II SA/Sz 567/08

SENTENCJA Dnia 25 września 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia NSA - Iwona Tomaszewska po rozpatrzeniu w dniu 25 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w sprawie z Jego skargi na rozkaz personalny Komendanta Policji z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. UZASADNIENIE S.G., reprezentowany przez adwokata T.F., w dniu (...( (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia (...(, w przedmiocie zwolnienia ze służby. Jednocześnie ze skargą skarżący wystąpił do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. Uzasadniając swój wniosek skarżący wskazał, że zaskarżony akt wywołuje w stosunku do niego określone skutki prawne, gdyż oznacza pozbawienie go pracy i źródła utrzymania. Oczekując na sądową kontrolę zaskarżonego rozkazu, wnioskodawca pozostaje bez pracy. Zaistniała sytuacja uzasadnia zatem wstrzymanie wykonania tego aktu, na podstawie art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komendant Wojewódzki Policji w S., reprezentowany przez radcę prawnego K.S., w piśmie z dnia (...( ustosunkował się do powyższego wniosku, wnosząc o jego nieuwzględnienie. Zdaniem organu, skarżący poza ogólnym stwierdzeniem, że zaskarżony rozkaz personalny wywołuje skutki prawne w postaci pozbawienia pracy i źródła utrzymania, nie wykazał, aby zachodziły przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3. Ponadto wskazał, że w przypadku, gdyby Sąd nie podzielił stanowiska organu, skarżący może liczyć na przywrócenie do służby na dotychczasowych warunkach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego przepisu wynika zatem, że przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., oraz że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na tej stronie. Analizując złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że nie został on przekonująco uzasadniony. Skarżący podniósł mianowicie, że wykonanie tego aktu oznacza dla niego utratę zatrudnienia i zarobkowania, przy czym oczekując na sądową kontrolę zaskarżonego rozkazu, pozostaje on bez pracy. Tymczasem utrata źródła dochodu i konieczność poszukiwania nowego miejsca pracy stanowią naturalne skutki zwolnienia ze służby. Okoliczności te - same przez się - nie wskazują, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub wywołania trudnych do odwrócenia skutków, a strona nie wskazała na czym mogłoby polegać wyrządzenie jej takiej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W przesłankach tych nie mieści się utrata zarobku. Ponadto zauważyć należy, że akta administracyjne sprawy również nie zawierają danych, na podstawie których można byłoby uznać, że zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd postanowił jak na wstępie.