II SA/Lu 339/20

SENTENCJA Sygn. akt II SA/Lu 339/20 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 listopada 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 listopada 2020 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną do sądu decyzją z [...] marca 2020 r., po rozpatrzeniu odwołania A. P. (dalej jako: skarżąca), Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] stycznia 2020 r., w przedmiocie pozwolenia na budowę. Stan sprawy przedstawia się następująco: Decyzją z [...] stycznia 2020 r., po rozpatrzeniu wniosku spółki [...] S.A. z siedzibą w W. (dalej także jako: Spółka lub inwestor), Starosta Z. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej "[...] nr [...]", wraz z instalacją elektryczną, na działce nr [...], położonej w obrębie K. W.. Inwestycja obejmuje budowę wieży kratowej typu TPMFL, o całkowitej wysokości 50,48 m n.p.t., na której umieszczone zostaną anteny sektorowe oraz radioliniowe. Dodatkowo na działce zostanie wykonane przyłącze elektroenergetyczne. W ramach projektu przewiduje się instalację trzech anten sektorowych o azymutach 40°, 160° i 280°. Wysokość zawieszenia środka elektrycznego to 49 m n.p.t. (anteny sektorowe) oraz 46 m n.p.t. (antena mikrofalowa). W odwołaniu od tej decyzji skarżąca podniosła zarzuty naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186, ze zm.; dalej jako: P.b.) w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293, ze zm.; dalej jako: u.p.z.p.), poprzez brak poszanowania występujących na obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, m. in. brak możliwości w przyszłości zlokalizowania budynku mieszkalnego na nieruchomościach sąsiednich planowanej inwestycji zgodnie z prawem i przeznaczeniem. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania poprzez brak analizy, czy planowana inwestycja powinna zostać zakwalifikowana do przedsięwzięć, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko, a także czy dochodzi do kumulowania oddziaływań pochodzących z innych źródeł emitowania. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z [...] marca 2020 r., Wojewoda, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu, odnosząc się do kwestii potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, organ odwoławczy powołał się na wyniki obliczeń wartości równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (EIRP), zawartych w tabeli Kwalifikacji przedsięwzięcia, zgodnie z którymi dla poszczególnych anten sektorowych wyliczona maksymalna wartość EIRP wynosi 8436 W. Maksymalne EIRP na pasmo dla anten na azymucie 40°, 160° oraz 280° pracujących w paśmie częstotliwości 800 MHz i 900 MHz wynosi 3027 W i 5409 W. Opierając się na projekcie zagospodarowania terenu oraz na rysunkach rzutów poziomych i pionowych osi głównych wiązek promieniowania dla poszczególnych anten sektorowych przedstawionych w przedłożonym opracowaniu, stwierdzono, że wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Osie głównych wiązek promieniowania przebiegają na długości do 200 m od środka elektrycznego anten sektorowych, jednakże wysokość nad poziomem terenu dla tiltów 0° i 8° wynosi dla azymutu 40°, 160° oraz 280° odpowiednio 21 m oraz 49 m. Miejsca ustalenia odległości od poziomu terenu wynikają z treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dla wyliczonych EIRP o wartości 8436 W (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839; dalej: r.p.o.ś.). W świetle tych regulacji przedmiotowa stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (EIRP ma wartości nie mniejsze niż 5000 W) i mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, ponieważ oś główna wiązki promieniowania w przypadku wszystkich anten nie przechodzi przez miejsca dostępne dla ludności. Z ustaleń organu wynika, że w pobliżu analizowanej inwestycji nie znajduje się inna stacja bazowa będąca źródłem pól elekromagnetycznych istotnych dla określenia obszaru oddziaływania przedmiotowej stacji bazowej (najbliższe w odległości ok 6 km w linii prostej położone w miejscowości Z. oraz S. ). Nie występuje zatem sytuacja opisana w § 3 ust. 2 pkt 3 r.p.o.ś. (nie jest spełniona przesłanka, aby przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdowały się na terenie jednego zakładu lub obiektu, co prowadziłoby do konieczności sumowania parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie). Dodatkowo Wojewoda wskazał na postanowienie Wójta Gminy [...] z [...] sierpnia 2019 r., w którym organ właściwy, po rozpatrzeniu wniosku Spółki o wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie przedmiotowej stacji bazowej, odmówił wszczęcia postępowania. W uzasadnieniu organ stwierdził, że po dokonaniu analizy dokumentacji dołączonej do wniosku, przedmiotowa inwestycja nie jest przedsięwzięciem, które kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a także do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wojewoda wskazał również, że do projektu budowlanego zostało dołączone oświadczenie projektanta, posiadającego stosowne uprawnienia budowlane, że instalacja radiokomunikacyjna nie spełnia warunków, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r., poz. 283, ze zm.; dalej jako: u.u.i.ś.). Wojewoda wskazał, że w analizach uwzględniono występowanie obszaru strefy o gęstości mocy pola przekraczającej wartość 0,1 W/m2 (określona jako dopuszczalna dla miejsc dostępnych dla ludności w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów Dz. U. z 2003 r. Nr 192 poz. 1883). W dniu 1 stycznia 2020 r., weszło w życie rozporządzenie Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019, poz. 2448), które w sposób mniej restrykcyjny kwalifikuje występowanie gęstości mocy S. Dla anten, które mają być zainstalowane w ramach przedsięwzięcia, dopuszczalne wartości parametrów fizycznych dla miejsc dostępnych dla ludności, dla zakresu częstotliwości pola elektromagnetycznego w przedziale 800 i 900 Mhz wynoszą f/200, czyli 4 W/m2 oraz 4,5 W/m2. Właściciele działek, nad którymi na wysokości nie mniejszej niż 29,9 m n.p.t. dla poszczególnych azymutów: 40°, 160° oraz 280° występuje obszar o gęstości mocy 0,1 W/m2, zostali uznani za strony postępowania w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Zasięg tego obszaru jest nie większy niż 81,5 m od anteny. Wojewoda podkreślił, że kwalifikacja spornej instalacji została wykonana na podstawie przepisów obowiązujących w 2019 r., gdzie dopuszczalny poziom gęstości pola elektromagnetycznego wynosił 0,1 W/m2. Analiza przedłożonych dokumentów wykazała, że strefy o gęstości mocy pola przekraczającej dopuszczalną wartość 0,1 W/m2 nie występują w miejscach dostępnych dla ludności, a tym bardziej nie można mówić o ich występowaniu w strefach o gęstości mocy pola przekraczającej wartość 4 W/m2 i 4,5 W/m2. Występują one na terenie, powyżej istniejącej zabudowy, na wysokości od 29,9 m n.p.t. Wojewoda wskazał również, że decyzją Wójta Gminy [...] z [...] sierpnia 2018 r., organ orzekł o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie przedmiotowej stacji bazowej telefonii. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu, Wojewoda stwierdził, że zabudowa możliwa do realizacji zgodnie z założeniami skarżącej nie znajdzie się w strefie o gęstości mocy pola przekraczającej wartość 0,1 W/m2, ponieważ będzie niższa niż 29,9 m n.p.t. Z przebiegu osi głównych wiązek na wysokości nie mniejszej niż 21 m n.p.t w odległości do 200 m nad działką sąsiednią nr [...], należącą do skarżącej, nie wynikają negatywne konsekwencje dla zabudowy tej działki. Ponieważ dla tego terenu nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przyjmując hipotetycznie, zgodnie z wolą skarżącej, że działka nr [...] będzie służyła pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne lub letniskowe, Wojewoda stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie będzie miała wpływu na przyszłą zabudowę. W odniesieniu do kwestii walorów krajobrazowych Wojewoda wskazał, że uchwała Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] października 2018 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (działka objęta inwestycją znajduje się na obszarze Parku), zakazuje realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jednakże jak wynika z postanowienia Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r., odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie oceny środowiskowej, sporna inwestycja nie jest przedsięwzięciem, które kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a także do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję A. P. zarzuciła naruszenie art. 7, 77 § 1, oraz 80 k.p..a, poprzez brak zebrania pełnego materiału dowodowego i brak jego należytej oceny, co odnosi się w szczególności do nieuwzględnienia negatywnego oddziaływania pól elektromagnetycznych na zdrowie i życie osób mieszkających w okolicy planowanej wieży. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., poprzez brak poszanowania występujących na obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich i na skutek tego utrudnienie w przyszłości możliwości wykorzystania gruntu pod realizację planów budowy budynku mieszkalnego, co stanowi naruszenia praw oraz znaczne utrudnienie w korzystaniu z sąsiednich nieruchomości, jak również udaremnienie planowanych inwestycji na własnym terenie, zgodnie z prawem i jego przeznaczeniem. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374, ze zm.), gdyż rozpoznanie sprawy było konieczne, z uwagi na istniejącą sytuację epidemiczną przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ze względu na liczbę stron postępowania), i nie było możliwości przeprowadzenia rozprawy z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zarzuty skarżącej odnoszą się do dwóch podstawowych kwestii. Po pierwsze, skarżąca zarzuca organom wadliwe (niepełne) ustalenia faktyczne w sprawie, prowadzące do błędnego uznania, że sporna inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących (zawsze lub potencjalnie) znacząco oddziaływać na środowisko. Po drugie, skarżąca zarzuca brak uwzględnienia w postępowaniu jej słusznego interesu, jako właściciela działki znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji. Sąd nie podziela zarzutu wadliwej oceny planowanej inwestycji pod kątem negatywnego oddziaływania na środowisko. Jak wynika z art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej w toku postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę jest m.in. weryfikacja zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 u.u.i.ś. Weryfikacja wymagań ochrony środowiska obejmuje również ustalenie, czy dla wnioskowanej inwestycji istnieje prawny obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a jeżeli taką ocenę przeprowadzono, czy projekt budowlany jest zgodny z wymaganiami wskazanymi w tej ocenie, mającej sformalizowaną postać decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Tego rodzaju problemy występują niemal we wszystkich sprawach spornych dotyczących realizacji przedsięwzięć takich jak stacja bazowa telefonii komórkowej. Kwestią kluczową jest właściwa interpretacja przepisów kwalifikujących stacje bazowe telefonii komórkowej jako przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W stanie prawnym miarodajnym dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy chodzi o § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839; dalej: r.p.o.ś.). W świetle ww. przepisów, kwalifikację prawną stacji bazowej jako przedsięwzięcia mogącego zawsze lub mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko determinują dwa czynniki: równoważna moc promieniowana izotropowo (określana pochodzącym z języka angielskiego skrótowcem: EIRP) oraz odległość od miejsc dostępnych dla ludności. Określona dość precyzyjnie przez prawodawcę wypadkowa mocy i odległości stanowi kryterium decydujące o tym, czy jest to przedsięwzięcie zawsze albo potencjalnie znacząco oddziałujące na środowisko, czy też nie wywołujące takich skutków, a w konsekwencji zwolnione z obowiązku przeprowadzenia tzw. oceny środowiskowej. W kwestii interpretacji pojęcia "miejsc dostępnych dla ludzi", użytego w przywołanych przepisach rozporządzenia, ale nie zdefiniowanego samym rozporządzeniu, orzecznictwo odwołuje się do definicji "miejsc dostępnych dla ludności" zawartej w art. 124 ust. 2 P.o.ś. Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu miarodajnym dla oceny stanu prawnego sprawy, przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. W sprawach kwalifikacji stacji bazowych telefonii komórkowej jako przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko ujawniła się rozbieżność co do właściwej interpretacji § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 r.p.o.ś. Zgodnie z literalnym brzmieniem końcowej części tych przepisów, równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Przyjmując taką interpretację, kwalifikacja danego przedsięwzięcia odbywa się zawsze przy uwzględnieniu wartości EIRP dla pojedynczych anten, niezależnie od tego, ile anten obejmuje cała projektowana stacja bazowa. W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje jednak pogląd przeciwny, wskazujący na konieczność zastosowania w analizowanym przypadku tzw. zasady sumowania, czyli uwzględnienia mocy nie pojedynczych, lecz wszystkich anten (co do których możliwe jest nakładanie się wiązek promieniowania). Pogląd ten z jednej strony opiera się na treści § 3 ust. 2 pkt 3 r.p.o.ś., w świetle którego do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Z drugiej strony, konieczność stosowania zasady sumowania mocy anten uzasadnia się odwołaniem do wykładni celowościowej i systemowej. Podkreśla się, że konieczne jest ustalenie, w jaki sposób cała inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko. W celu ustalenia zasięgu pola elektromagnetycznego, konieczne jest wyjaśnienie, czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach tego samego przedsięwzięcia nie kumuluje się wzajemnie. Nie można bowiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Odmienna interpretacja § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia prowadziłaby do możliwości obejścia prawa przez potencjalnych inwestorów, co z pewnością nie było intencją ustawodawcy. Przyjęcie bowiem, że dla ustalenia czy przedsięwzięcie oddziałuje potencjalnie znacząco na środowisko niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny może doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku, a nawet kilkunastu anten, których każda posiadać będzie moc promieniowania niewpływającą ujemnie na środowisko, zaś po przecięciu z inną co najmniej na linii nakładania się lub przecinania stworzy moc znacznie przekraczającą wartości dopuszczalne (por. przykładowo wyroki NSA z 15 lutego 2018 r., II OSK 1847/17; z 28 lutego 2018 r., II OSK 243/18; z 3 lipca 2018 r. II OSK 1570/18; z 11 lipca 2018 r., II OSK 907/18; z 12 grudnia 2019 r., II OSK 271/18; z 14 października 2020 r., II OSK 2263/20). Treść "Kwalifikacji przedsięwzięcia" stanowiącej załącznik do projektu budowlanego (projektu telekomunikacyjnego) wskazuje jednoznacznie, że projektant dokonał obliczeń w odniesieniu do każdej anteny sektorowej z osobna (s. 3-6). Metodę tą zaakceptowały organy orzekające w sprawie (s. 4-5 decyzji Starosty, s. 4 decyzji Wojewody). Metoda ta nie jest zgodna z interpretacją § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 r.p.o.ś. dominującą w orzecznictwie. Tym niemniej jednak, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, błąd ten nie miał żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Z przytoczonych wcześniej wypowiedzi orzecznictwa wynika jednoznacznie, że kluczowa jest kwestia potencjalnego kumulowania się oddziaływania, a źródłem tej kumulacji jest nakładanie się wiązek promieniowania. W związku z tym, w przypadku, kiedy mamy do czynienia z rozwiązaniem technicznym, w którym anteny sektorowe są montowane zbiorczo, ale na trzech różnych azymutach, w ocenie Sądu zasadę sumowania należy odnosić wyłącznie do anten umiejscowionych na tym samym azymucie. Tylko w takim przypadku w grę wchodzi potencjalne nakładanie się wiązek i kumulowanie mocy promieniowania. W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z inwestycją obejmującą trzy anteny sektorowe, ale każda z nich jest zamontowana na innym azymucie (40°, 160°, 280°). Taki sposób montażu anten sektorowych wyklucza problem nakładania się wiązek promieniowania. Nawet uwzględniając dominujący w orzecznictwie pogląd co do sposobu interpretacji analizowanych przepisów rozporządzenia, zasada sumowania mocy EIRP wszystkich trzech anten nie znajdzie zastosowania, nie ma racji bytu wobec przyjętych rozwiązań technicznych, wykluczających zjawisko nakładania się wiązek promieniowania w osi głównej. Skoro tak, to należy zbadać występowanie miejsc dostępnych dla ludności w osi głównej wiązki promieniowania anten, dla wartości EIRP ustalonej dla każdej z anten, tj. 8436 W. Jest to wartość w przedziale między 5000 a 10000 W, co oznacza konieczność dokonywania analiz z uwzględnieniem miejsc dostępnych dla ludności w obszarze do 150 m (w perspektywie oceny, czy jest to przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko) oraz do 200 m od środka elektrycznego (w perspektywie oceny, czy jest to przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko), w osi głównej wiązki promieniowania anten (§ 2 ust. 1 pkt 7 lit. b oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f) r.p.o.ś.). Zarówno treść projektu telekomunikacyjnego (w tym stanowiących jego element "Analizy środowiskowej" i "Kwalifikacji przedsięwzięcia"), jak i decyzji organów obydwu instancji wskazuje jednoznacznie, że przeprowadzono analizy w wymaganych prawem odległościach od środka elektrycznego anteny, badając przewidywalny rozkład pól promieniowania elektromagnetycznego o wartościach potencjalnie przekraczających dopuszczalną wartość gęstości mocy pola tj. 0,1 W/m2. Ustalenia te doprowadziły do wniosków, że osie głównych wiązek promieniowania, dla wszystkich anten, w odległości do 200 m od środka elektrycznego anteny, przebiegają na wysokościach 49 m (dla tiltu 0°) oraz 21 m n.p.t. (dla tiltu 8°). Z analiz zawartych w projekcie telekomunikacyjnym (rysunki 3a, 3b i 3c) wynika, że zasięg występowania promieniowania elektromagnetycznego o wartościach nie mniejszych niż dopuszczalna wartość tj. 0,1 W/m2, wynika, że w zależności od tiltu, zasięg ten obejmuje odległość 81-81,5 m od środka elektrycznego anteny i wysokość 29,9–44,3 m n.p.t. (dla pochylenia maksymalnego i minimalnego). Należy przy tym zauważyć, że analizy zawarte w projekcie telekomunikacyjnym sporządzono w listopadzie 2019 r., a zatem uwzględniono dopuszczalne wartości gęstości mocy pola promieniowania elektromagnetycznego ustalone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, Dz. U. z 2003 r., nr 192, poz. 1883, ze zm.). Trzeba jednak odnotować (co trafnie zauważył również Wojewoda), że od 1 stycznia 2020 r. obowiązuje nowe rozporządzenie z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448), które podniosło progi dopuszczalnej gęstości mocy pola do poziomu od 2 do 10 W/m2, w zależności od zakresu częstotliwości pola elektromagnetycznego). Ocena dokonana według stanu prawnego obowiązującego w dacie wydawania decyzji przez organy obydwu instancji byłaby tym bardziej korzystna dla inwestora. W tej sytuacji konkluzje organów, że nie zostały spełnione przesłanki z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 r.p.o.ś., a zatem inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze albo potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko, jest w pełni prawidłowa. Zarzuty wadliwych (niepełnych) ustaleń faktycznych w tym względzie nie są zasadne. Konstatacja ta w istocie prowadzi do uznania za niezasadny również drugiego z podniesionych w skardze zarzutów, dotyczącego braku uwzględnienia w postępowaniu słusznego interesu skarżącej, jako właściciela działki znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji. W ocenie skarżącej inwestycja istotnie negatywnie wpłynie na jej prawo własności, uniemożliwiając zagospodarowanie należącej do niej nieruchomości zgodnie z jej potrzebami, mieszczącymi się w granicach określonych prawem. Jeżeli z prawidłowo przeprowadzonej analizy wynika, że ze względu na zasięg występowania obszarów potencjalnego przekroczenia dopuszczalnych wartości gęstości pola promieniowania elektromagnetycznego inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego zawsze albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to nie sposób zasadnie twierdzić, że inwestycja negatywnie wpłynie na prawo własności skarżącej, w szczególności uniemożliwi czy utrudni zagospodarowanie jej działki. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Wojewoda w swoich ocenach w perspektywie ustalenia położenia miejsc dostępnych dla ludności w obszarze, gdzie mogą wystąpić przekroczenia dopuszczalnego poziomu pól elektromagnetycznych, wziął pod uwagę zarówno zagospodarowanie istniejące, jak i potencjalnie dopuszczalne prawnie, przy czym należało uwzględnić fakt, że dla terenu inwestycji i działek sąsiadujących, na które może potencjalnie oddziaływać inwestycja, brak jest prawnie wiążących determinant zagospodarowaniu terenu, z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z treści dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy (w tym projektu budowlanego – projektu zagospodarowania terenu; decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z [...] sierpnia 2018 r., akta organu I instancji k. 5-7; informacji z ewidencji gruntów i budynków, k. 30) wynika, że działki bezpośrednio sąsiadujące z terenem inwestycji są użytkowane jako sady i działki rolne. W szerszym obszarze objętym analizami w decyzji lokalizacyjnej, znajdują się grunty orne zabudowane (B-R) oraz grunty orne niskiej klasy bonitacyjnej (IVa). Działka skarżącej (nr [...]) według zapisów w ewidencji jest działką rolną (klasyfikacja użytków: grunty orne klas IIIb, IVa i IVb, pastwiska, lasy), zabudowaną starym (pochodzącym z 1970 r.) budynkiem gospodarczym. Skarżąca w swojej argumentacji, podnoszonej w skardze, a wcześniej w odwołaniu, wskazuje na zamiar wykorzystania w przyszłości nieruchomości na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub letniskowej. W tej sytuacji nie było błędem Wojewody, dokonanie oceny oddziaływania inwestycji przy założeniu hipotetycznej, przyszłej zabudowy jednorodzinnej sąsiadujących z terenem inwestycji działek. W sytuacji, gdy z prawidłowych ustaleń wynika, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, stwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewody, że "przedmiotowa inwestycja nie będzie miała wpływu na przyszłą zabudowę" należy uznać za zasadne. Organy dokonały ocen odwołując się do art. 124 P.o.ś. Trzeba zauważyć, że decyzja Starosty została wydana [...] stycznia 2020 r., a zaskarżona decyzja Wojewody – [...] grudnia 2020 r. W tym czasie obowiązywało już nowe brzmienie art. 124 ust. 2 P.o.ś. (nadane przez art. 8 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw; Dz. U. z 2019 poz. 1815; obowiązujące od 25 października 2019 r.). Zgodnie z analizowanym przepisem w aktualnym brzmieniu, przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Przepis wskazuje jednoznacznie na stan istniejący, a nie przyszły. Należy w tym miejscu odnotować, że ze względu na brak przepisu przejściowego nakazującego do spraw wszczętych przed tą datą stosowanie przepisów dotychczasowych, nowe brzmienie znajduje zastosowanie do oceny decyzji Wojewody. W świetle tych argumentów tym bardziej nie sposób zgodzić się z zarzutem skarżącej, że organy nie uwzględniły interesów właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze potencjalnego oddziaływania inwestycji. Konkludując: zarzuty skargi należy uznać za niezasadne. Sąd administracyjny nie jest związany zarzutami skargi i musi dokonać kompleksowej oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, niezależnie od argumentów podniesionych w skardze (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.). Jednakże również w zakresie wykraczającym poza zarzuty skargi sąd nie znalazł żadnych podstaw do kwestionowania legalności zaskarżonej decyzji. Wojewoda trafnie uznał, że nie zachodzą podstawy do sumowania parametrów spornej inwestycji z parametrami innej podobnej inwestycji. Z niespornych ustaleń wynika, że najbliższe stacje bazowe znajdują się w odległości ok. 6 km od planowanej inwestycji. Jak wynika z § 3 ust. 2 pkt 3 r.p.o.ś., do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1; przy czym przez planowane przedsięwzięcie rozumie się w tym przypadku przedsięwzięcie, w stosunku do którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 u.u.i.ś., lub dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy. Ponieważ istniejące już stacje bazowe nie są przedsięwzięciem znajdującym się na terenie jednego zakładu lub obiektu z planowaną inwestycją, wynikająca z tego przepisu zasada sumowania nie miała zastosowania w tym aspekcie sprawy (por. podobnie: wyrok NSA z 17 listopada 2015 r., II OSK 624/14; wyrok WSA we Wrocławiu z 20 kwietnia 2016 r., II SA/Wr 767/15). Na potwierdzenie prawidłowości przeprowadzonych przez siebie analiz pod kątem oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, Wojewoda powołał postanowienie Wójta Gminy [...] z [...] sierpnia 2019 r., odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w którego uzasadnieniu wywiedziono, że sporna inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym (zawsze lub potencjalnie) znacząco oddziaływać na środowisko. W tym kontekście należy jednak zauważyć, że kwalifikacja dokonana w postanowieniu nie jest wiążąca dla organów administracji architektoniczno-budowlanej. Zgodnie z art. 86 pkt 2 u.u.i.ś., decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organy wydające decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1, a zatem również organy wydające decyzje o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś.). Przepisu tego nie można interpretować rozszerzająco, nie można zatem takiej samej mocy wiążącej przypisywać postanowieniu o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie oceny środowiskowej, nawet jeśli jest ono oparte na merytorycznej ocenie charakteru przedsięwzięcia (abstrahując od zgodności z prawem postanowienia wydanego w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a., ale bazującego na ocenie merytorycznej). Nie ulega jednak wątpliwości, że pod względem prawnych warunków lokalizacji przedsięwzięcia, organy orzekające w sprawie pozwolenia na budowę były związane decyzją Wójta Gminy [...] z [...] sierpnia 2018 r., którą orzeczono o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie przedmiotowej stacji bazowej telefonii, co wynika z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293, ze zm.). Prawidłowa jest również ocena Wojewody w kwestii znaczenia lokalizacji inwestycji na terenie [...] Parku Krajobrazowego. Uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] października 2018 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego, co do zasady zakazuje na obszarze Parku realizacji przedsięwzięć mogących znacząco (lub potencjalnie znacząco) oddziaływać na środowisko. Sprzeczność inwestycji z zakazami wynikającymi z tego aktu prawa miejscowego wymagałaby ustalenia, że jest to inwestycja potencjalnie znacząco oddziałująca na środowisko. Taka konkluzja jest w rozpoznawanej sprawie wykluczona, czego dowiodły prawidłowo przeprowadzone analizy charakterystyki przedsięwzięcia. Mając powyższe na uwadze, nie znajdując podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.