IV SA/Wa 1210/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie asesor WSA Paweł Dańczak, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2020 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2020 r. znak: [...], Wojewoda [...] (dalej: wojewoda/organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256) w zw. z art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2019 r. poz. 1397), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] listopada 2019 r., znak: [...] o wymeldowaniu A.W. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z 30 listopada 2015 r. [...] wystąpiła o wymeldowanie A.W. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Prezydent [...] decyzją z [...] lutego 2016 r. orzekł o wymeldowaniu wymienionego z wyżej wskazanego adresu. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania A.W., decyzją z [...] kwietnia 2016 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta [...]. Na skutek skargi A.W., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 24 listopada 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 1588/16 uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...]. Od tego rozstrzygnięcia skargę kasacyjną wniósł [...]. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 23 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 2306/17 skargę tą oddalił. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że zachodzi konieczność przeprowadzenia oględzin lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] oraz przesłuchania w charakterze świadków: A.O., R.W., C.K., M.K., M.T., a także sąsiadów A.W.. Prezydent [...], po uzupełnieniu materiału dowodowego decyzją z [...] listopada 2019 r., nr [...] orzekł o wymeldowaniu A.W. z lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Organ ten ponownie doszedł do wniosku, że wymieniony trwale i dobrowolnie opuścił miejsce stałego zameldowania, czyli wypełnił ustawową przesłankę wymeldowania, wynikającą z art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności. Z rozstrzygnięciem organu I instancji nie zgodził się A.W., który wniósł odwołanie. Wojewoda [...] po zapoznaniu się z aktami postępowania nie stwierdził podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji administracyjnej. Organ odwoławczy wskazał, że we wniosku o wymeldowanie A.W. reprezentujący [...], dyr. Z.Z., oświadczył, że wymieniony nie mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] od wielu lat. Wnioskodawca mieszka i pracuje w budynku nr [...] przy ul. [...] od [...] lipca 2007 r. i nigdy nie poznał, ani nie spotkał wymienionego. Omawiany lokal wynajmowany był do [...] grudnia 2015 r. B.D. Z kolei A.W. do protokołu [...] grudnia 2015 r. oświadczył, że w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] przebywa raz w miesiącu ponieważ pracuje za granicą. Przechowuje w nim swoje osobiste rzeczy i kosmetyki, a także dysponuje kluczami do niego. Potwierdził, że na co dzień lokal ten zamieszkiwany jest przez jego wuja, B.D. Z kolei B.D. do protokołu [...] lutego 2016 r. zeznał, że A.W. mieszkał w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] od urodzenia, obecnie natomiast pracuje za granicą. Do przedmiotowego lokalu przyjeżdża raz na około dwa miesiące na tydzień lub dwa. Wymieniony posiada w lokalu swoje rzeczy osobiste, kosmetyki, meble. Świadek P.S., portier budynku nr [...] przy ul. [...] w [...], zeznał do protokołu, że do 26 listopada 2015 r. nie znał A.W., pomimo że pracuje w ww. budynku od dwóch lat. Tego dnia wymieniony próbował bowiem wejść do budynku. Z jego obserwacji wynika, że w lokalu nr 9 mieszka jedna osoba o imieniu B. Sąd Rejonowy dla [...] w [...] [...] Wydział [...] wyrokiem z [...] września 2017 r., sygn. akt [...] oddalił powództwo A.W. o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], a Sąd Okręgowy w [...][...] Wydział [...] - [...] wyrokiem z [...] czerwca 2019 r., sygn. akt [...] oddalił apelację A.W. w tej sprawie. Sąd Rejonowy dla [...] w [...][...] Wydział [...] wyrokiem z [...] czerwca 2017 r., sygn. akt [...] oddalił powództwo A.W. o przywrócenie naruszonego posiadania lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], a Sąd Okręgowy w [...] [...] - [...] wyrokiem z [...] września 2018 r., sygn. akt [...] oddalił apelację wymienionego w tej sprawie. W wyroku tym Sąd wskazał, że tytuł prawny do lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] przysługuje [...] i wchodzi on w skład jej zasobów mieszkaniowych. W związku z remontem budynku [...] wypowiedział wszystkie umowy najmu. Ostatnim najemcą lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] był B.D., wuj A.W., który został zobowiązany do opuszczenia lokalu do 31 grudnia 2015 r. Wcześniej w lokalu tym mieszkał B.D. wraz z siostrą i jej synem, a po jej śmierci - z siostrzeńcem. Od 2007 r. A.W. nie był jednak widywany przez pozostałych mieszkańców budynku nr [...] przy ul. [...] w [...], a 7 marca 2013 r. wyjechał do [...] w celach zarobkowych. Tam nadal mieszka i pracuje. Opłaty za użytkowanie lokalu naliczane były tylko za jedną osobę. W toku postępowania sądowego A.W. twierdził, że po wyjeździe z kraju przyjeżdżał do omawianego lokalu raz na 2-3 miesiące, lecz sąd uznał wskazaną przez niego okoliczność za nieudowodnioną. Doszedł bowiem do wniosku, że krótkotrwałe pobyty wymienionego miały charakter wizyt rodzinnych, które nie przekładają się na uzyskanie statusu posiadacza. Podkreślił dodatkowo, że wskazywany w różnych dokumentach jako miejsce zamieszkania adres: ul. [...] m. [...],[...] nie potwierdza faktycznego zamieszkiwania A.W. w przedmiotowym lokalu. Sąd nie dał też wiary zeznaniom wymienionego dotyczącym solidarnego z B.D. ponoszenia czynszu najmu za mieszkanie ze względu na brak dokumentów to potwierdzających. Organ odwoławczy wskazał także, że z treści uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego dla [...] w [...] w sprawie wstąpienia A.W. w stosunek najmu lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] wynika, iż B.D. dobrowolnie przekazał lokal [...] [...] lipca 2016 r. Ponadto z zeznań P.S. wynikało, że A.W. tylko raz był widziany przez niego przy bramie do budynku, Z.Z. - dyr. [...] nie widywał wymienionego na terenie posesji, a B.D. podczas rozmów dotyczących daty opuszczenia miejsca pobytu stałego nie podnosił, by zamieszkiwały z nim inne osoby. Natomiast M.P., M.T, M.K. oraz R.W. potwierdzili, że A.W. obecnie pracuje i przebywa w [...], a w Polsce bywa sporadycznie. Zeznania te nie potwierdzały stałego zamieszkiwania A.W. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. W toku przeprowadzonych w dniu [...] września 2019 r. oględzin lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] ustalono, że składa się on z 2 pokoi, aneksu kuchennego oraz łazienki z wc. W lokalu nie ma prądu, gdyż został odłączony. Pokój po lewej stronie od wejścia był zajmowany przez B.D., a obecnie w pomieszczeniu tym składowane są meble będące własnością [...]. Również w drugim pokoju znajdującym się po prawej stronie od wejścia, w którym zamieszkiwał A.W., obecnie znajdują się sprzęty [...]. W dniu oględzin w lokalu nie było żadnych rzeczy należących do A.W.. Wymieniony był obecny podczas przekazania lokalu [...] lipca 2016 r. Obecnie nie ma do niego dostępu, ponieważ administrator nieruchomości zabrał mu klucze do lokalu oraz do skrzynki na listy. A.W. dołączył do akt sprawy skany zdjęć wskazujących wyposażenie spornego lokalu [...] lipca 2016 r., czyli na dzień przekazania przez B.D. mieszkania [...]. Caritas [...] nie zgodził się z tym stwierdzeniem wskazując, że B.D. wydał przedmiotowy lokal [...] lipca 2016 r. wolny od jakichkolwiek rzeczy. R.W., G.K., M.K. i M.T. (znajomi A.W.) zgodnie zeznali, że wymieniony pracuje obecnie w [...]. Do Polski przyjeżdża co 2-3 miesiące w odwiedziny. Świadkowie nie widzieli, by wymieniony opłacał rachunki za lokal nr [...] przy ul. [...] w [...], nie mieli także wiedzy, czy przysługiwał mu tytuł prawny do tego lokalu. R.W. zeznał, że nie bywał u A.W. w omawianym mieszkaniu ze względu na panujące w nim warunki. Obecnie spotyka się z nim podczas jego przyjazdów do Polski. G.K. zeznał, że w przedmiotowym lokalu ostatni raz był ok. 10-15 lat temu. A.W. powiedział mu, że obecnie tam nie mieszka gdyż został eksmitowany. Obecnie wymieniony mieszka na stałe w [...]. M.K. zeznał, że ostatni raz w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] był w 2012 r. Teraz lokal ten zajął [...]. A.W. wyjechał z Polski do pracy w 2013 r. Podczas wizyt w kraju wymieniony zatrzymuje się u kolegi mieszkającego przy ul. [...] w [...]. Świadek M.T. zeznał, że A.W. w omawianym lokalu mieszkał do czasu wyrzucenia go z mieszkania przez [...]. Sam był tam ostatni raz 8-10 lat temu. Świadek pomógł A.W. po przejęciu lokalu, przenocował go i pozwolił przechować rzeczy. Teraz wymieniony podczas wizyt w Polsce zatrzymuje się u niego. A.W. wyjechał z Polski do [...] 3-4 lata temu, obecnie mieszka na terenie [...]. S.O., zastępca dyrektora [...], mieszkający w lokalu nr [...] przy ul. [...], na II piętrze budynku pierwszy raz A.W. widział podczas przekazania lokalu nr [...] przez B.D. (lipiec lub sierpień 2016 r.). Wojewoda [...] uznał, że zebrany w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż A.W. opuścił lokal nr [...] przy ul. [...] w [...]. Wypełnił tym samym przesłankę wymeldowania wskazaną w art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Wymieniony samodzielnie opuścił przedmiotowe mieszkanie 7 marca 2013 r. i wyjechał do [...], a jego późniejsze przyjazdy do Polski miały jedynie charakter odwiedzin. Co najmniej od 2013 r. nie mieszka, nie nocuje, nie spożywa posiłków, ani nie przyjmuje korespondencji pod ww. adresem. Ponadto lokal nr [...] przy ul. [...] w [...] 4 lipca 2016 r. został przekazany [...] przez jego najemcę, B.D.. Również zeznania przesłuchanych w sprawie świadków: R.W., G.K., M.K., M.T. i S.O. nie potwierdzają stałego zamieszkiwania A.W. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Osoby te zeznały, że A.W. zamieszkuje stale w [...]. Ponadto żaden ze świadków od wielu lat nie odwiedzał wymienionego w miejscu zameldowania, a S.O. zeznał, że pierwszy raz widział A.W. podczas przekazania lokalu w 2016 r. Również sam wymieniony w odwołaniu wskazał, że w 2013 r. wyjechał do [...]. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że z orzeczeń Sądu Rejonowego dla [...] oddalających powództwo A.W. o ustalenie wejścia w stosunek najmu oraz o przywrócenie naruszonego posiadania oraz oddalonych w tych sprawach przez Sąd Okręgowy w [...] apelacjach wynika, że A.W. nie mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] od wielu lat. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2020 r. wniósł A.W. Skarżący wniósł o odrzucenie decyzji jego wymeldowania z pobytu stałego z lokalu nr [...] ul. [...] w [...]. Wskazał, że opuszczenie lokalu pozostaje w sprzeczności z jego wolą, opuszczenie miejsca zamieszkania było pod przymusem, spowodowane działaniem osób trzecich w sposób niezgodny z prawem "dzika eksmisja". Ciągłe podkreślanie że wyjechałem za granicę jako dowód że opuściłem dobrowolnie i trwale miejsce zamieszkania jest niezasadne. W orzecznictwie przyjmuje się, że sam fakt pobytu za granicą nie jest równoznaczny z opuszczeniem dotychczasowego miejsca pobytu stałego uzasadniającym wymeldowanie, gdyż musi być połączony z trwałą i dobrowolną rezygnacją z dotychczasowego miejsca pobytu. Skarżący zakwestionował, że ustanowił pełnomocnika do doręczeń M.T. i wskazał jako adres do korespondencji ul. [...],[...]. W ocenie skarżącego dowody zgromadzone w sprawie nie są wystarczające dla przyjęcia że dobrowolnie opuścił przedmiotowy lokal, co narusza art 80 i art 77 § 1 k.p.a. Stan faktyczny ustalony przez organy administracyjne pozwała uznać, że nosi znamiona dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odda lenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. dalej jako P.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 35 ustawy z 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2019 r. poz. 1397) - dalej jako u.e.l. W myśl tego przepisu, organ gminy wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotów wskazanych w art. 28 ust. 2 (dysponujący tytułem prawnym do lokalu) decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Decyzja o wymeldowaniu, jak wynika z analizy wskazanego wyżej przepisu ma charakter związany i zapada po zaistnieniu następujących przesłanek: po pierwsze - opuszczenie miejsca pobytu stałego; po drugie - niedopełnienie obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 25 ust. 1 u.e.l.). O pobycie stałym przesądzają zatem dwa elementy: fizyczne przebywanie danej osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem oraz zamiar przebywania w tym miejscu (lokalu) w sposób stały (na stałe). Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu przepisu art. 35 u.e.l., jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowym, jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Stanowisko to ukształtowane na tle poprzednio obowiązującego przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. 2006, Nr 139 poz. 993 ze zm.) zachowuje nadal w pełni aktualność i jest całkowicie akceptowane przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Stosownie do powołanej wyżej regulacji, jedną z przesłanek wymeldowania osoby z miejsca pobytu stałego jest opuszczenie przez nią miejsca stałego pobytu w sposób trwały, o czym można mówić, gdy dana osoba faktycznie nie przebywa w określonym lokalu i opuściła go na stałe, a zamiar ten jest związany z założeniem w innym – nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny – przez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany – przez zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. Przedmiotem oceny w postępowaniu o wymeldowanie są okoliczności istniejące w dniu faktycznego opuszczenia miejsca stałego zameldowania. Z kolei ocena zamiaru opuszczenie lokalu, tzn. ustalenie czy miało charakter dobrowolny, odbywa się przez ocenę całokształtu okoliczności obiektywnych. Zatem organ przed wydaniem decyzji w przedmiocie wymeldowania winien zbadać czy dana osoba opuściła lokal, czy też w lokalu tym przebywa. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy w ocenie Sądu, organ odwoławczy słusznie uznał, że w rozpatrywanej sprawie spełnione zostały przesłanki określone w art. 35 u.e.l. przemawiające za wymeldowaniem skarżącego z miejsca stałego pobytu. Z ustaleń dokonanych w toku prowadzonego postępowania administracyjnego bezopornie wynika, że A.W. nie zamieszkuje na stałe w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] i miejsce to nie stanowi jego centrum życiowego. Z materiału dowodowego zgormadzonego w sprawie jasno wynika, że skarżący [...] marca 2013 r. wyjechał do [...], gdzie pracuje i gdzie obecnie koncentruje się centrum jego spraw życiowych. Z akt administracyjnych wynika, że [...] września 2004 r. [...] nabył prawo użytkowania wieczystego zabudowanej działki położonej przy ul. [...] w [...] w drodze umowy o nieodpłatne przeniesienie prawa użytkowania wieczystego gruntu i budynku. Z pisma [...] z [...] sierpnia 2005 r., podpisanego przez dyrektora [...]. M.J., (k-81 akt adm.), skierowanego do Wydziału [...] [...] dla [...] [...] wynika, że w sierpniu 2005 roku skarżący mieszkał w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] razem z wujem B.D.. W dniu 30 sierpnia 2005 r. między [...] a B.D. została zawarta umowa najmu przedmiotowego lokalu na okres od dnia [...] września 2005 r. do dnia [...] grudnia 2014 r. Z umowy najmu wynika, że opłaty z tytułu czynszu naliczone były za dwie osoby. W piśmie z 10 grudnia 2015 r. [...], na wezwanie organu I instancji wyjaśniło, że w lokalu nr [...] przy ul. [...] do 31 grudnia 2015 r. zamieszkuje B.D. i zawsze opłaty za użytkowanie lokalu naliczane były od jednej osoby, tj. od B.D.. Na rozprawie sądowej w dniu 16 października 2020 r. pełnomocnik uczestnika postepowania [...] oświadczyła, że czynsz za lokal nr [...] przy ul. [...] był opłacany za jedną osobę już od 2008 roku, co wynika z dokumentów rachunkowych. Powyższe świadczy, że pomiędzy wrześniem 2005 roku a końcem 2007 roku nastąpiła zmiana w ilości osób zamieszkujących w lokalu nr 9 przy ul. [...] uzasadniająca zmianę naliczania czynszu. Jednocześnie bezsporne w s prawie jest, że w lokalu tym do 4 lipca 2016 r. mieszkał B.D. Jednocześnie z akt administracyjnych wynika, że Z.Z. pełniący od 1 lipca 2007 r. funkcję [...][...], pracuje i posiada mieszkanie służbowe przy ul. [...], nigdy nie widywał skarżącego na terenie nieruchomości. Także świadek S.O. – zastępca dyrektora [...] od 1 września 2014 r., mieszkający w lokalu nr [...] przy ul. [...] nigdy nie widział skarżącego wchodzącego do lokalu nr [...], ani na terenie posesji. Odkąd tam mieszka, jest przekonany, że B.D. w lokalu nr [...] mieszkał sam. Świadek P.S., będący już w 2014 roku pracownikiem ochrony w [...] (na stanowisku portiera), po raz pierwszy widział skarżącego w dniu [...] listopada 2015 r. podczas próby wejścia do budynku przy ul. [...]. Wcześniej nigdy skarżącego nie widział. Z jego obserwacji wynika, że w lokalu nr [...] mieszkała jedna osoba – pan o imieniu B. Po upływie okresu najmu lokalu nr [...] przy ul. [...] jedynie B.D. zwracał się do [...] o przesuniecie daty opuszczenia lokalu do czasu znalezienia nowego lokalu. Nie informował, że ktoś z nim mieszka. B.D. dobrowolnie wydał lokal w dniu [...] lipca 2016 r. Lokal był opróżniony z rzeczy, natomiast pozostawił część rzeczy w piwnicy, które zgodnie z jego oświadczeniem z dnia 26 lipca 2016 r. należały do niego i wyraził zgodę na ich usunięcie. Powyższe w ocenie Sądu wskazuje, że skarżący wiele lat temu opuścił lokal nr [...] przy ul. [...] w [...] jako miejsce swojego stałego pobytu. Opuszczenie to miało charakter dobrowolny. Z uwagi na upływ czasu należy uznać, że opuszczenie to miało charakter trwały. Także zeznający w sprawie świadkowie: R.W., G.K., M.K., M.T. zeznali, że spotykają się ze skarżącym jak przyjeżdża do Polski ale w lokalu tym nie byli od wielu lat. Poczynione ustalenia – jak słusznie uznał organ II instancji są wystarczające do przyjęcia, że skarżący opuścił trwale miejsce stałego zameldowania, a jego opuszczenie było jak najbardziej dobrowolne. Samo twierdzenie skarżącego jest niewystarczające aby uznać, że opuszczenie lokalu nie miało charakteru trwałego. W orzecznictwie wielokrotnie podkreśla się że, ustalając "trwałość i dobrowolność opuszczenia lokalu" nie można wyłącznie poprzestawać na twierdzeniach (oświadczeniach) osoby zainteresowanej rozpatrzeniem sprawy. Trzeba zbadać, czy argumentacja strony znajduje potwierdzenie w ustalonych okolicznościach faktycznych (por. np. wyrok NSA z 26 lipca 2017 r., II OSK 2106/16, LEX nr 2358607 oraz wyrok NSA z 18 grudnia 2019 r., II OSK 3427/18, LEX nr 2825816). W świetle materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w ocenie Sądu, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące tego, że skarżący nie opuścił miejsca zameldowania dobrowolnie. Skarżący powołuje się na "przymusową eksmisję" w lipcu 2016 r., ale materiał dowodowy wskazuje, że miejsce stałego zameldowania opuścił wiele lat wcześniej. Reasumując, w ocenie Sądu stan faktyczny sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że skarżący co najmniej od wielu lat nie zamieszkuje pod wskazanym adresem, a miejsce stałego zameldowania opuścił w sposób dobrowolny i trwały. Tym samym zostały spełnione przesłanki określone w art. 35 u.e.l. uzasadniające wymeldowanie skarżącego z miejsca pobytu stałego. Skarżący w dniu [...] grudnia 2015 r. do protokołu przesłuchania strony wskazał jako pełnomocnika do doręczeń M.T. i adres do korespondencji ul. [...] [...],[...]. Powyższy adres korespondencyjny skarżący potwierdził w piśmie, które wpłynęło do organu I instancji w dniu [...] listopada 2019 r. Natomiast w piśmie z [...] lutego 2020 r., które wpłynęło do organu odwoławczego w dniu [...]lutego 2020 r. skarżący wskazał jako pełnomocnika do doręczeń J.M. ul. [...] [...],[...], któremu doręczono zaskarżoną decyzję. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.