II SA/Wa 594/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Kania po rozpoznaniu w dniu 9 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi do spraw wewnętrznych z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie uznania funkcjonariusza zwolnionego ze służby za inwalidę oraz ustalenia związku inwalidztwa ze służbą postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (dalej jako "CKL", "Komisja II instancji") orzeczeniem z [...] stycznia 2020 r. nr [...], działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 345 ze zm.), dalej: "ustawa o komisjach lekarskich", po rozpoznaniu odwołania J. W. (dalej: "skarżący") utrzymała w mocy orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi do spraw wewnętrznych (dalej: "[...]RKL", "Komisja I instancji") z [...] grudnia 2019 r. nr [...]. [...]RKL orzeczeniem z [...] grudnia 2019 r. nr [...], uznała J. W. zwolnionego ze służby w Policji za niezdolnego do pracy zarobkowej, zakwalifikowała go do pierwszej grupy inwalidzkiej, ustaliła, że inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą, natomiast inwalidztwo to nie powstało wskutek choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Jednocześnie [...]RKL stwierdziła, że inwalidztwo jest trwałe, istnieje od 1980 r. Komisja nie wyznaczyła kolejnego terminu badania kontrolnego wskazując "nie dotyczy". [...]RKL rozpoznała u skarżącego: 1. Raka gruczołu krokowego cT2bN0M0 – leczonego hormonoterapią i radioterapią § 120 p.1 "C"; 2. Chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa odcinka lędźwiowego z zespołem bólowym korzeniowym. Dyskopatia C5-C6 §64 p.1 "C"; 3. Nerwicę neurasteniczną § 86 p.1 "C"; 4. Nietrzymanie moczu § 97 p. 1 "C"; 5. Przepuklinę kresy białej - stan po zabiegu operacyjnym § 61 p.1 "B"; 6. Chorobę wrzodową dwunastnicy § 58 p.2 "A"; 7. Bliznę w prawym podbrzuszu po appendektomii § 3 p. 1 "A"; 8. Zapalenie zatok przynosowych - bez §; 9. Stan po urazie twarzoczaszki - bez §; 10. Nietrzymanie stolca - bez §. W uzasadnieniu RKL wskazała, że stan zdrowia skarżącego uległ pogorszeniu, ale nie w stopniu powodującym konieczność opieki innej osoby. Związek inwalidztwa ze służbą w Policji istnieje na podstawie prawomocnego orzeczenia wydanego przez CKL w L. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. Skarżący pismem z [...] grudnia 2019 r. wniósł odwołanie od ww. orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej, w którym wystąpił o przyznanie mu dodatkowych świadczeń pieniężnych. Centralna Komisja Lekarska wskazanym na wstępie orzeczeniem z [...] stycznia 2020 r. utrzymała w mocy orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej z [...] grudnia 2019 r. nr [...]. W uzasadnieniu CKL wskazała, że komisje lekarskie nie są właściwe do przyznania skarżącemu świadczenia pieniężnego. Stwierdziła, że analiza dokumentacji medyczno-orzeczniczej wykazała, że stan zdrowia skarżącego kwalifikuje go do pierwszej grupy inwalidzkiej. Skarżący nie dostarczył jakiekolwiek dokumentacji, która świadczyłaby o konieczności sprawowania opieki nad skarżącym przez inną osobę. Karta oceny niepełnosprawności wg skali Barthel wypełniona przez specjalistę urologa również nie potwierdza braku możliwości samoobsługi (65/100 pkt.). Na skalę Barthel składa się dziesięć czynności dnia codziennego i ocenia się w niej zdolność chorego do samodzielnego ich wykonywania, natomiast nie ocenia się czasu potrzebnego na wykonanie opisanych czynności, czy konieczności odpoczynku po ich wykonaniu. J. W. pismem z 8 lutego 2020 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie CKL z [...] stycznia 2020 r. Skarżący wniósł o jego zmianę poprzez uznanie, że jest inwalidą I grupy, bowiem kwalifikuje się do niej ze względu na posiadane schorzenia. Do skargi dołączono m.in. kserokopię wniesionego odwołania, a także decyzję dotyczącą ponownego ustalenia wysokości renty inwalidzkiej, orzeczenie o stopniu niepełnosprawności oraz dokumentację medyczną. Centralna Komisja Lekarska w odpowiedzi na skargę wniosła o odrzucenie skargi podnosząc, że orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą m.in. dla celów emerytalno-rentowych nie podlegają kognicji sądów administracyjnych. Nadto CKL wskazała, iż w zakwestionowanym zakresie skarżącemu przysługuje prawo odwołania do sądu powszechnego od decyzji emerytalno-rentowej wydanej przez organ właściwy w sprawie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy, tj. decyzji wydanej przez Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd administracyjny, rozpoznając skargę, w pierwszej kolejności bada, czy wniesiona skarga jest dopuszczalna, tj. m.in. czy podlega kognicji sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 3 § 2a p.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Orzeczeniem z [...] stycznia 2020 r. nr [...] Centralna Komisja Lekarska utrzymała w mocy orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w Kielcach z [...] grudnia 2019 r. nr [...], którym stwierdziła, że skarżący jest trwale niezdolny do pracy zarobkowej, zakwalifikowała go do pierwszej grupy inwalidzkiej, ustaliła, że inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą, natomiast nie powstało ono wskutek choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Jednocześnie [...]RKL stwierdziła, że inwalidztwo jest trwałe, istnieje od 1980 r. Na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 161 ze zm.), zdolność fizyczną i psychiczną do służby ustalają komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Z treści art. 1 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, wynika natomiast, że komisje lekarskie orzekają m. in. w sprawach: zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariuszy do służby w Policji; ustalania: związku schorzeń ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby; stopnia uszczerbku na zdrowiu; stopnia inwalidztwa i jego związku ze służbą w Policji. Z przepisów tych wynika, że komisje lekarskie, są organami administracji publicznej i rozstrzygnięcia podejmują w formie decyzji administracyjnych, nazywanych orzeczeniami. Orzeczenia komisji dzielą się na dwie zasadnicze grupy. Pierwsza z nich obejmuje kwestie zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby. Orzeczenia w tych sprawach są wiążące dla organu w sprawie powołania danej osoby do służby lub zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Mają one byt w pełni autonomiczny i podlegają zaskarżeniu do sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Druga grupa orzeczeń, to orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą i stopień inwalidztwa m.in. dla celów emerytalno-rentowych. Podstawę tych orzeczeń stanowią odrębne przepisy zawarte w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 23 maja 2019 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Służbie Ochrony Państwa i Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. poz. 1046), a także w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...); (Dz. U. z 2019 r., poz. 288 ze zm). Takie orzeczenia nie mają samodzielnego bytu. Są one poddawane kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji, wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Orzeczenia z tej drugiej grupy mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do właściwości tego sądu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 93/10; z 29 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 667/08; uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 1998 r. sygn. akt OPS 8/97; postanowienie WSA w Warszawie z 21 września 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1116/17; postanowienie WSA w Warszawie z 19 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 108/17; publ. CBOSA). W niniejszej sprawie skarżący – J. W. uczynił przedmiotem skargi orzeczenie CKL z [...] stycznia 2020 r. dotyczące wyłącznie ustalonego stopnia inwalidztwa. Oznacza to, że skarga obejmuje materię niepodlegającą kontroli sądów administracyjnych i podlega odrzuceniu. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.