II GSK 1077/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Czaja Protokolant Justyna Mordwiłko-Osajda po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu adwokackiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 2346/18 w sprawie ze skargi M.A. na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu adwokackiego z dnia 2 października 2018 r. nr DZP-II-604-21/18 w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu adwokackiego na rzecz M. A. 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 2346/18, w sprawie ze skargi M. A. (dalej: skarżący) na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu adwokackiego z dnia 2 października 2018 r., nr DZP-II-604-21/18, w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminacyjnego - uchylił zaskarżoną uchwałę i zasądził od organu II instancji zwrot kosztów postępowania na rzecz skarżącego. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy: Zaskarżoną uchwałą z dnia 2 października 2018 r. Komisja Egzaminacyjna II Stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do rozpoznania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu adwokackiego (dalej: Komisja Odwoławcza lub Komisja) na podstawie art. 78h ust. 1, 9 i 12 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2018 r. poz. 1184, ze. zm.; dalej w skrócie: u.pr.adw.) w związku z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej w skrócie: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, utrzymała w mocy uchwałę nr 2/2018 z dnia 27 kwietnia 2018 r. Komisji Egzaminacyjnej Nr 2 do przeprowadzenia egzaminu adwokackiego w 2018 r. z siedzibą w Krakowie w sprawie ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego M.A.. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Komisja wskazała, że skarżący z zadania z zakresu prawa karnego, cywilnego i gospodarczego otrzymał ocenę dobrą, z zadania z zakresu zasad wykonywania zawodu lub zasad etyki ocenę dostateczną, zaś z zadania z zakresu prawa administracyjnego ocenę niedostateczną. Na podstawie art. 78f ust. 1 u.pr.adw. Komisja stwierdziła, że skarżący uzyskał wynik negatywny z egzaminu adwokackiego. Skarżący w odwołaniu kwestionował ocenę uzyskaną z pracy z zakresu prawa administracyjnego. Komisja Odwoławcza dokonała szczegółowej analizy obowiązującego stanu prawnego z punktu widzenia zakresu rozpatrywania odwołania i wyjaśniła kwestię kryteriów ocen zadań z poszczególnych części egzaminu oraz stwierdziła, że egzaminatorzy ocenili jednolicie na ocenę niedostateczną opracowane przez zdającego rozwiązanie z zakresu prawa administracyjnego. Dokonując oceny trafności zarzutów Komisja uznała, że oceniana praca egzaminacyjna, z powodu szeregu braków w zakresie zarzutów i ich uzasadnienia, nie spełnia wymagań art. 78e ust. 2 u.pr.adw. co do zastosowania właściwych przepisów prawa i umiejętności ich interpretacji przez zdającego, co w konsekwencji oznacza, że zdający w zakresie zadania z prawa administracyjnego nie spełniał ustawowego warunku samodzielnego i należytego wykonywania zawodu adwokata. Zdaniem organu biorąc pod uwagę przedstawioną w odwołaniu przez zdającego argumentację, nie można uznać, by zasługiwał on na ocenę wyższą niż niedostateczna z zakresu prawa administracyjnego. Komisja Odwoławcza stwierdziła zatem brak podstaw do uwzględnienia odwołania. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Komisja wnosząc o jej oddalenie, podtrzymała dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za zasadną. Sąd stwierdził, powołując się na ukształtowany w orzecznictwie pogląd (m.in. wyrok WSA w Warszawie z 5 lipca 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 531/12), że mając na uwadze art. 78 e ust. 4 u.pr.adw. i ustaloną w tym przepisie skalę ocen (od oceny niedostatecznej do oceny celującej) przewidzianych dla oceny egzaminu, należy przy ocenie uwzględnić wpływ poszczególnych aspektów sporządzonej przez zdającego pracy nie tylko pod kątem zastosowania oceny niedostatecznej, ale również oceny pozytywnej. Sąd wskazał, że poszczególne uchybienia powinny być oceniane przy zastosowaniu kryteriów przypisanych dla każdej z poszczególnych ocen, a zatem dla dokonania ostatecznej oceny poprawności zadania konieczne winno być dokonanie porównania i wyważenia pozytywnych i negatywnych elementów ocenianej pracy przy zastosowaniu skali ocen wskazanych przez ustawodawcę tj. od 6 do 2. W niniejszej sprawie kryterium uwzględnienia interesu strony, którą zgodnie z zadaniem reprezentuje zdający, polegało na dokonaniu wyboru między wniesieniem skargi do WSA i sporządzeniem opinii o braku podstaw do jej wniesienia. W rozpoznawanej sprawie skarżący wybrał rozwiązanie przewidujące wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, które w zaskarżonej uchwale zostało ocenione jako prawidłowe. Pod względem formalnym skarga spełniała wszystkie ustawowe wymogi. Egzaminatorzy nie podważali również języka prawniczego użytego w pracy. Skarżący dostrzegł istotę problemu przedstawionego w zadaniu egzaminacyjnym, albowiem w oparciu o dostrzeżone naruszenie przepisów prawa materialnego, na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sformułował zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 i art. 66 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Praca egzaminacyjna zawierała siedem trafnych zarzutów, a skarżący dostrzegł problem naruszenia prawa strony do czynnego uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym. Sąd zauważył, że bezspornie istotnym mankamentem pracy egzaminacyjnej był brak podniesienia zarzutu naruszenia art. 105 k.p.a., jednakże niedociągnięcia pracy egzaminacyjnej powinny znaleźć odzwierciedlenie poprzez stosowne obniżenie oceny cząstkowej. Mając na uwadze art. 78e ust. 4 u.pr.adw. WSA uznał, że Komisja Odwoławcza nie wyjaśniła jednoznacznie, dlaczego sposób stosowania przez skarżącego przepisów prawa i umiejętności ich interpretacji oraz poprawności zaproponowanego przez niego sposobu rozstrzygnięcia problemu z uwzględnieniem interesu strony, którą zgodnie z zadaniem reprezentował, nie dał wystarczających podstaw do pozytywnej oceny zadania z zakresu prawa administracyjnego. Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie wynika jakimi motywami Komisja II stopnia kierowała się przy przyjęciu, że elementy negatywne pracy skarżącego przeważyły nad jej elementami pozytywnymi w sposób, który uniemożliwił podwyższenie oceny z kwestionowanej część egzaminu. Zdaniem Sądu materiał dowodowy sprawy - praca skarżącego, oceniona w świetle mających zastosowanie do objętych nią kwestii faktyczno-prawnych przepisów prawa - nie został w pełni prawidłowo rozpatrzony przez organ odwoławczy, przez co organ ten dopuścił się naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 78 ust. 1 u.pr.adw. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Komisja, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie wskutek nietrafnego przyjęcia, że w sprawie zakończonej uchwałą Komisji II stopnia z dnia 2 października 2018 roku, nr DZP-II-604-21/18, doszło do wywierającego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., podczas gdy do takich naruszeń nie doszło. Podnosząc powyższy zarzut Komisja wniosła: 1) na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a o rozpoznanie przedmiotowej skargi kasacyjnej na rozprawie; 2) na podstawie art. 188 p.p.s.a. o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i rozpoznanie skargi M.A. na uchwałę Komisji II stopnia z dnia 2 października 2018 r., nr DZP-II-604-21/18, poprzez jej oddalenie w całości, ewentualnie 3) na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; 4) o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik skarżącego wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na rozprawie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie posiedzenia na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku (art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, Dz. U. poz. 374 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Skarga kasacyjna jest zatem sformalizowanym środkiem prawnym. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych ma więc istotne znaczenie w postępowaniu przed NSA, gdyż zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a. niedopuszczalne jest merytoryczne rozpoznanie przez NSA zarzutów skargi kasacyjnej, które zostały wadliwie skonstruowane. Wnoszący skargę kasacyjną powinien poprawnie wskazać przepisy, które jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny oraz określić na czym to naruszenie polegało (por. uchwałę NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09; to i kolejne cytowane orzeczenia dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta wyłącznie na drugiej z ustawowo określonych podstaw kasacyjnych, tj. na podstawie przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W ramach tej podstawy zarzucono sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie tego przepisu wskutek nietrafnego przyjęcia przez WSA, że w postępowaniu prowadzonym przez Komisję doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., a zdaniem autora skargi kasacyjnej takie naruszenie nie miało miejsca. Oceniając podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut z punktu widzenia wskazanych wymagań formalnych skargi kasacyjnej, a w konsekwencji rozpatrując niniejszą sprawę w granicach podstawy skargi kasacyjnej, zdaniem NSA należy uznać, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Formułując w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa przez niewłaściwe zastosowanie tj. błąd subsumcji, czyli niezasadne uznanie w procesie stosowania prawa, że ustalony stan faktyczny odpowiada hipotezie normy prawnej, konieczne jest jego adekwatne umotywowanie, czego w uzasadnieniu rozpoznawanej skargi kasacyjnej nie dokonano. W skardze kasacyjnej nie wyjaśniono bowiem na czym zdaniem skarżącego kasacyjnie organu polegało niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Tezę o naruszeniu przez WSA art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. - na skutek nietrafnego stwierdzenia naruszenia przez Komisję art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. - autor skargi kasacyjnej uzasadnił bowiem odwołaniem się do istoty egzaminu adwokackiego, w tym w szczególności koniecznością uwzględniania przy ocenie tego egzaminu kryteriów przypisanych dla każdej z poszczególnych ocen z przewidzianej w ustawie skali ocen od 6 do 2, tj. konieczności dokonania porównania i wyważenia pozytywnych i negatywnych elementów ocenianej (str. 5 akapit drugi uzasadnienia skargi kasacyjnej). Przytoczone argumenty zostały powiązane z tezą o nietrafnym uznaniu przez sąd pierwszej instancji, że Komisja naruszyła przepisy postępowania - art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślenia wymaga, że sąd pierwszej instancji nie zakwestionował żadnego z przytoczonych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentów co do charakteru egzaminu zawodowego i zasad jego oceny, lecz przeciwnie – zaakcentował obowiązywanie tych zasad i konieczność ich przestrzegania. WSA wskazał natomiast na inne okoliczności związane z konkretnymi uchybieniami proceduralnymi organu, które w konsekwencji doprowadziły do podważenia zgodności z prawem spornej uchwały Komisji. Sąd uznał mianowicie, że istotnym uchybieniem było zaniechanie przez Komisję oceny poszczególnych uchybień rozwiązania przez skarżącego zadania egzaminacyjnego z punktu widzenia kryteriów przypisanych dla każdej z poszczególnych ocen ze skali ocen przewidzianej w ustawie. WSA stwierdził, że ostateczna ocena rozwiązania zadania powinna być rezultatem "porównania i wyważenia pozytywnych i negatywnych elementów ocenianej pracy przy zastosowaniu skali ocen wskazanych przez ustawodawcę tj. od 6 do 2", czego organ nie dokonał. Przyjęty przez sąd pierwszej instancji pogląd stał się podstawą wniosku, że z uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie wynika jakimi motywami kierowała się Komisja przy przyjęciu, że elementy negatywne przeważyły nad pozytywnymi w sposób, który uniemożliwiał podwyższenie oceny, a w konsekwencji, że "materiał dowodowy sprawy - praca skarżącego, oceniona w świetle mających zastosowanie do objętych nią kwestii faktyczno-prawnych przepisów prawa - nie został w pełni prawidłowo rozpatrzony przez organ odwoławczy, przez co organ ten dopuścił się naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. jak i art. 78 f ust. 1 u.pr.adw.". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ocena ta jest trafna i nie została skutecznie podważona w skardze kasacyjnej. Wskazać bowiem trzeba, że uzasadnienie zarzutu kasacyjnego zawiera argumentację w zakresie braków merytorycznych pracy z prawa administracyjnego dotyczących konkretnych stwierdzonych w niej braków, tj. właściwego sformułowania zarzutu naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. i wymienionych przepisów ustawy Prawo budowlane oraz k.p.a. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, te braki prowadziły do wniosku, że skarżący nie wskazał w pracy stanowiącej skargę do sądu administracyjnego istotnych w sprawie naruszeń prawa przez organ, przez co praca nie mogła być oceniona pozytywnie. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że to nie odmienna ocena wad pracy pisemnej zdającego była powodem uwzględnienia skargi przez WSA, lecz inne okoliczności, powyżej wskazane, których w skardze kasacyjnej skutecznie nie zakwestionowano. Zawarty w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywód opiera się na powtórzeniu argumentacji przyjętej w spornej uchwale Komisji odnoszącej się do wad pracy pisemnej zdającego, które - w ocenie Komisji - przesądziły o wystawieniu oceny negatywnej. Tym samym skarga kasacyjna marginalizuje podstawowy element rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji, a mianowicie wskazanie na niedostatki spornej uchwały w zakresie właściwej analizy pracy pisemnej zdającego. WSA stwierdził niedokonanie wszechstronnej oceny tej pracy oraz błędne zastosowanie prawa materialnego - art. 78f ust. 1 Prawa o adwokaturze, natomiast nie dokonał odmiennej oceny wad pracy pisemnej, które eksponuje Komisja. Teza skargi kasacyjnej, że w sprawie nie doszło do zarzucanego przez WSA naruszenia przez Komisję art. 78e ust. 4 Prawa o adwokaturze poprzez jego niewłaściwe zastosowanie (str. 6 uzasadnienia skargi kasacyjnej), jest zatem oderwana od oceny wyrażonej przez WSA. WSA naruszenie tego przepisu uznał za konsekwencję niewłaściwej oceny pracy przez Komisję z powodu braku jednoznacznego wyjaśnienia przez Komisję dlaczego sposób stosowania przez skarżącego przepisów prawa i umiejętność ich interpretacji oraz poprawność zaproponowanego przez niego sposobu rozstrzygnięcia problemu z uwzględnieniem interesu strony, którą zgodnie z zadaniem reprezentował, nie dały wystarczających podstaw do przyjęcia pozytywnej oceny z egzaminu. W istocie zatem sąd pierwszej instancji uznał, że nieprawidłowość w zastosowaniu art. 78 e ust. 4 Prawa o adwokaturze była skutkiem niewłaściwego uwzględnienia przez organ przewidzianej w ustawie skali ocen pozytywnych. Tego poglądu sądu pierwszej instancji skutecznie w skardze kasacyjnej nie zakwestionowano. Jak wynika z art. 78 f ust. 1 u.pr.adw., pozytywny wynik z egzaminu adwokackiego otrzymuje zdający, który z każdej części tego egzaminu otrzymał ocenę pozytywną. Określona w art. 78 e ust. 4 u.pr.adw. zasada ustalania ostatecznej oceny zadania z egzaminu adwokackiego została przez sąd pierwszej instancji prawidłowo wywiedziona wprost z treści tego przepisu. Przyjęte w tym przepisie zasady oceniania zadania egzaminacyjnego zostały wprowadzone ustawą z 20 lutego 2009 r. o zmianie ustawy Prawo o adwokaturze, ustawy o radcach prawnych oraz ustawy Prawo o notariacie (Dz.U. z 2009 r., nr 37, poz. 286) i pomimo dokonywanych przez ustawodawcę korekt modelu egzaminu adwokackiego, od wejścia w życie tej ustawy podstawową regułą przeprowadzanej oceny jest powiązanie oceny ostatecznej ze średnią ocen cząstkowych przyznanych przez każdego z egzaminatorów. Zasadnie zatem uznał WSA, że ocena ostateczna zadania musi być wynikiem obiektywnej weryfikacji zaproponowanego przez zdającego sposobu rozwiązania istotnych problemów prawnych występujących w zadaniu egzaminacyjnym, pozwalającej na wyciągnięcie wniosków co do przygotowania prawniczego zdającego do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu adwokata. Jakkolwiek bowiem egzaminatorzy, powoływani spośród specjalistów z dziedzin prawa objętych egzaminem, dokonują oceny pracy pisemnej zdającego w oparciu o własną wiedzę i doświadczenie, to jednak rezultat tej oceny nie sprowadza się do uogólnionego stwierdzenia o ocenie pozytywnej bądź negatywnej, opartego na całkowicie arbitralnej decyzji oceniającego. Niezbędne jest zastosowanie ustawowej skali ocen, co jednak nie polega na czynności "wystawienia" oceny w rozumieniu potocznym, lecz na dojściu do rezultatu w postaci konkretnej oceny zgodnie ze znaczeniem prawnym tej czynności nadanym przez ustawodawcę, gdyż tylko wówczas stopniowanie ocen z egzaminu adwokackiego ma sens logiczny i normatywny. Wystawienie konkretnej oceny cząstkowej musi zatem być powiązane ze wskazaniem spełnienia wymagań zadania egzaminacyjnego w odpowiednim stopniu, co należy wykazać w pisemnych uzasadnieniach wystawionych ocen cząstkowych, przy tym tak ustalone i uzasadnione oceny muszą poddawać się weryfikacji, a więc niezbędne jest stosowanie tych samych kryteriów oceny przez oceniających egzaminatorów oraz właściwe komisje (por. m.in. wyrok NSA z 25 stycznia 2022 r., sygn. akt II GSK 778/19). W skardze kasacyjnej wymieniono jedynie przepisy, które powinny być zdaniem Komisji wskazane w rozwiązaniu zadania egzaminacyjnego jako naruszone przez organ. Komisja nie wykazała jednak, że dokonała oceny uchybień rozwiązania zadania z punktu widzenia wagi tych uchybień dla poprawności całego rozwiązania, przy zastosowaniu skali ocen od 6 do 2, co WSA uznał za niezbędne z punktu widzenia wymogów art. 78 f ust. 1 u.pr.adw. i czego w skardze kasacyjnej nie zakwestionowano. Dla uznania, że w zaskarżonym wyroku WSA naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. niewystarczające jest stwierdzenie, że sąd niezasadnie uznał, że w sprawie doszło do naruszenia wymienionych przepisów procedury administracyjnej określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., "Komisja rozpatrzyła bowiem cały zebrany w sprawie materiał dowodowy i dokładnie wyjaśniła stan faktyczny sprawy. (...) w szczególności Komisja przeanalizowała treść pracy egzaminacyjnej skarżącego, zwracając uwagę zarówno na pozytywne jak i negatywne elementy" (str. 5-6 uzasadnienia skargi kasacyjnej). W skardze kasacyjnej nie podważono zatem skutecznie negatywnego rezultatu sądowej kontroli zastosowania przez Komisję przepisu art. 78 e ust. 4 u.pr.adw. Trafnie sąd pierwszej instancji uznał, że uchwała właściwej komisji egzaminacyjnej, ustalająca ostateczną ocenę pracy pisemnej osoby zdającej, powinna uwzględniać zarówno wady tej pracy, jak i jej poprawne elementy, które w tej sprawie Komisja pominęła, nie dokonując stosownego wyważenia tych elementów przy zastosowaniu przewidzianej w ustawie skali ocen. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut nie zasługiwał na uwzględnienie. Z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego NSA orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.) w zw. z art. 209 p.p.s.a. Zasądzona kwota stanowi zwrot kosztów wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika skarżącego, który nie reprezentował strony przed WSA (por. uchwałę NSA z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12).