III SA/Lu 479/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Strzelec, Sędziowie WSA Małgorzata Fita (sprawozdawca), WSA Monika Kazubińska-Kręcisz, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 listopada 2020 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz P. K. kwotę 1000 zł (tysiąc złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Decyzją z [...] czerwca 2020 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] września 2019 r. nr [...] o nałożeniu na P. K. kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł. Jako podstawę prawną decyzji wskazał przepisy: art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256; dalej – K.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 39a ust. 1 pkt 3, art. 39j ust. 1 - 4, art. 39k ust. 1 - 3, art. 39m, art. 92a ust. 2, 4 i 8 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2140, dalej – u.t.d.) oraz 1p. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym. Jako powód jej wydania – wykonanie 19 lipca 2019 r. przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiadał orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy ani orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Przewóz ten dotyczył dwóch pasażerów i dokonany została samochodem marki Seat o numerze rejestracyjnym [...] Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutami odwołania, jakoby organ pierwszej instancji naruszył art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. i art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z art. 4 pkt 1 u.t.d. poprzez nieustalenie, czy czynności podjęte przez stronę nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, a tym samym czy doszło do krajowego transportu drogowego przez samego skarżącego. Nie podzielając stanowiska skarżącego, organ powołał się na art. 39a ust. 1 u.t.d. stanowiący o możliwości zatrudnienia przez przedsiębiorcę lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy kierowcy przy spełnieniu określonych w tym przepisie warunków (ukończenie odpowiedniego wieku, posiadanie odpowiedniego prawa jazdy, uprawnienie do kierowania pojazdem samochodowym, określonego w ustawie 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, brak przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, uzyskanie odpowiedniej kwalifikacji i ukończenie szkolenia okresowego). Wskazał też na treść art. 39j ust. 1 - 4 oraz art. 39k ust. 1, ust. 3 u.t.d., które ustanawiają dla kierowcy wykonującego przewóz drogowy obowiązek poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zgodnie z art. 39m u.t.d., wymagania, o których mowa w art. 39a-391, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy. Następnie organ przytoczył regulacje zawarte w art. 92a ust. 2 i 8 oraz 1p. 4.2 i I 4.3. załącznika nr 4 do u.t.d., które za nieposiadanie orzeczenia lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy przewidują kary pieniężne (po 1.000 zł). Zdaniem organu drugiej instancji P. K. zasadnie został obciążony tymi karami, skoro dokonując przewozu osób nie legitymował się powyższymi orzeczeniami, a bezspornie wykonywał przewóz okazjonalny we własnym imieniu, za pośrednictwem aplikacji [...], za co została przez pasażera wniesiona opłata. Okazane w trakcie kontroli drogowej dokumenty w postaci kserokopii licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, umowa najmu samochodu oraz umowa zlecenia nie wskazują podmiotu, w imieniu którego strona miałaby wykonywać przewóz z dnia kontroli. Organ wyjaśnił, że transportem drogowym jest podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju (art. 4 pkt 1 u.t.d.). Przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego (art. 4 pkt 11 u.t.d.). Skarżący był przedsiębiorcą na dzień kontroli; nawet nieprowadzenie zarejestrowanej, legalnej działalności gospodarczej nie wyłącza odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz okazjonalny za popełnione naruszenia. W skardze na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego pełnomocnik P. K. zaskarżył ją w całości zarzucając jej naruszenie: 1) art. 7 i 77 § 1 K.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli; 2) art. 7 i 77 § 1 K.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego; 3) art. 92 a ust 1, art. 92 a ust 6 u.t.d. w zw. z 1p. 4.2. załącznika nr 4 do ustawy, polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, w sytuacji w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d., w związku z czym skarżący nie był obowiązany do legitymowania się w/w orzeczeniem 4) art. 92 a ust 1, art. 92 a ust 6 u.t.d. w zw. z 1p. 4.3. załącznika nr 4 do ustawy, polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, w sytuacji w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, w związku z czym skarżący nie był obowiązany do legitymowania się w/w orzeczeniem. 5) art. 92 a ust 10 u.t.d., polegające na wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej w oparciu o załącznik nr 4 w/w ustawy, podczas gdy za ten sam czyn, będący przedmiotem kontroli, skarżącemu wymierzono karę pieniężną w wysokości 12.000 zł zgodnie z decyzją z [...] października 2019 r. nr [...]; 6) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji; 7) art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu w zakresie konieczności zweryfikowania czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy czy też konieczności wyjaśnienia zasad działalności aplikacji [...] 8) art. 8 K.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Wskazując na powyższe naruszenia pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 7 K.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W myśl art. 8 § 1 K.p.a., organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Stosownie do art. 77 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jak wynika z powyższych przepisów, zebrany w toku postępowania materiał dowodowy powinien być kompletny, tj. dotyczący wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie w sprawie. Z art. 77 § 1 K.p.a. wynika obowiązek organu administracji zgromadzenia całego materiału dowodowego koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy, co oznacza obowiązek podjęcia przez organ stosownych działań, między innymi przeprowadzenia z urzędu dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy, zażądania od strony przedstawienia dowodów na poparcie jej twierdzeń lub wystąpienia do innych organów albo instytucji o zajęcie stanowiska w sprawie. W prawie cywilnym obowiązuje reguła, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne (art. 6 K.c.). Reguła ta obowiązuje jednak w ramach prawa cywilnego i nie może być stosowana wprost w prawie administracyjnym (por. uwagi wprowadzające do rozdziału 2 działu I). W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazywano, że z zasady prawdy obiektywnej (art. 7) oraz z art. 77 § 1 wynika, że ciężar dowodu spoczywa na organie administracji (zob. np. tezę pierwszą wyroku NSA z 15 września 1992 r., SA/Lu 601/92, LEX nr 1688426; wyrok NSA z 16 października 1998 r., I SA/Gd 92/98, LEX nr 34945). Jeżeli wynik dotychczasowego postępowania dowodowego nie był wystarczający do ustalenia rzeczywistego stanu rzeczy, a strona nie wskazuje na konkretny środek dowodowy, to organ administracji powinien we własnym zakresie dopuścić i przeprowadzić stosowne dowody (wyrok NSA z 28 marca 1996 r., SA/Rz 906/95, LEX nr 1689037; wyrok NSA z 5 listopada 1998 r., I SA/Po 410/98, LEX nr 1692072; wyrok NSA z 16 grudnia 1998 r., I SA/Gd 286/97, LEX nr 1689780; wyrok NSA z 16 grudnia 1998 r., I SA/Gd 112/97, LEX nr 654008; teza pierwsza wyroku NSA z 18 lutego 2000 r., I SA/Wr 834/97, LEX nr 42907). Dopiero wówczas, gdy strona nie wskaże takich konkretnych okoliczności i organ nie jest w stanie uzupełnić materiału dowodowego, można z tego wywieść wnioski negatywne dla strony (zob. tezę pierwszą wyroku NSA z 19 września 1988 r., II SA 1947/87, ONSA 1988, nr 2, poz. 82; zob. też wyrok NSA z 7 maja 1985 r., II SA 318/85, GAP 1986, nr 9, s. 46; wyrok NSA z 16 lutego 1999 r., III SA 2322/98, LEX nr 38142). Ujmując tę kwestię w inny sposób, należałoby stwierdzić, że organ administracji jest zobowiązany do przyjęcia takiej wersji zdarzeń, która odpowiada logicznie pozostałemu materiałowi dowodowemu (por. wyrok NSA z 4 marca 1998 r., III SA 1363/96, LEX nr 1690926) (patrz: Przybysz Piotr Marek, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, Wydawnictwo LEX). Skorzystanie przez stronę z możliwości określonej w art. 83 § 2 K.p.a. i odmowa złożenia zeznań przez stronę, w żaden sposób nie zwalnia organu od odpowiedniej staranności podczas zbierania dowodów. Organ nie może "obrazić się" na stronę i w konsekwencji zaniechać dalszego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zgodnie z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a., decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Prawidłowe sporządzenie uzasadnienie pozwala nie tylko zrozumieć motywy wydania przez organ określonej decyzji, ma też na celu – poprzez przekonanie strony co do słuszności rozstrzygnięcia – spowodować dobrowolne jej wykonanie. W rozpoznawanej sprawie w skład materiału dowodowego wchodzą: protokół z kontroli z 19 lipca 2019 r., w trakcie której ustalono, że skarżący kierował pojazdem Seat Ibiza o numerze rejestracyjnym [...], którym przewoził dwóch pasażerów korzystających z aplikacji [...] (k. 1-5): kopia prawa jazdy skarżącego i dowodu rejestracyjnego tegoż pojazdu, z którego wynika, że jego właścicielką jest K. G. (k. 6 i 7); potwierdzające to (prawo własności) szczegóły pojazdu z CEPiK; licencja Nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wydana dla U. Sp. z o.o. Sp.K. z siedzibą w R. (k. 11); umowa użyczenia samochodu (wyżej wymienionego Seata Ibizy) zawarta 25 października 2018 r. pomiędzy K. G. a P. K. (k. 16-17), umowa najmu pojazdu z 25 października 2018 r. zawarta pomiędzy P. K. (jako Wynajmującym) a P. E. P. K. z siedzibą w K. (jako Najemcą) (k. 13-15); umowa zlecenia z 25 października 2018 r. zawarta pomiędzy P. K. (jako Zleceniobiorcą) a P. E. P. K. z siedzibą w K. (jako Zleceniodawcą), na mocy której P. K. zobowiązał się do świadczenia usług poprzez platformę U. oraz T. (obecnie [...] w czasie i miejscu wybranym przez siebie, za które miał pobierać wynagrodzenie w wysokości według cennika tych platform, pomniejszonych o ich prowizje oraz prowizje Zleceniodawcy (k.17-18) i protokół z zeznań świadka G. P., z którego wynika, że podczas przewozu korzystał z aplikacji [...], do której miał podpiętą kartę płatniczą, z której za ten przewóz została ściągnięta odpowiednia należność (k.30-32). Zgodnie z art. 4 pkt 1, pkt 7 i pkt 11 u.t.d. przez krajowy transport drogowy rozumie się podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju. Przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 1983 oraz z 2018 r. poz. 2244); a przewóz okazjonalny - przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W orzecznictwie przyjmuje się, że przewóz okazjonalny należy odczytać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny" w języku polskim, jako odnoszący się do określonej okazji, okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej (Słownik języka polskiego pod red. prof. M. Szymczaka, t. II, Warszawa 1998, s. 499). W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (por. wyrok NSA z 20 września 2007 r., I OSK 1361/06, publ. CBOSA). Jeśli chodzi o "działalność gospodarczą", jej definicje zawiera ustawa z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U.2017.2168, dalej – u.s.d.g.). Zgodnie z art. 2 u.s.d.g., działalnością taką jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Definiując działalność gospodarczą, wskazuje się na pewne jej cechy, tj. zarobkowy charakter, ekonomiczną klasyfikację, zawodowy charakter oraz sposób jej wykonywania (zorganizowany i ciągły). W świetle tej definicji nie można uznać, że zawsze, gdy dochodzi do wykonania jakiejś czynności za wynagrodzeniem, czynność ta wykonywana jest w ramach działalności gospodarczej. Czynności te muszą być bowiem wykonywany na własny rachunek i własną odpowiedzialność. Stosownie do art. 39a ust. 1 u.t.d. , przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba posiada odpowiedni wiek i odpowiednie uprawnienia do prowadzenia pojazdów: 18 lat - w przypadku kierowcy prowadzącego pojazd samochodowy, dla którego wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii: C lub C+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną, C1 lub C1+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną; 21 lat - w przypadku kierowcy prowadzącego pojazd samochodowy, dla którego wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii: C lub C+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną, D lub D+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną, D1 lub D1+E, o ile przewóz wykonywany jest na liniach regularnych, których trasa nie przekracza 50 km i o ile kierowca uzyskał odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną; 23 lata - w przypadku kierowcy prowadzącego pojazd samochodowy, dla którego wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii D lub D+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną; posiada odpowiednie uprawnienie do kierowania pojazdem samochodowym, określone w ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, z zastrzeżeniem ust. 1a; nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy; nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy; uzyskała kwalifikację wstępną lub kwalifikację wstępną przyśpieszoną, zwane dalej "kwalifikacją"; ukończyła szkolenie okresowe. Kwestia "zatrudnienia" nie została w ustawie zdefiniowana. Podstawowym rodzajem zatrudnienia w jest umowa o pracę. Jednak, jeżeli przepisy prawa na to pozwalają, możliwe jest także stosowanie niepracowniczych form zatrudnienia, takich jak wykonywanie pracy na podstawie umowy cywilnoprawnej a nawet jako przedsiębiorca (tzw. samozatrudnienie). Zdaniem Sądu, zatrudnienie, o którym mowa w art. 39a ust. 1 u.t.d. to stosunek pomiędzy pracodawcą a pracownikiem, zleceniodawcą a zleceniobiorcą itd., oparty na kontrakcie, którym może być umowa o pracę, umowa-zlecenie, umowa o dzieło itd. W cytowanym przepisie nie ograniczono zatrudnienia do zatrudnienia na podstawie umowy o pracę. Nie ma też innych podstaw do tego, by pojęcie to, w omawianej ustawie, odczytywać tak wąsko. W myśl art. 39j ust. 1 i 39k ust. 1 u.t.d., kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz badaniom psychologicznym przeprowadzanym w tym celu. Stosownie do art. 39l u.t.d., przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany do: 1) kierowania kierowców na: a) szkolenia okresowe, b) badania lekarskie i psychologiczne; 2) pokrywania kosztów badań lekarskich i psychologicznych; 3) przechowywania przez cały okres zatrudnienia kierowcy kopii: a) świadectw kwalifikacji zawodowej, b) orzeczeń lekarskich i psychologicznych; 4) prowadzenia dokumentacji dotyczącej badań lekarskich i psychologicznych; 5) przekazania kierowcy z chwilą rozwiązania stosunku pracy kopii orzeczeń i świadectw, o których mowa w pkt 3. Zgodnie z art. 39m u.t.d., wymagania, o których mowa w art. 39a-39l, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy. W myśl art. 92a ust. 2 i ust. 4 u.t.d., zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty 3000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy. W załączniku tym w poz. 1p 42 i 43., podano, że kara za nieposiadanie orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy i za nieposiadanie orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy wynosi 1.000 zł. Z materiału dowodowego wynika, że w dniu kontroli drogowej, tj. 19 lipca 2019 r., skarżący przewoził dwie osoby samochodem osobowym marki Seat Ibiza o nr rej. [...] Przewóz został wykonany na zamówienie klienta poprzez aplikację [...] samochodem osobowym. Skarżący wykonywał przewóz w ramach umowy zlecenia zawartej z firmą E. , samochodem, którego ta firma była najemcą. Z informacji dostępnych w Internecie wynika, że E. to założona w 2013 roku firma współpracująca z platformą technologiczną U.. Zajmuje się zatrudnianiem i tym samym rozliczaniem podatkowym kierowców aplikacji. Dzięki ich usługom nie trzeba zakładać własnej działalności gospodarczej jeśli chce się zostać kierowcą aplikacji U.. Jej głównym celem jest umożliwienie współpracy z platformą oraz gwarancja pełnego wsparcia każdemu pracownikowi na wielu płaszczyznach ([...]/). Na stronach internetowych można też naleźć również treści, z których wynika, że osoba, która nie posiada własnej działalności gospodarczej oraz licencji T., zwróć się do jednego z polecanych przez [...] partnerów flotowych. Partner pomaga: zarejestrować się, rozliczyć przychód, wynająć samochód, dostosować samochód do nowych wymogów regulacyjnych. Jednym z polecanych partnerów flagowych jest firma E. [...]). Partner flotowy może z kolei dodawać auta i kierowców do swojej floty. Od [...] otrzymuje raporty o zarobkach jego kierowców, które pomogą mu zarządzać flotą ([...]/). Partner flotowy załatwia sprawy administracyjne, prawne i księgowe. Z informacji na tych stronach wynika także, że osoba, która chce zostać kierowcą [...] ma do wyboru dwie drogi: może założyć własną firmę lub zatrudnić się u polecanego partnera flotowego. Zdecydowana większość kierowców wybiera zatrudnienie u partnera i dzięki temu nie musi zakładać firmy. Kierowca partnera flotowego ma łatwe zadanie. Nie musi wyrabiać własnej licencji taxi, bo udostępnia mu ją partner; nie musi dbać o księgowość, bo wyręcza go w tym partner; nie musi posiadać taksówki, bo partner może wynająć mu w pełni przygotowane auto. To także partner flotowy odpowiada za przekazanie kierowcy cotygodniowej wypłaty. Zarazem, pobiera od niego kilkadziesiąt złotych, bo zatrudnienie kierowcy przez partnera kosztuje. Kwotę ustala się indywidualnie, z partnerem. Osoba, która chce zostać kierowcą [...], musi oprócz posiadania odpowiedniego wieku, prawa jazdy i dokumentu o niekaralności wyrobić badania lekarskie i psychotechniczne w ośrodku medycyny pracy (publicznym albo prywatnym). W pozyskaniu dokumentów pomagają zwykle partnerzy flotowi [...]/). Na stronie [...] podano: 1.1. [...] świadczy usługi społeczeństwa informacyjnego i usługi pośrednictwa w przewozie osób, posiadając w tym celu wymaganą licencję. [...] nie świadczy usług przewozu czy usług transportowych. Usługi przewozu świadczone są przez partnerów biznesowych [...] ("Floty") na podstawie zawartej z Tobą umowy przewozu. Floty posiadają wymagane prawem licencje i świadczą usługi przewozu w sposób niezależny (osobiście lub za pośrednictwem pracowników lub usługodawców) jako podmioty prowadzące działalność gospodarczą i zawodową. Spory związane z wykonywaniem umowy przewozu przez Flotę, w szczególności dotyczące praw konsumentów, czy zobowiązań wynikających z przepisów właściwych dla świadczenia usług przewozu, powinny być rozstrzygane bezpośrednio między pasażerami a Flotami. Dane dotyczące Flot oraz kierowców świadczących usługi przewozu na ich zlecenie są dostępne w aplikacji [...], a paragony za przejazdy wysyłane są na adres e-mail podany w profilu pasażera. Korzystając z aplikacji [...] zgadzasz się na wydanie Ci paragonów wyłącznie w formie elektronicznej. Uznając, że skarżący prowadził działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego, organ administracji w żaden sposób nie odniósł się do specyfiki działania [...], współpracy [...] z partnerami flagowymi, którzy zatrudniają kierowców i faktu, że jak wynika z umowy zlecenia z 25 października 2018 r. skarżący dla takiego partnera pracował. Nie ocenił jak się ma fakt zawarcia wyżej wymienionej umowy zlecenia w kontekście faktu, że skarżący był kierowcą, który dokonał fizycznej czynności kierowania pojazdem. Jak już była o tym mowa, uzasadnienie decyzji ma pozwolić stronie zrozumieć powody jej wydania. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, w której rozstrzygnięcie jest dla strony niekorzystne i dotkliwe. Organ powinien wówczas wykazać, że dokładnie przeanalizował sprawę, nie przedkładając interesu fiskalnego nad interes strony. Jeżeli braki uzasadnienia wynikają z wątpliwości organu, powinien on uzupełnić materiał dowodowy w sposób, który pozwoli mu na wydanie zgodnego z prawem rozstrzygnięcia. W tej sprawie strona mogła mieć wątpliwości do słuszności rozstrzygnięcia, skoro organy nie odniosły się do faktu pracy - wykonywania umowy zlecenia dla partnera flagowego [...], w kontekście odpowiedzialności za brak odpowiednich dokumentów kierowcy. To wszystko powoduje, że Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za zasadny zarzut naruszenia art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a. i uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325). Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia art. 200 w związku z art. 205 § 2 tej ustawy. Ponownie rozpatrując sprawę, organ odniesie się do zawartych w aktach sprawy umów zawartych z P. E. P. K. (zlecenia i najmu) w kontekście oceny, kto w stanie faktycznym sprawy prowadził działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego, a jeżeli uzna to za potrzebne, uzupełni materiał dowodowy co do ustaleń dotyczących świadczenia pracy (wykonywania umowy zlecenia) dla tego przedsiębiorcy.