I OW 147/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy z wniosku Wójta Gminy Zielona Góra o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Wójtem Gminy Zielona Góra a Prezydentem Miasta Kraków w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku Szpitala Specjalistycznego im. S. Żeromskiego w Krakowie o wydanie decyzji potwierdzającej prawo K.E. do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych 1. umorzyć postępowanie z wniosku, 2. zwrócić na rzecz Wójta Gminy Zielona Góra kwotę 100 zł (sto) wniesioną tytułem wpisu sądowego od wniosku z kasy Naczelnego Sądu Administracyjnego UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 22 września 2010 r. Wójt Gminy Zielona Góra wniósł o rozstrzygnięcie sporu o właściwość między nim a Prezydentem Miasta Kraków w sprawie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku Szpitala Specjalistycznego im. S. Żeromskiego w Krakowie o wydanie decyzji potwierdzającej prawo K.E. do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Pismem z dnia 10 listopada 2011 r. Wójt Gminy Zielona Góra cofnął swój wniosek. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 60 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) cofnięcie skargi wiąże sąd, jednakże cofnięcie to może być uznane za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przepis ma odpowiednie zastosowanie w sprawie wszczętej wnioskiem, co wynika z art. 64 § 3 powołanej ustawy. Wobec tego, iż nie zachodzą okoliczności powodujące uznanie cofnięcia za niedopuszczalne, stwierdzić należy, że cofnięcie wniosku przez Wójta Gminy Zielona Góra wiąże Sąd. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 i 193 i art. 64 § 3 oraz art. 232 § 1 ust. 1 i § 2 przywołanej ustawy orzekł jak w sentencji.