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych i podstaw wydanego rozstrzygnięcia; - art. 7, 8, 9, 11 i 107 § 3 K.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia stronie wszystkich przesłanek, które organ brał pod uwagę orzekając w niniejszej sprawie; - art. 7 , art. 8 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak dokonania przez organ wszechstronnej oceny materiału dowodowego, a oparcie decyzji jedynie na materiale wybiórczo wybranym i pasującym pod przyjętą przez organ tezę; - naruszenie art. 64 § 2 K.p.a. poprzez jego błędne i nieuzasadnione zastosowanie. W oparciu o powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uznanie, że organ naruszył prawo poprzez bezczynność polegającą na pozostawieniu bez rozpoznania złożonego wniosku oraz zobowiązanie organu do wydania decyzji w ustawowych terminach, a także o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W ocenie Skarżącego, w niniejszej sprawie organ zbyt pochopnie pozostawił niniejszą sprawę bez rozpoznania, nie oceniając jej merytorycznie, a jednie dążąc do jej załatwienia w sposób najprostszy przez organ przy tym naruszając jego podstawowe uprawnienia przysługujące mu w postępowaniu administracyjnym. W uzasadnieniu skargi wskazał ponadto, że art. 42 ust. 3c ustawy o odpadach mówi o konieczności dołączenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu do wniosku o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów (...), chyba że uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest wymagane. Zmiana zezwolenia, o którą wystąpił z wnioskiem nie jest związana z: budową obiektu budowlanego, ani z wykonaniem innych robót budowlanych, a także ze zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, które to przypadki wymagają uzyskania ww. decyzji w myśl art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018, poz. 1945 ze zm.). Konieczność złożenia wniosku o dostosowanie zezwolenia do aktualnych przepisów wynika wyłącznie z dyspozycji art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1592). Wyjaśnił, że przeznaczenie placu magazynowego nie zmieniło się w momencie rozpoczynania działalności, zawsze pełnił on funkcję magazynowo - składową. Prowadząc tam magazynowanie odpadów kontynuuje dotychczasową funkcję placu. Odnosząc się do stwierdzenia organu, że "obowiązek załączenia decyzji stanowi formalne wymaganie sformułowane względem wniosku o zmianę posiadanej decyzji udzielającej zezwolenia na zbieranie odpadów - zgodnie z art. 14 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw", zdaniem Skarżącego, z konstrukcji art. 42 ust. 3c ustawy o odpadach wynika, że dotyczy on wyłącznie: - nowowydawanych zezwoleń przed rozpoczęciem działalności w zakresie zbierania odpadów - nie dotyczy niniejszej procedury; -takiej zmiany zezwolenia, dla której wymagane jest uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy (np. dodatkowym prowadzeniem prac budowlanych, rozbudową zakładu, zmianie przeznaczenia obiektu budowalnego itp.) - nie dotyczy niniejszej procedury. W ocenie Skarżącego, powyższy przepis nie służy weryfikacji tego czy podmiot uzyskał ww. decyzję przed rozpoczęciem działalności w przeszłości. Podkreślił, że zmiana przepisu art. 42 ust. 3c ustawy o odpadach nie działa wstecz. W aktualnie obowiązujących przepisach brak jest bezpośredniego sformułowania, że wymóg dołączenia decyzji o warunkach zabudowy odnosi się również do miejsc, w których działalność jest już prowadzona na podstawie posiadanego zezwolenia. Celem wprowadzonych zmian w ustawie, zdaniem Skarżącego, były obostrzenia dla nowo wydawanych zezwoleń, co jasno wynika z uzasadnienia do projektu zmiany ustawy w kształcie ostatecznie podpisanym przez Prezydenta RP. W uzasadnieniu poprawek wniesionych dnia 13 lipca 2018 r. do projektu ustawy wskazano jasno cel dołączenia decyzji o warunkach zabudowy, wskazując na ułatwienie uzyskania zgody na prowadzenie nowych przedsięwzięć w sytuacji braku miejscowego planu: "związanie wydawania pozwoleń na lokalizację przedsięwzięć związanych z gospodarowaniem odpadami wyłącznie z uchwaleniem na terenie gminy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiłoby zbyt duże ograniczenie dla rozwoju tego rodzaju działalności gospodarczej. [...] W wyniku wprowadzonych modyfikacji działalność związana ze zbieraniem lub przetwarzaniem odpadów będzie mogła być prowadzona również w przypadku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jeżeli uzyskanie przedmiotowej decyzji jest wymagane, co do procesów zbierania lub przetwarzania odpadów na danej nieruchomości (poprawki nr 4 i 14)". Jest to regulacja prawna skierowana do podmiotów, które planują rozpocząć zbieranie lub przetwarzanie odpadów na danej nieruchomości nieobjętej mpzp, a nie narzędzie do egzekwowania dokumentów z przeszłości. Skarżący podkreślił, że nawet w przypadku chęci uzyskania decyzji o warunkach zabudowy na już istniejącą działalność nie jest możliwe w świetle prawa, ponieważ decyzję taką uzyskuje się przed rozpoczęciem działalności wymagającej np. zmiany sposobu użytkowania budynku lub przed rozpoczęciem prac budowalnych. W przypadku punktu zbierania złomu jako załącznik do wniosku o decyzję o warunkach zabudowy byłaby wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach (grupa II przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko). Decyzja środowiskowa nie może zostać wydana na istniejące przedsięwzięcie, ponieważ zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 283) przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko odbywa się wyłącznie dla przedsięwzięć planowanych. Decyzja środowiskowa określa warunki realizacji przedsięwzięcia przed jego rozpoczęciem. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że złożony w dniu [...] marca 2020 r. wniosek skarżącego dotyczy zmiany decyzji Starosty [...] znak: [...]. [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. w trybie art. 14 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1592 ze zm.) oraz że nieruchomość, na której jest prowadzona działalność - zbieranie odpadów, nie jest objęta ustaleniami planu miejscowego. Zdaniem Starosty, stwierdzenie Skarżącego, że przeznaczenie placu magazynowego nie zmieniło się w momencie rozpoczęcia działalności, który zawsze pełnił funkcję "placu" nie zostało udowodnione. Organ stoi na stanowisku, że zagospodarowanie utwardzonego terenu, który został wykorzystany jako miejsce zbierania odpadów, wymaga ustalenia w drodze decyzji o warunkach zabudowy, która jest wymagana w przypadku zmiany sposobu zagospodarowania terenu. W ocenie organu, Skarżący wyznaczając na utwardzonym terenie miejsce magazynowania odpadów dokonał zmiany, głównie warunków bezpieczeństwa pożarowego, pracy, zdrowotnych, higieniczno – sanitarnych, ochrony środowiska. Końcowo Starosta podkreślił, że w przepisie art. 14 ust. 7 i 8 ustawy ustawodawca wprost nakazuje, że do wniosku o zmianę pozwolenia (dostosowującego) stosować należy przepisy dotyczące oceny nowego wniosku, tj. art. 41a ust. 4 a oraz 46 ust. 1- 1f ustawy. Zatem w sytuacji nie przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy zastosowanie winien znaleźć art. 64 § 2 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Przed przystąpieniem do jej rozpoznania wyjaśnić należy, że stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dalej wskazać należy, że zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a). Badanie merytorycznej zasadności skargi musi zostać poprzedzone sprawdzeniem jej wymogów formalnych, w tym dopuszczalności skargi. Przechodząc do merytorycznej oceny zasadności skargi w pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga co należy rozumieć pod pojęciem bezczynności. Bezczynność to brak działania organu, do którego jest on zobowiązany na podstawie przepisów prawa, do którego zalicza się zarówno niewydanie rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia) w przewidzianym przepisami terminie, jak również rozstrzygnięcie sprawy w niewłaściwej formie, przy czym za niewłaściwą formę rozstrzygnięcia należy uznać również pozostawienie podania bez rozpoznania w sytuacji, gdy nie było ku temu przesłanek. Z akt badanej sprawy, wynika, że organ wezwał Skarżącego do uzupełnienia braku formalnego złożonego wniosku o zmianę posiadanego zezwolenia na zbieranie odpadów. Powyższe wezwanie wystosowane zostało w oparciu o przepis art. 64 § 2 K.p.a. oraz art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1592 ze zm.). Nieuzupełnienie wniosku w sposób wskazany w wezwaniu stanowiło podstawę pozostawienia go bez rozpoznania. Zgodnie z art.14 ust. 1 i 2 ww. ustawy o zmianie ustawy o odpadach i niektórych innych ustaw posiadacz odpadów, który przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy uzyskał zezwolenie na zbieranie odpadów jest obowiązany w terminie do dnia 5 marca 2020 r. złożyć wniosek o zmianę posiadanej decyzji. Jednym z załączników do ww. wniosku jest decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 i 1566 oraz z 2018 r. poz. 1496 i 1544), w przypadku gdy dla terenu, którego wniosek dotyczy nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, chyba, że uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest wymagane. Z kolei, art. 42 ust.3c ustawy o odpadach wymaga dołączenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli: nie ma miejscowego planu zagospodarowania terenu oraz gdy decyzja o warunkach zabudowy jest wymagana. Ustalenia, w drodze decyzji o warunkach zabudowy, wymaga zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przywołany przepis stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku. Decyzja o warunkach zabudowy nie będzie zatem wymagana, jeżeli z wykorzystaniem odpadów nie będzie wiązać się zmiana sposobu zagospodarowania terenu. Mając na względzie powyższe, decyzja o warunkach zabudowy nie będzie wymagana w przypadku: - wypełniania wyrobisk (pkt 1 tabeli załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami – "dalej r.o.o.i.u.", demontażu odpadów wielkogabarytowych (pkt 18 tabeli załącznika do r.o.o.i.u.), -tworzenia mieszanek materiałów o tych samych właściwościach, separacji, segregacji, - sortowania, demontażu, doczyszczania, przepakowywania, cięcia, zagęszczania oraz suszenia (pkt 20 tabeli załącznika do r.o.o.i.u.), przygotowania odpadów do ponownego użycia (pkt 21 tabeli załącznika do r.o.o.i.u.), przetwarzania prowadzącego do utraty statusu odpadów (pkt 22 tabeli załącznika do r.o.o.i.u.). W powyższych sytuacjach podmiot występujący o wydanie zezwolenia decyzji tej do wniosku dołączać nie musi. Jednocześnie organ nie może od wnioskodawcy żądać udowodnienia, że decyzja ta nie jest wymagana w charakterze załącznika do wniosku. W takim przypadku ewentualna weryfikacja oceny, że jest to przypadek niewymagający dołączenia decyzji o warunkach zabudowy, może nastąpić w ramach toczącego się postępowania administracyjnego, jednakże warunkiem "zwolnienia" z obowiązku dołączenia do wniosku decyzji o warunkach zabudowy jest prowadzenie działalności, z którą nie będzie wiązała się zmiana sposobu zagospodarowania terenu. Przypomnieć trzeba, że w ocenie organu Skarżący rozpoczynając działalność zbierania odpadów w obiektach budowlanych, zlokalizowanych na terenie części działki nr [...] obręb N. 4 zmienił warunki, o których mowa w art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, z funkcji produkcyjnej na miejsce zbierania odpadów. Istotę sporu w badanej sprawie stanowi zatem kwestia, czy wezwanie organu skierowane do Skarżącego było uzasadnione, a tym samym czy pozostawienie przez organ wniosku bez rozpoznania, na podstawie art. 64 § 2 K.p.a., okazało się zasadne. Przepis art. 64 § 2 K.p.a. opisuje sytuację, kiedy podmiot składający wniosek został prawidłowo zidentyfikowany, lecz podanie nie spełnia innych warunków, do których można zaliczyć brak określenia żądania wnoszącego, brak własnoręcznego podpisu wnoszącego, czy w końcu również brak elementów podania, które wynikają z przepisów szczególnych, w tym również dodatkowych dokumentów, zaświadczeń itd. (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. 6, Warszawa 2020). Celem wezwania do usunięcia braku formalnego pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia jest wymuszenie na stronie, by ta usunęła przeszkodę uniemożliwiającą rozpoznanie sprawy. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania jest więc sankcją za brak wymaganego od strony działania (por. wyrok NSA z 14 września 2018 r., II OSK 1914/18). Analiza wskazanej wyżej regulacji prowadzi zatem do wniosku, że pozostawienie podania bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. wymaga łącznego zaistnienia trzech następujących przesłanek: 1) podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, 2) organ administracji publicznej wezwał wnoszącego podanie do usunięcia braków, określając termin do ich usunięcia oraz pouczając o skutkach nieusunięcia braków, 3) upłynął bezskutecznie 7-dniowy termin do usunięcia braków. Zasadne jest zwrócenie uwagi na to, że w art. 64 § 2 K.p.a., poprzez użycie sformułowania "innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa" ustawodawca odnosi się bezpośrednio do konkretnych przepisów prawa przewidujących określone wymagania, które powinno spełniać wnoszone podanie. Podkreślenia wymaga, że art. 64 § 2 K.p.a. dotyczy wyłącznie formalnych braków wniosku, których nieusunięcie nie pozwala na nadanie temu pismu biegu. Nie dotyczy natomiast okoliczności, które organ uznaje za istotne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy i nie może zmierzać do merytorycznej oceny wniosku. W realiach rozpoznawanej sprawy poza sporem pozostaje, że skarżący nie uzupełnił wskazanego przez organ jako formalno-prawne braku wniosku. Nadesłał natomiast pismo z dnia [...] maja 2020 r., w treści którego wyjaśnił, że plac betonowy, który istniał w momencie rozpoczynania działalności, nie jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, a tym samym placu magazynowego nie dotyczą przepisy odnoszące się do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a ponadto nie zmieniło się przeznaczenie placu, który zawsze pełnił funkcję magazynowo- składową. Podkreślił, że prowadząc tam magazynowanie odpadów kontynuuje dotychczasową funkcję placu. W odpowiedzi na powyższe organ adnotacją z dnia 1 lipca 2020 r. pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania, bez uprzedniego wezwania wnioskodawcy do wyjaśnienia czy istniejąca w ocenie Starosty zmiana warunków, o których mowa w art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ma miejsce i ewentualnie na czym polega. Organ wskazał jedynie, że stwierdzenie Skarżącego, że przeznaczenie placu magazynowego nie zmieniło się w momencie rozpoczęcia działalności, który zawsze pełnił funkcję "placu" nie zostało udowodnione. Sąd podkreśla również, że oceniając zaistniałą sytuację należy mieć na względzie gwarancyjny charakter konstrukcji prawnej wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia braków wniosku. Przepis ten chroni bowiem wnioskodawcę, który nie musi mieć rozeznania w przepisach prawa regulujących wymogi, które spełniać powinno w danym przypadku podanie wnoszone do organu. Ponadto, wszelkie wątpliwości dotyczące stanu faktycznego nie mogą być rozstrzygane na niekorzyść strony postępowania. Sąd podkreśla przy tym, że treść art. 64 § 2 K.p.a., nakazująca pozostawienie podania bez rozpoznania odnosi się do sytuacji, w której strona w ogóle nie uzupełni braku formalnego uniemożliwiającego nadanie podaniu właściwego biegu, nie zaś sytuacji, gdy brak taki de facto nie stanowi braku uniemożliwiającego rozpoznanie wniosku strony - skoro takiego rygoru ww. przepis nie przewiduje. W świetle powyższego w ocenie Sądu organ wadliwie zastosował art. 64 § 2 K.p.a., stąd za zasadne należało uznać wywody Skarżącego w tym zakresie. W konsekwencji pozostawienie wniosku Skarżącego bez rozpoznania z tego powodu, że nie uzupełnił go w sposób wskazany w wezwaniu należało uznać za pozbawione podstaw, a następstwem tego jest uznanie, iż organ pozostaje w bezczynności. Obowiązkiem organu będzie zatem rozpoznanie wniosku Skarżącego we wskazanym w sentencji wyroku terminie, przy uwzględnieniu powyższych uwag odnoszących się do kryteriów, przy uwzględnieniu których żądanie Skarżącego powinno być oceniane. Stosownie do art. 149 § 1a P.p.s.a. sąd uznał, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego, nie wynikała z lekceważącego stosunku organu do obowiązku szybkiego i sprawnego załatwienia sprawy, a jej przyczyną była błędna wykładnia przepisów prawa. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów sąd postanowił w punkcie trzecim wyroku na mocy art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.