II SA/Gl 725/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 29 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. E-G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym w kwestii wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r. nr [...] nakładającą na A. E–G. karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu wskazała przede wszystkim, iż wykonanie zaskarżonej decyzji powoduje wobec skarżącej i jej rodziny daleko idącą i niepowetowaną szkodę materialną, podając, iż poza zasiłkiem macierzyńskim nie posiada innych dochodów, a działalność gospodarcza została zlikwidowana w [...] r. Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż ustawodawca nie przewidział możliwości wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej, nakładającej w trybie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.), na wykonującego transport drogowy lub przewozowy na potrzeby własne albo podmiot o którym mowa w art. 3 tej ustawy, kary pieniężnej. Decyzji tej nadaje się bowiem zgodnie z art. 93 ust. 3 omawianej ustawy rygor natychmiastowej wykonalności, z zastrzeżeniem ust. 4. Przepis art. 93 ust. 4 tej ustawy stanowi natomiast, iż przedsiębiorca krajowy zobowiązany jest do uiszczenia nałożonej na niego kary pieniężnej w terminie 21 dni od dnia jej wymierzenia. Tym samym w ocenie organu nie ma podstaw do wstrzymania wykonania decyzji, a na przedsiębiorcy lub podmiocie ciąży jednoznacznie określony prawem obowiązek uiszczenia kary pieniężnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 powołanej ustawy sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. Odmowa wstrzymania wykonania decyzji przez organ nie pozbawia przy tym skarżącego prawa złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania, do sądu administracyjnego. W ocenie Sądu wskazane we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz we wniosku o prawo pomocy okoliczności pozwalają uznać, iż wykonanie zaskarżonej decyzji, którą nałożono na skarżącą karę pieniężną w wysokości [...] zł, mogłoby skutkować wyrządzeniem jej znacznej szkody oraz spowodować trudne do odwrócenia skutki w wyniku konieczności niezwłocznego pozyskania przez stronę środków finansowych na spłatę należności, przy równocześnie relatywnie niskim uzyskiwanym dochodzie oraz ponoszonych kosztach utrzymania. Może bowiem uniemożliwić zaspokojenie podstawowych bieżących potrzeb jej rodziny. Należy wziąć pod uwagę zarówno wysokość nałożonej kary jak i sytuację finansową skarżącej. Z dokumentów nadesłanych przez skarżącą do wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika bowiem, że nie jest ona w stanie uiścić z bieżących dochodów kwestionowanej należności. Nie posiada także oszczędności. Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Sąd uznał przy tym, że przepisy art. 93 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym nie wykluczają uwzględnienia przez sąd administracyjny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy pomimo upływu określonego tam terminu kara pieniężna nie została przez zobowiązanego uiszczona. Nie można wyprowadzić z nich bowiem wyłączenia o jakim mowa w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a.