II GZ 1270/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 11 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Rz 1046/15 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Zarządu Województwa Podkarpackiego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z budżetu Unii Europejskiej postanawia: odrzucić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Rz 1046/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 30 czerwca 2016 r., odmawiające przyznania A. M. prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie z jej skargi na decyzję Zarządu Województwa Podkarpackiego z dnia [...] sierpnia 2015 r. w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z budżetu Unii Europejskiej. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła A. M., domagając się jego uchylenia i wskazując na swoją trudną sytuację finansową. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zażalenie jako niedopuszczalne należało odrzucić. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wskazane w art. 194 § 1 pkt 1- 10 p.p.s.a. Oznacza to, że zażalenie przysługuje stronie tylko na orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych, a ponadto zażalenie jest dopuszczalne tylko, kiedy ustawa jednoznacznie stanowi o możliwości jego wniesienia. W dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie nowelizacja p.p.s.a., wprowadzona ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658; dalej: ustawa o zmianie p.p.s.a.), mocą której zmieniony został m. in. art. 260 p.p.s.a. Na podstawie art. 1 pkt 73 ustawy o zmianie p.p.s.a., art. 260 p.p.s.a. otrzymał w § 1 następujące brzmienie: "Rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy". W § 2 przyjęto natomiast, że "W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu" a w § 3, że "Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym". Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że postępowanie sądowoadministracyjne zostaje wszczęte z dniem złożenia skargi. W rozpoznawanej sprawie skarga, którą A. M. zaskarżyła decyzję Zarządu Województwa Podkarpackiego, inicjując w ten sposób postępowanie przed sądem administracyjnym, prowadzone pod sygnaturą akt I SA/Rz 1046/15, została nadana listem poleconym w polskim Urzędzie Pocztowym w dniu 30 września 2015 r., którą to datę należy przyjąć za datę wszczęcia postępowania przed sądem administracyjnym. Wskazana czynność procesowa, wszczynająca postępowanie sądowowadministracyjne, została dokonana zatem w dacie obowiązywania zmian wynikających z ustawy nowelizującej p.p.s.a. W świetle powyższego zastosowanie miał art. 260 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą o zmianie p.p.s.a., z którego wynika obecnie, że Sąd I instancji rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego stosuje odpowiednio przepisy o zażaleniu. Skoro więc Sąd I instancji, w którym orzeka referendarz, od którego postanowienia wniesiono sprzeciw, rozpoznając ten środek odwoławczy orzeka jako Sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, to od wydanego przez ten Sąd postanowienia, na podstawie art. 260 p.p.s.a., nie służy już środek zaskarżenia. Prawo do wniesienia zażalenia na takie rozstrzygnięcie nie wynika w tym przypadku także z przepisu szczególnego. Wobec powyższego, skoro od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2016 r. nie przysługiwał środek odwoławczy, zażalenie z dnia 30 sierpnia 2016 r. (karta akt sądowych – nr 619), jako niedopuszczalne, podlegało odrzuceniu. Na marginesie już tylko można wskazać, że Sąd I instancji odpis niniejszego postanowienia, którym utrzymano w mocy odmowę przyznania prawa pomocy przez referendarza sądowego, doręczył skarżącej wraz z informacją, iż orzeczenie to jest ostateczne i nie podlega zaskarżeniu (karta akt sądowych – nr 600). Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 178 w związku z art. 180 i w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.