II SA/Sz 1241/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Bukowiecka - Kleczaj po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G., J. W., W. A., J. Ś. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odrzucić skargę J. W. i J. Ś. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...]Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał zarządcy budynku mieszkalnego nr [...] wykonanie ekspertyzy orzekającej przyczyny znacznych pęknięć ścian zewnętrznych i stropów budynku. Zażalenie na opisane postanowienie złożyli W. G. oraz W.A. - współużytkownicy wieczyści przedmiotowej nieruchomości. Postanowieniem wydanym w dniu [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Nie zgadzając się z wydanym postanowieniem W. G., J. W., W. A. oraz J.Ś. zaskarżyli je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga J. W. oraz J.Ś. jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Wyjaśnić należy, że w każdej sprawie sądowoadministracyjnej sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, zobligowany jest w pierwszej kolejności ocenić dopuszczalność wniesionej skargi przed sądem administracyjnym, ponieważ zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest jej wniesienie przez uprawniony (legitymowany) do tego podmiot. Zgodnie z art. 50 § 1 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Tak więc w świetle ww. przepisu, skarżący o którym mowa w zdaniu pierwszym, musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Interes prawny musi wynikać z przepisów prawa, przy czym chodzi tutaj o przepisy prawa materialnego, ustrojowego, jak i procesowego. Innymi słowy interes prawny musi znaleźć oparcie w przepisach obowiązującego prawa, a poza tym musi być własny i indywidualny. Stąd też, skarga do sądu administracyjnego może dotyczyć tylko "własnej sprawy administracyjnej" skarżącego rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot (postanowienie NSA z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2500/10, LEX nr 742360). Badając legitymację skarżących do wniesienia przedmiotowej skargi, Sąd stwierdził, że skarga J. W. i J. Ś. jest niedopuszczalna. Pomimo, iż są oni współużytkownikami wieczystymi nieruchomości położonej przy [...], to nie są stroną postępowania, w którym wydane zostało postanowienie z dnia [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Rzeczone postanowienie wydane zostało bowiem na skutek zażalenia złożonego przez W. G. i W.A. i reguluje ich sytuację prawną. Faktyczne zainteresowanie skarżących rozstrzygnięciem przedmiotowej sprawy nie może stanowić podstawy do uznania istnienia po ich stronie legitymacji procesowej do zaskarżenia postanowienia z dnia [...]. Reasumując Sąd uznał, że skarga J. W. i J. Ś. jest niedopuszczalna. Skarżący nie są bowiem stroną postępowania zakończonego postanowieniem z dnia [...], a zatem nie posiadają legitymacji do wniesienia na nie skargi. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.