IV SAB/Po 96/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędziowie WSA Anna Jarosz (spr.) WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi S. W. na przewlekłe prowadzenie postępowania Wójta Gminy w przedmiocie warunków zabudowy postanawia 1. skargę odrzucić; 2. zwrócić skarżącemu S. W. uiszczony wpis od skargi w kwocie [...] zł ( [...] złotych) UZASADNIENIE W dniu [...] lipca 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w Poznaniu wpłynęła skarga S. W. (zwanego dalej: skarżący) na przewlekłe załatwienie sprawy przez Wójta Gminy (zwanego dalej: Wójt) w sprawie ustalenia warunków zabudowy wraz z wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny oraz zasądzenie kosztów postępowania od organu. W skardze opisano stan faktyczny wskazując, że dnia "[...]." skarżący złożył wniosek o wydanie warunków zabudowy, "Decyzją z dnia Wójt Gminy rozpatrzył wniosek wydając decyzję z dnia ....". Skarżący wskazał także, że wyczerpano administracyjny tok instancji, podając, że zażalenie na bezczynność zostało wniesione do SKO w [...], które postanowieniem "[...]" uznało zażalenie za uzasadnione. Z załączonych do skargi dokumentów – w szczególności owego zażalenia – wynikało, że wniosek, o którym mowa w skardze pochodził z dnia [...] maja 2012 r., a decyzja odmowna organu z dnia [...] czerwca 2013 r. (nr [...]). Przy czym załączone dokumenty wskazywały także, iż samo postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (zwanego dalej: SKO, Kolegium) nr [...] zostało również zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że postępowanie trwało długo, ale działania organu były uzasadnione i nie zaistniały przesłanki uznania, że organ prowadził je w sposób przewlekły. Wójt podkreśl, że skarżący złożył około 350 wniosków o ustalenie warunków zabudowy i były to wniosku wymagające bardzo szerokiej analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania ternu. Niekiedy analiza zawierała kilkanaście arkuszy o formacie A0. Zdaniem organu były to działania celów, mające na celu paraliż funkcjonowania urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu bez badania jej zarzutów merytorycznych. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 roku, poz. 1302 z późn. zm., zwanej dalej – Ppsa) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a także inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Z powołanego przepisu wynika, że poza podmiotami, które działają w interesie publicznym (prokurator, rzecznicy, organizacja społeczna) jak i upoważnionymi z mocy prawa, każdy inny podmiot musi mieć w złożeniu skargi interes prawny, który należy rozumieć jako istnienie związku między sferą indywidulanych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem. W niniejszej sprawie S. W. nie przysługuje uprawnienie do wniesienia skargi na przewlekłe postępowanie Wójta, gdyż nie posiada on interesu prawnego w rozumieniu wyżej wymienionych przepisów. Nie był stroną postępowania administracyjnego, skoro – jak wynika z akt sprawy - z wnioskiem o wydanie warunków zabudowy w sprawie wystąpiła H. W., ona również jest właścicielką działki, której dotyczyła decyzja (dz. nr. [...] – k. 24 akt administracyjnych) i to ona był adresatem decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] Skarżący w sprawie powyższej występował jako pełnomocnik H. W. a nie jako strona postępowania. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze, że S. W. nie posiada interesu prawnego do skarżenia przewlekłości postępowania, którego nie był stroną, jego skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 Ppsa.