IV SA/Gl 376/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2007 r. sprawy ze skargi B.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego oddala skargę UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r. nr [...] działający z upoważnienia Prezydenta Miasta S. Zastępca Dyrektora MOPS w S. na podstawie art. 106 ust. 1 i 4 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. nr 64, poz. 593) oraz art. 104 k.p.a. odmówił B. S. świadczenia w postaci zasiłku stałego dla osoby [...] z powodu [...] lub [...] za okres od [...] r. do [...] r. z uwagi na faktyczne złożenie wniosku o wypłatę świadczenia wraz z wymaganą dokumentacją dnia [...] r. a więc po upływie okresu, którego dotyczy uprawnienie do świadczenia. Organ ustalił, że strona prowadzi [...], aktualnym jej źródłem utrzymania jest [...] w wysokości [...] zł przyznany na okres od [...] r. do [...] r. zgodnie z orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w S. z [...] r. nr [...]. Orzeczeniem ww. z [...] r. i podtrzymującym go orzeczeniem Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w K. z [...] r. strona została uznana za osobę [...] w stopniu [...] za okres od [...] r. do [...] r. Sąd Rejonowy – Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. wyrokiem z [...] r. (sygn. akt [...]) zmienił zaskarżone orzeczenie w taki sposób, że zaliczył stronę do [...] stopnia [...] za okres od [...] r. do [...] r. Poprzednio strona otrzymywała zasiłek stały w okresie od [...] r. do [...] r. Organ przypomniał, że wydano już decyzję odmowną decyzją z [...] r. nr [...] utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] r. nr [...]. Decyzje te dotyczyły okresu od [...] r. do [...] r. W odwołaniu od powyższej decyzji strona podniosła, iż decyzja jest nieprawidłowa, albowiem organ I instancji był na bieżąco informowany o jej [...]. Jej zdaniem nieprawidłowe było przy ustalaniu stopnia [...] pominięcie jej [...]. Ponadto jej stan zdrowia uległ pogorszeniu co w szczególności związane jest ze [...] o [...]. Decyzją z [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podniósł, iż skarżąca nie spełnia przesłanek do otrzymania zasiłku stałego za okres objęty wnioskiem. W okresie od [...] r. do [...] r. była zaliczona do [...] stopnia [...], natomiast za okres od [...] r. do [...] r. była wydana decyzja odmowna i nie nastąpiły nowe okoliczności uzasadniające przyznanie zasiłku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc, że powinna mieć ustalony [...] stopień [...] i zapłacony zaległy zasiłek stały za okres objęty wnioskiem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie zwracając uwagę, że na podstawie wniosków z [...] r. i [...] r. stronie mogłaby przysługiwać pomoc w formie zasiłku stałego dopiero od [...] r., brak jest natomiast możliwości przyznania wnioskowanej przez stronę nadpłaty zasiłku stałego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269) sądowa kontrola działalności administracyjnej odbywa się wyłącznie w kryteriach legalności, a więc pod względem zgodności określonego aktu administracyjnego z przepisami prawa. Tymczasem w niniejszej sprawie organy administracyjne nie dopuściły się naruszenia prawa, mogącego skutkować wzruszeniem podjętych przez nie decyzji. Skarżąca domagała się przyznania jej zasiłku stałego za okres od [...] r. do [...] r. Z kilku powodów, uwzględnionych przez organy orzekające w sprawie, wniosek ten nie mógł być pozytywnie załatwiony. Po pierwsze trafnie wskazują owe organy, że art. 106 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej w taki sposób uzależnia prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, od wniosku strony, że mogą być one przyznane dopiero od miesiąca, w którym ten wniosek został złożony wraz z wymaganą dokumentacją. Tymczasem poza sporem pozostawało, że skarżąca wystąpiła z wnioskiem dopiero w [...] r., a zatem dopiero od tego miesiąca mógłby jej przysługiwać zasiłek stały. Jednakowoż żądanie wniosku dotyczyło okresu wcześniejszego, a ponadto w [...] r. skarżąca dysponowała już tym świadczeniem z mocy decyzji z dnia [...] r., przyznającej jej zasiłek stały od [...] r. do [...] r. Po drugie – w zakresie obejmującym okres do dnia [...] r. wniosek wykracza poza początkowy termin obowiązywania ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Przepisy intertemporalne tej ustawy wykluczają przyznanie zasiłku stałego za okres sprzed wejścia jej w życie, jeżeli przed tą datą nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne (art. 150). Nie można też orzekać po tej dacie o zasiłku stałym wyrównawczym przewidzianym w ustawie z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (j.t. Dz. U. Nr 64 z 1998 r., poz. 414 ze zm.), skoro zgodnie z art. 149 ust. 1 wcześniej wymienionej ustawy z tym dniem wygasły nawet już wydane decyzje na podstawie tej drugiej, chronologicznie wcześniejszej ustawy Po trzecie – za okres od [...] r. do [...] r. skarżąca nie spełniała materialnoprawnych przesłanek do nabycia prawa do zasiłku stałego (wyrównawczego), bowiem w tym okresie nie była osobą [...] do pracy. Orzeczenie o niepełnosprawności z dnia [...] r. zaliczyło ją do [...] stopnia [...] od [...] r. Zostało ono utrzymane w mocy orzeczeniem organu II instancji z dnia [...] r. a to z kolei zmienił wyrok Sądu Rejonowego z dnia [...] r. sygn. akt [...] w ten sposób, że zaliczył skarżącą do [...] stopnia [...], ale tylko na okres od [...] r. do [...] r. Po czwarte – za okres od [...] r. do [...] r. sprawa dotycząca przyznania skarżącej zasiłku stałego została już rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną z dnia [...]r. Ponowne rozstrzyganie o uprawnieniach skarżącej za ten okres powodowałoby więc nieważność decyzji na podstawie z art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Ubocznie można podnieść, że zarówno pisemny wniosek skarżącej, jak później ustnie zgłoszone jej żądanie nie dawały podstaw do traktowania go jako zamiaru zainicjowania przez nią trybów nadzwyczajnych w stosunku do ostatnio wymienionej decyzji, w czasie wydawania której znany był już zresztą wskazany wyrok sądu powszechnego. Z powyższych, zasadniczo niezależnych od siebie przyczyn, skarga nie mogła odnieść skutków i dlatego na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji. SJ/