II SA/Po 546/20

SENTENCJA Dnia 30 września 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 30 września 2020 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2020 roku, nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego postanawia odrzucić skargę /-/ W. Batorowicz UZASADNIENIE M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2020 roku, nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] sierpnia 2020 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, braków formalnych skargi poprzez osobistego interesu prawnego, pod rygorem jej odrzucenia. Pouczono też skarżącego o treści art. 57 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej: P.p.s.a.). Pismem z dnia [...] sierpnia 2020 roku M. K. oświadczył, że naruszenie jego interesu prawnego nastąpiło poprzez przewlekłość prowadzenia sprawy przez organy administracji państwowej, a przede wszystkim przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w [...]. Interes prawny E. M. K. (właścicielki działki nr [...] przy ulicy [...] w [...]) jest reprezentowany przez jej męża M. K. na podstawie udzielonego pełnomocnictwa. Zgodnie z art. 50 § 1 i 2 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest "każdy, kto ma w tym interes prawny" (art. 50 § 1 P.p.s.a.) oraz "również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi" (art. 50 § 2 P.p.s.a.). Wreszcie w art. 50 § 1 P.p.s.a. wskazano też, że skargę może wnieść "prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym". Z regulacją tą koresponduje art. 57 § 1 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którym skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. W myśl art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przez określenia "naruszenia prawa" oraz "naruszenia interesu prawnego", o których mowa w przywołanym przepisie, należy rozumieć podanie przyczyny uzasadniającej wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Przepis ten nie wymaga przedstawienia w skardze wyczerpującego wywodu prawnego lub wskazania konkretnego przepisu prawa, który został naruszony. Rozważany wymóg skargi będzie spełniony, jeżeli skarżący wskaże, na czym polega, jego zdaniem, naruszenie prawa lub interesu prawnego w zaskarżonym akcie lub czynności (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 805/10, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Wymaganie to ma charakter uniwersalny w tym sensie, że dotyczy wszystkich skarg bez względu na to, kto jest ich autorem. Wymóg ten zachowuje zatem aktualność zarówno w stosunku do skarg, które zostały sporządzone przez profesjonalistę o wykształceniu prawniczym, jak też w stosunku do skarg, których autorzy wiedzy prawniczej nie posiadają (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 września 2011 r. sygn. akt II FSK 1944/11, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd zdaje sobie sprawę, że nie może realnie oczekiwać od skarżących pogłębionych wywodów prawnych, jednak ich intencje oraz wskazanie na okoliczności mające świadczyć o naruszeniu prawa przez jakiś organ oraz okoliczności wskazujące na istnienie interesu prawnego we wniesieniu skargi musza być na tyle jasno sformułowane (nawet prostym językiem), żeby możliwe było ich odczytanie i zdekodowanie. Wyrozumiałe podejście do treści zawartych w skardze i odpowiedzi na wezwanie sądu musi mieć swoje granice. W ocenie Sądu ani treść skargi (ani późniejsze wyjaśnienie skarżącego na wezwanie), nie wskazuje przyczyn, które legitymowałyby skuteczne wniesienie skargi. Zdaniem Sądu skarga stanowi środek prawny dostępny każdemu obywatelowi mającemu zdolność procesową, który wykaże, że ma w tym interes prawny. Skarga stanowi zatem stanowi rodzaj skargi obywatelskiej (łac. actio popularis). W niniejszym przypadki nie sposób jednak uznać, że skarga spełniała ten wymóg. Zasadne zatem było wezwanie skarżącego do uzupełnienia skargi. Wezwanie to zostało skutecznie doręczone, a skarżący nie uzupełnił skutecznie omawianego braku formalnego w terminie 7 dni od otrzymania wezwania. Wywodów skarżącego zawartych w piśmie stanowiącym odpowiedź na wezwanie nie można bowiem uznać za prawidłowe wykazanie interesu prawnego we wniesieniu skargi. Stanowią one raczej podstawę do uruchomienia innego rodzaju postępowania dotyczącego terminowego zachowania standardów dobrej administracji funkcjonującej w demokratycznym państwie prawa. W tej sytuacji zastosowanie w sprawie ma art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji. /-/ W. Batorowicz