II SA/Sz 772/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 listopada 2020 r. sprawy ze skargi J. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 oraz art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm.) oraz art. 1, art. 2 i art. 17 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570), utrzymało w mocy: - postanowienie Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. w sprawie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego na wniosek z dnia 20 maja 2016 r., oraz - postanowienie Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r. w sprawie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego na wniosek z dnia 28 grudnia 2017 r. Z uzasadnienia ww. postanowienia wynika następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r., po rozpatrzeniu wniosku z dnia 20 maja 2016 r. oraz decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r., po rozpatrzeniu wniosku z dnia 28 grudnia 2017 r. organ pierwszej instancji odmówił J. C. przyznania dodatku mieszkaniowego z uwagi na brak tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w K.. Powyższe rozstrzygnięcia, na skutek braku wniesienia odwołania, stały się ostateczne i prawomocne. Pismem z dnia 12 marca 2020 r. (doręczonym w dniu 13 marca 2020 r.) oraz pismem z dnia 8 kwietnia 2020 r. (doręczonym w dniu 10 kwietnia 2020 r.), strona zwróciła się do organu pierwszej instancji z wnioskiem o ponowne rozpoznanie wniosków z dnia 20 maja 2016 r. oraz 28 grudnia 2017 r. o przyznanie dodatku mieszkaniowego oraz uchylenie i zmianę pierwotnych decyzji Prezydenta Miasta K. odmawiających przyznania dodatku mieszkaniowego. We wnioskach powołała się na orzeczenia sądów uzasadniające wznowienie postępowania, tj. na orzeczenie NSA z dnia 26 października 2018 r., sygn. akt I OSK 2946/16 oraz prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 825/19 w przypadku wniosku z dnia 13 marca 2020 r., a także dodatkowo - na wyrok WSA w Szczecinie z dnia 29 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 826/19 oraz decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. - wniosek z dnia 10 kwietnia 2020 r. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. oraz postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. organ pierwszej instancji odmówił stronie wznowienia postępowań w opisanych przez niego sprawach, ponieważ nie wskazał on żadnej z przesłanek do wznowienia postępowania wymienionych w art. 145, 145a oraz 145b ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, a argumenty przez niego podniesione nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania. Organ wskazał również, że znane są mu przywołane orzeczenia sądowe, lecz ustaleniami poczynionymi przez WSA i NSA organ związany jest tylko w jednej indywidualnej sprawie, tj. w postępowaniu wszczętym na wniosek z dnia 9 listopada 2015 r. Strona złożyła odrębnymi pismami zażalenia na ww. postanowienia, zarzucając organowi pominięcie art. 64 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie wezwania wnioskodawcy do usunięcia braków formalnych wniosków z dnia 13 marca 2020 r. i 10 kwietnia 2020 r., poprzez wskazanie przesłanek do wznowienia postępowania wymienionych w treści art. 145, 145a, 145b k.p.a. oraz naruszenie art. 149 § 3 k.p.a., poprzez badanie co do przyczyn wznowienia nie w postępowaniu rozpoznawczym lecz przed jego wznowieniem. Wniosła o uchylenie zaskarżonych postanowień w całości i przekazanie spraw do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji oraz łączne rozpoznanie obu wpływających równolegle zażaleń. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., rozpoznając ww. zażalenia, stwierdziło, nie zasługują one na uwzględnienie. Organ II instancji wskazał, że podstawą prawną zaskarżonych postanowień jest art. 149 § 3 k.p.a. w związku z art. 145 § 1, 145a § 1 oraz 145b § 1 k.p.a., które zawierają enumeratywnie wymienione przesłanki (podstawy) wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną. Jak wynika z akt sprawy strona, pismem z dnia 12 marca 2020 r. doręczonym organowi w dniu 13 marca 2020 r., a także pismem z dnia 8 kwietnia 2020 r. doręczonym organowi w dniu 10 kwietnia 2020 r., wniosła o ponowne rozpoznanie wniosków z dnia 20 maja 2016 r. oraz 28 grudnia 2018 r. o przyznanie dodatku mieszkaniowego i zmianę pierwotnych decyzji Prezydenta Miasta K. odmawiających przyznania dodatku mieszkaniowego. Organ I instancji zasadnie potraktował pisma strony jako wnioski o wznowienie postępowań administracyjnych zakończonych decyzjami z dnia [...] lipca 2016 r. oraz [...] lutego 2018 r., a prawidłowość takiej kwalifikacji pism potwierdza również treść zażaleń. Nie jest bowiem dopuszczalne ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Decyzję taką można wzruszyć tylko w jednym z przewidzianych trybów nadzwyczajnych, w tym w trybie wznowieniowym, o ile zachodzą wskazane dla tego trybu przesłanki. Zaskarżonymi postanowieniami organ odmówił stronie wznowienia postępowań z uwagi na okoliczność, iż strona nie wskazała żadnej z przesłanek wznowieniowych, a argumenty podniesione we wnioskach nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania. W ocenie Kolegium, takie rozstrzygnięcia organu I instancji są słuszne. Wskazać należy, że przesłanki wznowieniowe nie muszą być określone poprzez konkretne powołanie podstawy prawnej wskazywanej przez stronę przyczyny wznowienia, w sytuacji gdy taka przyczyna jest wskazana, bądź wyraźnie wynika z treści wniosku. Zdaniem Kolegium, z treści wniosków strony jednoznacznie wynika, że strona za przesłankę wznowienia postępowań uznaje wydanie konkretnych orzeczeń NSA i WSA w Szczecinie oraz decyzję Prezydenta Miasta K., w których przyjęto ocenę dotyczącą posiadania przez stronę prawa do lokalu socjalnego i przysługiwania dodatku mieszkaniowego odmienną niż w decyzjach organu pierwszej instancji z dnia [...] lipca 2016 r. i [...] lutego 2018 r. Przywołane przez stronę we wnioskach o wznowienie postępowań orzeczenia stanowią jej zdaniem uzasadnioną przyczynę wznowienia postępowań, która jednak nie stanowi podstawy ustawowej i nie daje podstaw do wznowienia przewidzianych w art. 145, 145a i 145b k.p.a. Żaden ze wskazanych wyżej przepisów k.p.a. nie odpowiada przyczynie wznowienia postępowań podanej przez stronę, stąd wniosków nie można konwalidować wzywając do usunięcia braków formalnych poprzez wskazanie przyczyny wznowienia, która została podana, lecz nie stanowi przyczyny ustawowej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że przed ewentualnym wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania administracyjnego (art. 149 § 1 k.p.a.), tj. po złożeniu podania o wznowienie postępowania, organ zobowiązany jest do podjęcia określonych czynności proceduralnych, mających na celu rozpoznanie złożonego wniosku. Wypowiadając się na temat charakteru prawnego tychże czynności proceduralnych, orzecznictwo sądowe stanęło na stanowisku, że nie są to czynności podejmowane w ramach postępowania administracyjnego (wyrok NSA z 19 maja 2010 r., II OSK 893/09). Również w doktrynie przyjmuje się, że czynności podjęte przez organ przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania nie są czynnościami procesowymi, lecz mają charakter wewnętrzny (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 673; M. Jaśkowska (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2005, s. 881; C. Martysz (w:) G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, t. 2, Warszawa 2005, s. 331). Istotny jest fakt, że w trakcie wskazanych wyżej czynności wstępnych organ powinien zbadać czy podanie o wznowienie postępowania, po pierwsze - zostało złożone z zachowaniem ustawowego terminu, po drugie czy osoba wnosząca podanie posiada zdolność procesową oraz czy w podaniu została wskazana ustawowa przyczyna wznowienia postępowania. Gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia lub wniosek składa podmiot niebędący stroną lub też termin do jego złożenia nie został zachowany, organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). W przeciwnym wypadku musi wznowić postępowanie (art. 149 § 1 k.p.a.) i przeprowadzić je zarówno co do rzeczywistego istnienia przyczyn wznowienia, jak i pozostałych kwestii dotyczących dopuszczalności wznowienia, a także co do istoty sprawy - art. 149 § 2 k.p.a. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 547/19). W analizowanych sprawach nie ulega wątpliwości, zdaniem Kolegium, że wskazane przez stronę uzasadnienie wniosków o wznowienie postępowań nie stanowi żadnej z przyczyn wznowienia określonych w k.p.a., stąd ustawowa podstawa wznowienia postępowań nie zachodzi. Wstępna analiza treści wniosków strony, bez konieczności prowadzenia sformalizowanego postępowania wyjaśniającego co do wskazanej przyczyny wznowienia dowodzi, że przywołane przez stronę orzeczenia sądowe i decyzja dotyczą innych spraw, tj. m.in. sprawy z wniosku strony z dnia 9 listopada 2015 r., co strona wyraźnie podkreśla we wnioskach. Z tego względu nie można uznać, że rozstrzygnięcia zapadłe w podanych orzeczeniach mogą rzutować na wzruszalność w trybie wznowieniowym decyzji z dnia [...] lipca 2016 r. oraz decyzji z dnia [...] lutego 2018 r., które wydane zostały w odrębnych sprawach po rozpatrzeniu wniosków z dnia 20 maja 2016 r. i 28 grudnia 2017 r. Tym samym odmienna ocena dokonana w przywołanych wyrokach dotycząca posiadania przez stronę tytułu prawnego do lokalu socjalnego, czy też przysługiwania dodatku mieszkaniowego, nie uzasadnia żądanego wznowienia postępowań. Wyroki zapadły w innych sprawach, stąd dokonanej w nich oceny nie można kwalifikować jako przesłanki wznowienia postępowań zakończonych decyzjami, które strona chce wzruszyć. Wznowienie postępowania po stwierdzeniu już we wstępnej fazie braku podstawy wznowienia jest niedopuszczalne z uwagi na zasadę prostoty i szybkości postępowania administracyjnego (art. 12 § 1 k.p.a.). Uwzględniając powyższe rozważania Kolegium uznało, że postanowienia o odmowie wznowienia postępowań są uzasadnione, gdyż przesłanki opisane przez stronę we wnioskach nie stanowią ustawowej podstawy wznowienia. Treścią wyroków sądowych wskazanych przez stronę organ związany był tylko w tej sprawie, w której wyroki te zapadły, nie stanowią one rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, ani żadnej innej przesłanki wskazanej w art. 145 § 1, 145a § 1 i 145b § 1 k.p.a. W ocenie Kolegium, strona wskazała we wnioskach przesłankę jej zdaniem uzasadniającą wznowienie, jednakże nie jest to przesłanka ustawowa. Kolegium nie podziela wskazanego w zażaleniu zarzutu naruszenia art. 149 § 3 k.p.a. poprzez badanie przez organ przyczyn wznowienia przed wznowieniem postępowania. Z zaskarżonych postanowień nie wynika, by organ przeprowadził postępowanie co do przyczyn wznowienia, a następnie odmówił wznowienia postępowania. Konkluzja zawarta w zaskarżonym postanowieniu organu sprowadza się jedynie do oceny, iż argumenty podniesione we wnioskach nie stanowią podstawy do wznowienia postępowań, a wskazane orzeczenia NSA i WSA w Szczecinie, które są znane organowi, wiążą organ tylko w jednej indywidualnej sprawie zainicjowanej wnioskiem z dnia 9 listopada 2015 r. Taka ocena dokonana przez organ, która mogła zapaść i zapadła po wstępnej analizie wniosków, jest zbieżna z poglądem Kolegium wyrażonym w niniejszym postanowieniu. Jednocześnie Kolegium uwzględniło wniosek strony o łączne rozpoznanie równolegle złożonych zażaleń, ponieważ pozwalała na to rodzajowość spraw, podmiot wnioskujący oraz ten sam organ administracji publicznej. Zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Połączenie przedmiotowych zażaleń do rozpoznania jednym postanowieniem znajduje zatem oparcie w wyżej wymienionym przepisie, określającym zasadę szybkości i ekonomiki postępowania administracyjnego. O połączeniu spraw do wspólnego rozpoznania stanowi art. 62 k.p.a. Wedle tego przepisu w sprawach, w których prawa lub obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ administracji publicznej, można wszcząć i prowadzić jedno postępowanie dotyczące więcej niż jednej strony. Przepis ten co prawda odnosi się do sytuacji, gdy sprawy dotyczą więcej niż jednego podmiotu, to jednak przepis ten nie wyklucza prowadzenia jednego postępowania dotyczącego tej samej strony (por. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2010 r., sygn. akt IOSK 1155/10). Pismem z dnia 31 sierpnia 2020 r. J. C. złożył skargę na ww. postanowienie Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił organom orzekającym w sprawie nieuprawnione modyfikowanie zakresu wniosku skarżącego o wznowienie postępowań oraz jego podstawy prawnej. Zdaniem skarżącego, uszczegółowienie wniosku nie należy do organu, a do strony postępowania, która winna być wezwana w razie konieczności do usunięcia braku formalnego, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Organy temu obowiązkowi nie sprostały. W ocenie skarżącego, błędne jest stanowisko organów, że wskazane we wnioskach o wznowienie postępowań orzeczenia NSA i WSA w Szczecinie, zawierające wykładnię prawną przepisu art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych oraz wykładnię prawną wyroku Sądu Okręgowego w K. w wyroku z dnia [...] listopada 2012 r. orzekającego eksmisję i uprawnienie skarżącego do lokalu socjalnego wiążą tylko w jednej indywidualnej sprawie, wszczętej na wniosek z dnia 9 listopada 2015 r. Kolegium, po ogłoszeniu wyroku NSA w sprawie I OSK 2946/16, trzema decyzjami z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] (wniosek z 2018.06.29); nr [...] (wniosek z 2017.06.30); [...] (wniosek z 2017.04.26); uchyliło skarżone decyzje Prezydenta K. wskazując na wytyczne NSA w wyroku I OSK 2946/16. Prezydent po ponownym rozpoznaniu wniosków przyznał świadczenia w postaci dodatku mieszkaniowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze powyższe kryteria kontroli sądowej, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zarówno zaskarżone, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie naruszają przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w trybie egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie organu odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienia organu I instancji o odmowie wznowienia postępowania z wniosków skarżącego w sprawach zakończonych decyzjami ostatecznymi organu I instancji z dnia [...] lipca 2016 r. oraz z dnia [...] lutego 2018 r., odmawiającymi przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że wznowienie postępowania uregulowane w art. 145 -153 K.p.a. jest nadzwyczajną instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy postępowanie, w którym zapadło weryfikowane rozstrzygnięcie, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad wymienionych enumeratywnie w art. 145 § 1 oraz art. 145a § 1 i art. 145b § 1 K.p.a. Stosownie do treści art. 145 § 1 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27; 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2); 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja (art. 145a § 1 k.p.a.), jak również w przypadku, gdy zostało wydane orzeczenie sądu stwierdzające naruszenie zasady równego traktowania, zgodnie z ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania (Dz. U. z 2016 r. poz. 1219), jeżeli naruszenie tej zasady miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną (art. 145b § 1 k.p.a.). W pierwszej fazie rozpatrywania podania o wznowienie postępowania organ administracji publicznej obowiązany jest zbadać następujące kwestie: czy podanie o wznowienie postępowania odpowiada ogólnym wymogom Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczącym podań w postępowaniu administracyjnym (tj. czy zostało podpisane, wskazuje konkretną decyzję bądź postanowienie, których dotyczy wniosek o wznowienie postępowania), czy zostało wniesione przez osobę będącą stroną w sprawie i czy zostały w nim powołane przyczyny wznowienia określone w ww. przepisach oraz czy został zachowany miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie postępowania (art. 148 K.p.a.). Dopiero wystąpienie powyższych przesłanek łącznie, obliguje właściwy organ do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania. W przypadku jednak, gdy organ stwierdzi, że wniosek o wznowienie postępowania nie wskazuje przesłanek przewidzianych w ww. przepisach, bądź nie zostały zachowane terminy do jego złożenia, jest zobligowany do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, zgodnie z art. 149 § 3 K.p.a. W rozpatrywanej sprawie skarżący wniósł o wznowienie postępowań w ww. sprawach powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych, tj. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2018 r., sygn. akt I OSK 2946/16, oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 825/19, oraz z dnia 29 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 826/19, oraz na decyzję Prezydenta Miasta K., w których przyjęto odmienną ocenę dotyczącą posiadania przez skarżącego prawa do lokalu socjalnego i przysługiwania dodatku mieszkaniowego niż w decyzjach organu pierwszej instancji z dnia [...] lipca 2016 r. i [...] lutego 2018 r. Przywołane przez skarżącego we wnioskach o wznowienie postępowań orzeczenia stanowiły, jego zdaniem, uzasadnioną przyczynę wznowienia postępowań. W ocenie Sądu, stanowisko skarżącego w przedmiotowej kwestii nie jest trafne, bowiem wskazana przez niego przesłanka wznowienia nie stanowi podstawy ustawowej do wznowienia, wymienionej w art. 145, 145a i 145b K.p.a. Żadna z podstaw wznowienia wskazana w ww. przepisach k.p.a. nie odpowiada przyczynie wznowienia postępowania podanej przez stronę, stąd wniosków skarżącego nie można było konwalidować, wzywając go – zgodnie z jego późniejszym żądaniem - do usunięcia braków formalnych poprzez wskazanie przyczyny wznowienia, skoro ta została już uprzednio podana we wnioskach, lecz nie stanowi przyczyny ustawowej. Z uwagi więc już na stwierdzenie powyższego brak jest możliwości wznowienia na podstawie przepisów K.p.a. postępowań zakończonych decyzjami organu I instancji z dnia [...] maja 2016 r. i z dnia [...] lutego 2018 r. Jeżeli zatem strona, występując z żądaniem wznowienia postępowania, nie wskazuje przesłanek wznowienia postępowania, czy to poprzestając jedynie na wskazaniu przepisów K.p.a., czy też w ogóle nie uzasadniając wniosku, czy też wreszcie uzasadniając wniosek w sposób, który nawet bez głębszej analizy prowadzi do wniosku, że argumenty tam wskazane nie stanowią przesłanek wznowienia postępowania, to właściwy do wznowienia postępowania organ administracji powinien odmówić wznowienia postępowania, przyjmując, że istnieją formalne przeszkody do oceny wniosku w postępowaniu nadzwyczajnym (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 9 maja 2018 r., IV SA/Wr 142/18). Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że przeprowadzona kontrola zaskarżonego i poprzedzającego je postanowienia wykazała, że odpowiadają one wymogom prawa. W sprawie nie doszło wbrew zarzutom skargi do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienia postanowień odpowiadają zaś art. 107 § 3 K.p.a. Z powyższych względów, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.