II OSK 1070/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 25 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 438/17 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek [...] S.A. z siedzibą w G. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 23 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 438/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) oddalił skargę M. K. na decyzję Wojewody Pomorskiego z [...] kwietnia 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z [...] listopada 2016 r., którą zatwierdzono projekt zagospodarowania terenu inwestycji złożonej z dwóch etapów położonych przy ul. [...] oraz [...] w G., w granicach działek nr [...]oraz [...] obr. [...] wraz wewnętrznym układem drogowym, zewnętrznymi instalacjami kanalizacji deszczowej i wod-kan. oraz instalacją elektryczną oraz udzielono [...] S.A. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowego [...] – etap I przy ul. [...] oraz [...] w G. wraz z wewnętrznym układem drogowym oraz wewnętrznymi instalacjami: kanalizacji deszczowej, wod-kan., pożarowej, grzewczej, chłodniczej, wentylacji mechanicznej i klimatyzacji, pożarowej, elektrycznej i teletechnicznej na działkach nr [...] oraz [...] obr. [...] w G. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. K. zaskarżając wyrok w całości. I. W skardze kasacyjnej zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 8 § 1, 10 § 1 i 2, 12 § 1, 77 § 1, 84 k.p.a. przez brak zebrania i rozważenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.), brak przeprowadzenia z urzędu czynności niezbędnych do prawidłowego określenia zakresu oddziaływania (art. 7 k.p.a.), brak działania wnikliwie (art. 12 § 1 k.p.a.), a w konsekwencji niezasadne uznanie, że zamierzenie budowlane składa się wyłącznie z dwóch a nie czterech etapów, oraz że nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania Inwestycji na środowisko, co powodowało, że ani organy, ani Sąd I instancji nie stały na straży praworządności i nie prowadziły postępowania na podstawie przepisów (art. 6, 7 k.p.a.), postępowanie zarówno przed organami, jak i Sądem było prowadzone w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), był brany pod uwagę jedynie interes inwestora, nie był natomiast brany pod uwagę interes innych stron (art. 7 k.p.a.); 2) art. 113 § 1 p.p.s.a. przez zamknięcie rozprawy, mimo że sprawa nie była dostatecznie wyjaśniona, chociażby z tego względu, że brak było w sprawie obiektywnych dowodów jaki jest obszar oddziaływania inwestycji, poza twierdzeniami inwestora, a także czy zamierzenie budowlane podlega konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko; 3) art. 134 § 1 p.p.s.a. przez brak rozstrzygnięcia sprawy w jej granicach i ograniczenie się jedynie do powtórzenia argumentacji organu II instancji; 4) art. 133 § 1 p.p.s.a. przez przyjęcie jako podstawę wyrokowania stanu faktycznego innego aniżeli wynikający z dowodów zgromadzonych w aktach niniejszej sprawy, a mianowicie oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia o błędne wyliczenia w zakresie powierzchni garażu poczynione przez organ I instancji (a uprzednio przez organ I instancji), podczas gdy zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy świadczy o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 5) art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i nieuzasadnioną odmowę wiarygodności dokumentom przedłożonym przez skarżącego potwierdzającym zakwalifikowanie inwestycji jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; 6) art. 141 § 1 p.p.s.a. przez nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do twierdzeń skarżącego i przedstawionych przez niego dowodów wskazujących na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko; 7) art. 66 § 1 p.p.s.a. przez niedokonanie zwrotu pisma pełnomocnika uczestnika, pomimo tego, że odpis tego pisma nie został nigdy doręczony pełnomocnikowi skarżącego, a on nie mógł się do niego odnieść i nie miał o nim żadnej wiedzy. II. Na podstawie art. 174 pkt 1) p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. naruszenie art. 33 ust. 1 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 5) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.) (dalej: PrBud) przez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji jego niezastosowanie polegające na uznaniu, że istnieje możliwość uzyskania pozwolenia na budowę dotyczącego wybranych obiektów z całego zamierzenia budowlanego bez wskazywania informacji o obszarze oddziaływania obiektu dla całego przedsięwzięcia budowlanego; 2. naruszenie art. 33 ust. 1 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 1 PrBud przez jego niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w braku zażądania od inwestora przedstawienia projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia obejmującego swoim zakresem 4 etapy budowy (a nie tylko jeden) oraz rozpoznanie sprawy, mimo że w aktach sprawy brak było projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia, co spowodowało, że błędnie określono obszar oddziaływania inwestycji; 3. art. 63 ust. 1 w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 i art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 353 ze zm.) (dalej: Ustawa) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 71 ze zm.) (dalej: rozporządzenie) przez: – jego niezastosowanie i w konsekwencji nieuchylenie decyzji organu II instancji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. lecz bezpodstawne oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. w sytuacji, w której decyzja ta została wydana przed uprzednim wydaniem niezbędnego rozstrzygnięcia w zakresie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; – błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że brak jest konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko wynikającą z błędnego ustalenia, iż powierzchnia garażu podziemnego w inwestycji wynosi jedynie 0,46 ha, co w konsekwencji doprowadziło do nieprzeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i wydania – jak wskazano powyżej – zaskarżonej decyzji przed uprzednim wydaniem rozstrzygnięcia w zakresie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 4. art. 35 ust. 1 pkt 1) i 2) i ust. 3 PrBud przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na niesprawdzeniu zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w zakresie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 Ustawy oraz z przepisami techniczno-budowlanymi i zaniechaniu wezwania inwestora do usunięcia nieprawidłowości projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, a także niedokonaniu samodzielnych obliczeń powierzchni garażu podziemnego w inwestycji według postanowień rozporządzenia, a w zamian bezkrytyczne przyjęcie nieprawidłowych obliczeń dokonanych w tym zakresie przez organ II instancji bez ich uprzedniej, jakiejkolwiek weryfikacji, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia powierzchni garażu podziemnego w inwestycji i w związku z tym błędnego ustalenia, że w niniejszej sprawie nie jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach; 5. art. 5 ust. 1 pkt 9 PrBud przez jego niezastosowanie i w konsekwencji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w sytuacji, w której wydanie decyzji nastąpiło przy braku poszanowania przez organ uzasadnionych interesów osób trzecich (w tym skarżącego) oraz niepodjęcie przez organ żadnych czynności w zakresie ustalenia czy planowana inwestycja będzie istotnie oddziaływać na sąsiednie nieruchomości w szczególności poprzez zwiększony i nadmierny hałas, zwiększone natężenie ruchu samochodowego, zwiększone zużycie drogi publicznej, oddziaływanie na fundamenty sąsiednich budynków, gospodarkę wodną, zacienienie nieruchomości sąsiadujących, wpływ inwestycji na lokalny handel, prowadzenie działalności gospodarczej i miejscową społeczność, utratę wartości sąsiednich działek i zabudowań na nich się znajdujących, a także czy akcentowana przez skarżącego okoliczność dotycząca ograniczenia dostępu do jego budynków rzeczywiście występuje, a tym samym wydanie decyzji z naruszeniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z dnia [...] listopada 2016 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] S.A. z siedzibą w G. wniosła o jej oddalenie oraz o zasadzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., a zatem do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z nim uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 p.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku, uwzględniwszy, że rozpoznaniu podlega sprawa w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), gdyż nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowego określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że wbrew zarzutom sformułowanym w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., Sąd Wojewódzki, rozpoznając niniejszą sprawę, nie naruszył przepisów postępowania, konkretnie art. 106 § 3 i § 5, art. 113 § 1, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 1 i § 4 p.p.s.a. Zgodzić się należało z oceną Sądu Wojewódzkiego, że postępowanie przeprowadzone przez organy architektoniczno-budowlane obu instancji odpowiadało wymogom określonym w przepisach art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a w rezultacie doprowadziło do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W szczególności zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy pozwolił na ustalenie przedmiotu inwestycji objętej kontrolowanymi decyzjami oraz kwalifikacji przedsięwzięcia w świetle wymogów ochrony środowiska. Z treści zarzutów i uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że zakwestionowano przyjęte w zaskarżonym wyroku ustalenia dotyczące określenia inwestycji, jako złożonej z dwóch etapów do realizacji na działkach [...] i [...], podczas gdy według strony skarżącej zamierzenie budowlane inwestora składać się będzie docelowo z czterech (IV) etapów. Ponadto w skardze kasacyjnej zanegowano ustalenia związane z kwalifikacją przedmiotowego zamierzenia jako przedsięwzięcia, które nie będzie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Odnosząc się do powyższych zagadnień należy zauważyć, że Sąd Wojewódzki weryfikując zaskarżoną decyzję miał obowiązek uwzględnić dokumentację projektową, która była podstawą do wydania decyzji z [...] listopada 2016 r. zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Z przedłożonego przez inwestora projektu zagospodarowania terenu wynika ewidentnie, że dotyczy on inwestycji złożonej z dwóch etapów w granicach działek nr [...] i [...], przy czym pozwolenie na budowę ograniczone zostało do etapu pierwszego, polegającego na budowie budynku biurowego wraz z wewnętrznym układem drogowym oraz wewnętrznymi instalacjami. Złożonej przez inwestora dokumentacji projektowej nie mogły podważyć twierdzenia skarżącego, odnoszące się do wcześniej planowanej inwestycji składającej się z czterech etapów, będącej przedmiotem decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z [...] listopada 2016 r. oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z [...] kwietnia 2017 r. w sprawie środowiskowych uwarunkowań. Z treści wymienionych decyzji oraz decyzji wydanych w niniejszej sprawie wynika różny charakter i zakres obu przedsięwzięć inwestycyjnych. W rozpoznawanej sprawie ani właściwe organy architektoniczno-budowlane, ani Sąd Wojewódzki nie miały podstaw by negować prawo inwestora do zmiany planów w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu, do którego ma on tytuł prawny. Jeżeli wystąpiłaby sytuacja, że zrealizowana inwestycja byłaby niezgodna z uzyskanym pozwoleniem, to wówczas inwestor ponosiłby konsekwencje związane z samowolą budowlaną. Z kolei w przypadku dalszych zamierzeń budowlanych inwestor będzie musiał uzyskać wymagane decyzje, w tym dotyczące środowiskowych uwarunkowań, co wiąże się z ustalaniem kumulacji oddziaływań inwestycji zrealizowanych i projektowanych. Tymczasem w ramach niniejszej sprawy organy architektoniczno-budowlane dokonały sprawdzenia projektu budowlanego dla wnioskowanej inwestycji, zgodnie z wymogami określonymi w przepisach art. 34 i art. 35 Prawa budowlanego. Podkreślić należy, że również Sąd Wojewódzki miał obowiązek orzekać na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), a więc zasadniczo dokumentacji stanowiącej projekt budowlany. Natomiast dla ustalenia stanu faktycznego nie mogły być miarodajne dokumenty przedstawione przez skarżącego, gdyż nie dotyczyły one inwestycji objętej wnioskiem oraz decyzją zatwierdzającą projekt budowlany oraz udzielającą pozwolenie na budowę. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd Wojewódzki podjął rozstrzygnięcie w granicach sprawy, wyznaczonych przedmiotem zaskarżonej decyzji, którą utrzymano w mocy decyzję orzekającą o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu inwestycji złożonej z dwóch etapów oraz zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla etapu pierwszego, obejmującego budowę budynku biurowego. W konsekwencji Sąd Wojewódzki, wyrażając ocenę w zakresie regulacji art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, trafnie wskazał, że inwestor we wniosku określa jakie jest faktycznie jego zamierzenie budowlane w rozumieniu Prawa budowlanego, zadaniem zaś organu jest sprawdzenie, czy jest ono zgodne z przepisami prawa. Okoliczność, że inwestor posiada ewentualnie koncepcję dalszych etapów inwestycji, które nie zostały objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę nie oznacza, iż jest to jego zamierzenie budowlane w rozumieniu art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. Wbrew zarzutowi kasacyjnemu (pkt II.1), Sąd Wojewódzki w zaskarżonym wyroku nie przyjął, że: "istnieje możliwość uzyskania pozwolenia na budowę dotyczącego wybranych obiektów z całego zamierzenia budowlanego bez wskazania informacji o obszarze oddziaływania dla całego przedsięwzięcia budowlanego". W rozpoznawanej sprawie, stosownie do treści art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, inwestor przedstawił projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego objętego wnioskiem, mianowicie inwestycji składającej się: w pierwszym etapie z budynku biurowego wraz z częścią podziemną (obejmującą garaże podziemne, magazyn próbek, pomieszczenia socjalne i techniczne oraz trzony komunikacyjne), infrastrukturą techniczną i drogową, oraz w drugim etapie z planowanej rozbudowy o obiekt biurowy zlokalizowany w głębi działki. Ponadto, zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, w projekcie budowlanym zawarto informację o obszarze oddziaływania obiektu. Również w decyzji organ pierwszej instancji określił obszar oddziaływania obiektu, na podstawie art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. W skardze kasacyjnej nie zakwestionowano prawidłowości decyzji w tym zakresie. Ze względów wyżej omówionych brak było podstaw prawnych do żądania od inwestora przedstawienia projektu zagospodarowania terenu dla IV-etapowej inwestycji, skoro złożony przez niego wniosek dotyczył przedsięwzięcia skonkretyzowanego w ramach dwuetapowej inwestycji. W rezultacie chybiony okazał się również zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego (pkt II.2 petitum skargi kasacyjnej). Niezasadne okazały się również kolejne zarzuty (pkt II.3, 4) związane z wypełnieniem w sprawie wymogów ochrony środowiska, w tym obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r., uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Lista przedsięwzięć wskazanych w przytoczonym wyżej przepisie została określona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W rozpoznawanej sprawie kwestią sporną było to, czy projektowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b) rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd dokonał prawidłowej wykładni powyższego przepisu i zweryfikował stanowisko organu odwoławczego, który w swojej decyzji zawarł analizę w zakresie kwalifikacji przedmiotowej inwestycji, z konkluzją, że nie wymaga ona uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przedstawionych przez organ odwoławczy ustaleń i obliczeń w zakresie powierzchni użytkowej garaży i zbiorników retencyjnych, wynoszącej 4607 m2 (0,46 ha) nie mogły podważyć dane zawarte w opracowaniu technicznym złożonym przez skarżącego. Zauważyć bowiem należy, że opracowanie dotyczy "powierzchni zabudowy kondygnacji podziemnych", a nie powierzchni użytkowej garaży, determinującej kwalifikację przedsięwzięcia na podstawie § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b) rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. Ponadto trafnie Sąd Wojewódzki wskazał na niezasadność zarzutu, jakoby inwestor fikcyjnie w projekcie budowlanym faktyczny parking oznaczył jako magazyn próbek, zmniejszając w ten sposób jego powierzchnię. Organy obu instancji oraz Sąd Wojewódzki nie mogły wskutek samych podejrzeń i wątpliwości skarżącego podważyć dokumentację projektową, stanowiącą podstawę wydanych decyzji. Jak już wyżej zastrzeżono ewentualna niezgodność zrealizowanego obiektu z projektem budowlanym lub warunkami pozwolenia na budowę rodziłaby konsekwencje związane z nadzorem budowlanym w trakcie realizacji robót budowlanych bądź przystąpienia do użytkowania obiektu. Nieskuteczny okazał się zarzut dotyczący naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. W decyzji z dnia 25 listopada 2016 r. organ pierwszej instancji wyznaczył obszar oddziaływania obiektu na podstawie art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, który następnie służył do określenia kręgu stron postępowania, zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Skarżący, tak jak inni właściciele (użytkownicy wieczyści lub zarządcy) nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, miał zapewnione uczestnictwo w sprawie. W toku postępowania organy obu instancji odniosły się do zastrzeżeń podniesionych przez strony oraz zweryfikowały projekt budowlany w zakresie wynikającym z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a więc uwzględniającym również wymagania ustanowione w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji prawidłowo wyjaśnił, że jeżeli projektowana inwestycja nie wykazuje sprzeczności z wymogami stawianymi przez przepisy Prawa budowlanego oraz przepisy odrębne, to ewentualne dolegliwości dla otoczenia wynikające z realizacji inwestycji (np. spadek wartości sąsiednich nieruchomości) nie mogą stanowić podstawy do odmowy wydania pozwolenia na budowę. Z uwagi na brak uzasadnienia omawianego zarzutu kasacyjnego, dalej idąca ocena merytoryczna nie była możliwa. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Wniosek uczestnika postępowania o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego został oddalony, jako nieznajdujący oparcia w przepisach ustawy.