I SA/Go 233/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2013 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] czerwca 2022 r. M.B., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2022 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno - Skarbowego nr [...] z dnia [...] maja 2021 r. określającą M.B. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiące od stycznia do grudnia 2013 r., zobowiązanie w podatku od towarów i usług za marzec, czerwiec, sierpień i listopad 2013 r. oraz kwoty podatku podlegającego wpłacie na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2013 r. W skardze sformułowany został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, motywowany przez pełnomocnika skarżącej przedmiotem decyzji, którym jest przewidziana do wpłaty "znaczna kwota pieniędzy", z której realizacją wiązać się ma - poprzez licytację majątku skarżącej - niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: M.B. nie wykazała podstaw usprawiedliwiających sięgnięcie do instytucji tymczasowej ochrony sądowej. Na wstępie zaznaczyć należy, iż zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić trzeba, że wiążący sąd katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, o jakim mowa w tym przepisie, jest katalogiem zamkniętym. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - nie każdej, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, wymagającą - dla powrotu do stanu poprzedniego - dłuższego okresu czasu, bądź dużego nakładu sił i środków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się, że skorzystanie z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku na okoliczność spełnienia ustawowych, określonych jak wyżej, przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Niezbędnym jest wykazanie konkretnych zagrożeń płynących z wykonania decyzji, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony. Niewykazanie tych okoliczności w uzasadnieniu wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2021 r., sygn. akt III FZ 281/21). Uwzględniając powyższe stwierdzić należało, że M.B. nie wykazała okoliczności, z których wynikałoby, że w jej sytuacji zachodzi realne niebezpieczeństwo wyrządzenia w drodze wykonania zaskarżonej decyzji znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaniechanie przedstawienia przez skarżącą konkretnych informacji dotyczących jej stanu majątkowego uniemożliwia obecnie stwierdzenie przez Sąd, w jakim stopniu wykonanie decyzji wpłynie na jej sytuację, w tym również, czy prowadzi - jak podnosi skarżąca - do egzekucji z jej majątku, co w konsekwencji uniemożliwia dokonanie oceny, czy dochodzenie należności budżetowych określonych decyzją spowoduje przewidziane w art. 61 § 3 p.p.s.a. skutki. Wobec uznania, że sformułowana we wniosku lakoniczna argumentacja jest niewystarczająca do udzielenia M.B. ochrony tymczasowej, wskazać jeszcze należy, iż rolą sądu administracyjnego rozpoznającego tego rodzaju wniosek nie jest poszukiwanie (w zastępstwie strony) dowodów na jego uzasadnienie. Sąd nie jest także uprawniony do wzywania strony o przedstawienie takich dokumentów, bowiem ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje w tym przypadku możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 września 2014 r., sygn. akt I FZ 332/14). Uznając z powyższych względów, iż wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.