VI SA/Wa 1290/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2012 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia terminu zakończenia negocjacji dotyczących zmiany umowy o połączeniu sieci oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, podstawie art. 27 ust. 1 w zw. z art. 30 ust. 1 i art. 206 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.) oraz art. 123 kpa, po rozpoznaniu wniosku [...] Sp. z o.o. o wydanie postanowienia w przedmiocie określenia terminu zakończenia negocjacji pomiędzy [...] a P.S.A. z siedzibą w W., dotyczących zmiany Umowy o połączeniu sieci z dnia [...] listopada 2006 r. zawartej pomiędzy [...] a P. w zakresie wprowadzenia postanowień ogólnych zobowiązujących do automatycznego i bezpośredniego stosowania przez strony stawek za zakańczanie połączeń w ruchomej publicznej sieci telefonicznej wynikających ze stosownych decyzji wyznaczających pozycję rynkową i nakładających obowiązki regulacyjne, począwszy od decyzji wydanych w rezultacie zakończenia postępowań administracyjnych nr [...] oraz nr [...], zgodnie z załączonym do wniosku projektem aneksu, określił na dzień 10 maja 2012 r. termin zakończenia negocjacji rozpoczętych wraz z doręczeniem P. wniosku [...] o zawarcie aneksu do umowy dotyczących zmiany Umowy opisanej wyżej. Prezes przyjął, że negocjacje dotyczące zmiany Umowy rozpoczęły się między stronami w dniu [...] marca 2012 r., wraz z datą doręczenia P. wniosku [...] o zawarcie aneksu do Umowy. Kierując się treścią art. 27 ust. 1 p.t. mówiącego, że Prezes UKE może, na pisemny wniosek każdej ze stron negocjacji o zawarcie umowy o dostępie telekomunikacyjnym albo z urzędu, w drodze postanowienia, określić termin zakończenia negocjacji o zawarcie tej umowy, nie dłuższy niż 90 dni, licząc od dnia wystąpienia z wnioskiem o zawarcie umowy o dostęp telekomunikacyjny oraz art. 30 p.t., stanowiącego, że do zmian umów o dostępie telekomunikacyjnym stosuje się odpowiednio przepisy odnoszące się do zawierania umów, organ przyjął, że przedstawiony stan faktyczny realizuje hipotezy powyższych przepisów. Zatem wystąpiły podstawy do wydania postanowienia w omawianej sprawie. Prezes UKE podkreślił, że wyznaczając termin zakończenia negocjacji, nie decyduje o zasadności ich prowadzenia, nie angażuje się w spór, co do istoty sprawy, nie ingeruje też w przebieg ani w rezultat negocjacji. Wskazał, iż po upływie wyznaczonego terminu strony mogą kontynuować negocjacje natomiast upływ terminu i brak pozytywnych rezultatów negocjacji daje ich stronom uprawnienie do wystąpienia do organu o wydanie decyzji zmieniającej Umowę. Dodał także, iż określenie terminu zakończenia negocjacji zmierza do przyspieszenia procesu uzgadniania warunków współpracy stron w zakresie wprowadzenia do Umowy postanowień ogólnych zobowiązujących do automatycznego i bezpośredniego stosowania przez strony stawek za zakańczanie połączeń w ruchomej publicznej sieci telefonicznej wynikających ze stosownych decyzji SMP, lub do rozstrzygnięcia kwestii spornych w drodze decyzji administracyjnej. Prezes UKE stwierdził, że, biorąc pod uwagę cele polityki regulacyjnej wynikające z art. 189 ust. 2 Pt, szybkie rozstrzygnięcie kwestii spornych dotyczących rozliczeń z tytułu świadczonych usług umożliwi sprawną współpracę stron oraz przyspieszenie wykonania ciążących na [...] i P. obowiązków wynikających ze stosownych decyzji SMP, co z kolei przyczyni się do poprawy stanu konkurencji na krajowym rynku telekomunikacyjnym, zatem określenie terminu zakończenia negocjacji jest w pełni uzasadnione. Wyjaśnił, iż określając termin zakończenia negocjacji wziął również pod uwagę stopień ich zaawansowania uznając w konkluzji, iż wyznaczony w postanowieniu termin jest wystarczający do pozytywnego zakończenia negocjacji. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] Sp. z o.o. zwana dalej skarżącą, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania. Podniosła zarzuty naruszenia art. 27 ust. 1 w zw. z art. 30 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne poprzez: -wykroczenie przez organ poza przedmiot postępowania w sprawie określenia terminu zakończenia negocjacji zmiany umowy o połączeniu sieci - poprzez dokonanie oceny zasadności wniosku [...]Sp. z o.o. w sprawie zmiany umowy z P. Sp. z o.o.; -błędne przyjęcie, że zasadne jest skrócenie terminu negocjacji dotyczących zmiany umowy o połączeniu sieci w zakresie "dotyczącym wprowadzenia postanowień ogólnych zobowiązujących do automatycznego i bezpośredniego stosowania przez strony stawek za zakańczanie połączeń w ruchomej publicznej sieci telefonicznej wynikających ze stosownych decyzji SMP, począwszy od decyzji wydanych w rezultacie zakończenia postępowań administracyjnych o nr [...] oraz o nr [...]", w sytuacji, gdy m. in. nie jest znana treść obowiązków, jakie mogą zostać nałożone na strony w rozstrzygnięciach, które hipotetycznie mogą zapaść we wskazanych postępowaniach prowadzonych przez Prezesa UKE, a przez to nadużycie kompetencji Prezesa UKE w zakresie ingerowania w swobodę kontraktowania; oraz zarzut naruszenia art. 124 § 2 kpa poprzez błędne wyjaśnienie podstawy prawnej (uzasadnienie prawne) rozstrzygnięcia. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2011 r. sygn. II GSK 246/10, wywodziła, iż postanowienie określające termin zakończenia pomiędzy stronami negocjacji w zakresie zmiany umowy o połączeniu sieci jest orzeczeniem zaskarżalnym. Wskazała także na istotne elementy przebiegu postępowania administracyjnego. Uzasadniając natomiast podniesione zarzuty podniosła m.in., iż organ dokonał nieuprawnionej oceny merytorycznej zasadności i poprawności postulowanej przez [...]zmiany umowy, albowiem stwierdzenie organu, iż postulowane przez [...] zmiany umowy "umożliwią sprawną współpracę stron", jest "diagnozą" w sprawie wnioskowanej zmiany umowy - skoro organ uznał, że na podstawie zaproponowanego przez [...] fragmentu umowy P. i [...] będą sprawnie współdziałały, to zapewne ocenił ów fragment zarówno pod względem zgodności z przepisami prawa, spójności z pozostałymi elementami umowy jak i wreszcie - wpływu na przebieg współpracy stron. Organ nie pogłębił jednak ani nie rozszerzył tej myśli, co może wskazywać na gołosłowność analizy i wniosków. Podobnie, zdaniem skarżącej, odnieść się trzeba do fragmentu rozważań o "przyspieszeniu wykonania ciążących na [...]i P. obowiązków wynikających ze stosowanych decyzji SMP, co z kolei przyczyni się do poprawy stanu konkurencji na krajowym rynku telekomunikacyjnym". Skarżącej wydaje się - choć i ta myśl nie została poddana szerszej analizie - że skoro organ wyciąga tak daleko idące wnioski, to zapewne ocenił, co najmniej zgodność proponowanej aktualnie w ramach negocjacji zmiany umowy z przepisami ustawy Prawo telekomunikacyjne. Zdaniem skarżącej zaprezentowane wyjaśnienia i stanowisko Prezesa UKE wykraczają poza przedmiot sprawy (postępowania), o której mowa w art. 27 ust. 1 upt. Niezależnie od powyższego, skarżąca nie zgadza się z wnioskami zaprezentowanymi przez organ, a cytowanymi powyżej, już choćby z tego względu, iż: na obecnym etapie (tj. w chwili wydania postanowienia) Prezes UKE ani strony postępowania w sprawie określenia terminu zakończenia negocjacji nie znają treści rozstrzygnięć, jakie zapadną w przyszłości, w tym także tych, które kończyły będą postępowania administracyjne wskazane w treści projektu aneksu do umowy zgłoszonego przez [...](tj. postępowania prowadzone pod sygnaturami [...] oraz [...]) - nie sposób, więc choćby ocenić tego, czy w tych sprawach w ogóle zapadną-jak zakłada to aktualnie wnioskodawca oraz Prezes UKE - decyzje nakładające obowiązki regulacyjne na P. i [...](postępowania te są przecież w toku); o ile w decyzjach kończących postępowania prowadzone pod w/w sygnaturami zostaną określone obowiązki regulacyjne P. i [...], to brak jest pewności, że będą one równoznaczne z wyraźnym określeniem w treści tych decyzji wysokości stawek MTR, które zobowiązane będą stosować te podmioty - w ten sposób, na skutek postulowanej zmiany, umowa pomiędzy P. i [...]może utracić jedne z najistotniejszych essentialiae negotii, co z pewnością nie "umożliwi sprawnej współpracy stron". W ocenie skarżącej, powyższe argumenty nie doznają uszczerbku także w świetle art. 189 ust. 1 upt, określającego cele polityki regulacyjnej Prezesa UKE, co nie jest równoznaczne z kryteriami oceny wniosku o określenie terminu zakończenia negocjacji, a nawet decyzji o zmianie umowy o dostępie telekomunikacyjnym. Art. 189 ust. 2 upt, mający charakter tzw. normy ramowej, ma to znaczenie, że w niniejszej sprawie organ powinien ocenić, czy jego rozstrzygnięcie w postaci określenia terminu zakończenia negocjacji będzie spełniało cele wymienione w powyższym przepisie. W żadnym jednak wypadku nie jest to równoznaczne z kompetencją (a tym bardziej obowiązkiem) organu do wyrażania na tym etapie choćby niewiążącej opinii, co do treści zmiany umowy proponowanej przez jedną z jej stron negocjacji. Skarżąca jest zdania, że wyrażając pozytywne stanowisko wobec proponowanej przez [...] zmiany treści umowy z P., Prezes UKE w istocie negatywnie wpływa na przebieg negocjacji. Stanowisko takie ukierunkowuje, bowiem wnioskodawcę negocjacji na pozytywne rozstrzygnięcie jego ewentualnego wniosku o wydanie decyzji zmieniającej umowę zgodnie z jego żądaniem. Reasumując powyższe, zdaniem skarżącej, Prezes UKE błędnie powołał się na art. 189 ust. 2 upt, jako rzekomą podstawę rozważań odnośnie "pożyteczności" wniosku [...]dla współpracy stron oraz stanu konkurencji na rynku, czym naruszył art. 124 § 1 kpa jak również art. 7 i 77 kpa. Ponadto, Prezes UKE naruszył art. 27 ust. 1 upt także w ten sposób, że skrócił termin zakończenia negocjacji zmiany umowy w sytuacji, gdy było mu z urzędu wiadomo, że do dnia 10 maja 2012 roku nie rozstrzygnie jeszcze prowadzonych postępowań, a tym samym, iż w dacie tej nie będzie istniała możliwość wiarygodnej oceny, jakie efekty dla współpracy P. i [...] przynieść może proponowana zmiana umowy. W ocenie skarżącej art. 27 ust. 1 upt stanowi wyraz władczej ingerencji organu administracji w swobodę kontraktowania. Zasada swobody umów nie dotyczy wyłącznie sfery ustalania treści praw i obowiązków stron umowy, ale także samego faktu jej zawarcia oraz sposobu, a w szczególności terminu, w jakim zostanie ona uzgodniona. W zakresie umów o połączeniu sieci ustawodawca normatywnie ograniczył tę swobodę, m. in. określając termin 90 dni, po którego bezskutecznym upływie każda ze stron negocjacji może zwrócić się do regulatora o to, by w drodze decyzji ustalił warunki współpracy stron lub rozstrzygnął kwestie sporne. Dodatkowa kompetencja Prezesa UKE, umożliwiająca mu określenie terminu na negocjacje krótszego niż 90 dni - będącego już samodzielnie "wyłomem" od swobody kontraktowania - nie może być, zatem interpretowana rozszerzająco i nadużywana w praktyce. Organ - jak w każdej sytuacji, gdy przepisy prawa uprawniają go do ingerencji w swobodę działalności gospodarczej - musi kierować się m. in. zasadą proporcjonalności (art. 31 w zw. z art. 2 Konstytucji RP). W konkluzji skarżąca stwierdziła, iż brak było podstaw do tego, by termin negocjacji skrócić z ustawowych 90 dni do 42 dni (a więc o ponad połowę), pomimo, że organowi było z urzędu, co najmniej wiadomo, że: -do dnia 10 maja 2012 r. nie zostaną wydane decyzje w postępowaniach prowadzonych pod sygnaturami [...] oraz [...], -w terminie 90 dni, liczonym od dnia 29 marca 2012 r. (tj., kiedy wpłynął do P. wniosek [...]o zmianę umowy), zapewne także nie zostaną one wydane, -nawet, jeśli decyzje, o których mowa powyżej, zostaną wydane i będą z nich wynikały określone obowiązki dla P. i [...]w zakresie wysokości stawek MTR stron, (czego P. bynajmniej nie przyznaje), to stawki te nie wejdą w życie przed dniem 1 stycznia 2013 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie względnie oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Przystępując do merytorycznego rozpoznania sprawy na wstępie należy uznać, iż w świetle zmiany dotychczasowej, jednolitej linii orzeczniczej NSA nie podlega ona odrzuceniu. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 246/10 odwołując się do stanowiska St. Piątka wyrażonego w glosie do wyroku NSA z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt II GSK 197/05 (OSP 2006 r., z. 9, poz. 104), stwierdził, że administracyjne ustalenie terminu zakończenia negocjacji stanowi sprawę samodzielną, gdyż akt administracyjny władczo ogranicza swobodę kontraktową stron. W przypadku, gdy przedsiębiorcy telekomunikacyjni zakończą negocjacje i zawrą umowę w terminie, omawiane rozstrzygnięcie może być jedynym władczym wkroczeniem organu regulacyjnego w proces kształtowania stosunku umownego. Wobec powyższego, w ocenie NSA, brak podstaw do przyjęcia, że postanowienie podejmowane na podstawie art. 27 ust. 1 p.t. stanowi jedynie rozstrzygnięcie kwestii wynikających w toku postępowania, zwłaszcza, że na tym etapie nie toczy się żadne inne postępowanie w sprawie administracyjnej, w którym etapem mogłoby być postanowienie określające termin zakończenia negocjacji. Waloru sprawy administracyjnej nie ma z pewnością zawarcie umowy cywilnoprawnej przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych, a co za tym idzie władcze rozstrzygnięcie organu regulacyjnego, podjęte na podstawie przepisów prawa materialnego (art. 27 ust. 1 p.t.) nie może rozstrzygać kwestii incydentalnej w takiej sprawie. O charakterze postanowienia w sprawie określenia terminu zakończenia negocjacji nie przesądza także możliwość wszczęcia w przyszłości postępowania w sprawie dostępu telekomunikacyjnego. Postanowienia wydanego na podstawie art. 27 ust. 1 p.t. nie można, bowiem traktować, jako etapu postępowania w sprawie dostępu telekomunikacyjnego, skoro jego wszczęcie następuje na wniosek strony złożony w przypadkach określonych w art. 27 ust. 2 p.t., które mogą zaistnieć dopiero po określeniu terminu zakończenia negocjacji. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie Prezes UKE prawidłowo oparł rozstrzygnięcie na art. 27 ust. 1 p.t. w zw. z art. 30 p.t. i wskazał przyczyny zastosowania tej podstawy prawnej. Wniosek złożony do Prezes UKE dotyczył wyznaczenia terminu do zakończenia negocjacji wszczętych przez [...] w zakresie zmiany łączącej wnioskującą i skarżącą Umowy o połączeniu sieci z dnia [...] listopada 2006 r., Negocjacje miały dotyczyć zmiany Umowy w zakresie wprowadzenia postanowień ogólnych zobowiązujących do automatycznego i bezpośredniego stosowania przez strony stawek za zakańczanie połączeń w ruchomej publicznej sieci telefonicznej wynikających ze stosownych decyzji SMP, począwszy od decyzji wydanych w rezultacie zakończenia postępowań administracyjnych o nr [...]oraz o nr [...]. W myśl art. 27 ust. 1 i art. 30 ust. 1 p.t., stanowiących podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia Prezes UKE może, na pisemny wniosek każdej ze stron negocjacji o zawarcie umowy o dostępie telekomunikacyjnym w zakresie połączenia sieci albo z urzędu, w drodze postanowienia, określić termin zakończenia negocjacji o zawarcie tej umowy, nie dłuższy niż 90 dni, licząc od dnia wystąpienia z wnioskiem o zawarcie umowy o dostępie telekomunikacyjnym. Do zmian umów o dostępie telekomunikacyjnym stosuje się odpowiednio przepisy art. 26-28 i 33. Art. 27 p.t. stanowi realizację postanowień art. 3 ust. 1 Dyrektywy o dostępie. Zgodnie z tym przepisem, państwa członkowskie zapewnią, aby nie istniały ograniczenia, które utrudniałyby przedsiębiorstwom w tym samym państwie członkowskim albo w różnych państwach członkowskich prowadzenie pomiędzy sobą negocjacji w sprawie umów o technicznych i handlowych warunkach dotyczących dostępu lub wzajemnych połączeń, zgodnie z prawem wspólnotowym. Art. 27 dotyczy dwóch różnych sytuacji, z których pierwsza odnosi się do negocjacji o zawarcie umowy o dostępie telekomunikacyjnym w zakresie połączenia sieci. Obowiązek prowadzenia negocjacji o zawarcie umowy o dostępie telekomunikacyjnym w zakresie połączenia sieci dotyczy wszystkich operatorów publicznych sieci telekomunikacyjnych. W ocenie Sądu treść art. 27 upt jest jasna i nie wymaga interpretacji- wskazuje jednoznacznie, iż rozstrzygnięcie organu ma charakter uznaniowy a termin 90 dni jest terminem maksymalnym. Konstrukcja uznania administracyjnego wyraża się możliwością wyboru konsekwencji prawnej i ukształtowania w określonym stanie faktycznym i w ramach przewidzianej przepisem prawa materialnego swobody, skutku prawnego. Sądowa kontrola rozstrzygnięć tego rodzaju jest, co do zasady ograniczona. Przepis art. 27 ust. 1 przewiduje, zatem możliwość określenia przez Prezesa UKE krótszego niż 90 dni terminu na zakończenie negocjacji. Termin ten należy liczyć od dnia wystąpienia z wnioskiem o zawarcie umowy o dostępie telekomunikacyjnym w zakresie połączenia sieci i może być wyznaczony przez Prezesa UKE na wniosek każdej ze stron prowadzących negocjacje lub z urzędu. Przepis art. 27 ust. 1 nie określa kryteriów, na podstawie, których powinna być podjęta decyzja w sprawie terminu negocjacji. Prezes UKE powinien jednak uwzględniać ogólne cele określone w art. 189 ust. 2. Postanowieniem Prezes UKE rozstrzyga tylko w kwestii określenia terminu negocjacji. Postanowienie nie rozstrzyga o kwestiach związanych z umową o dostępie telekomunikacyjnym w zakresie połączenia sieci (tak: M. Rogalski, Komentarz do art. 27 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, LEX,2010)... Administracyjne ustalenie terminu zakończenia negocjacji ma z natury charakter incydentalny i przejściowy. Na podstawie postanowienia dotyczącego jedynie określenia terminu zakończenia negocjacji strony nie uzyskują uprawnień, nie są też na nie nakładane obowiązki o charakterze materialnoprawnym, następuje jedynie ustalenie przez Prezesa UKE maksymalnego terminu, w ciągu, którego powinny zostać zakończone negocjacje (tak. P. Kledzik, Postępowanie przed Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej, w: Rynek usług telekomunikacyjnych, pod red. H. Babisa, K. Flagi – Gieruszyńskiej, LEX, 2011, M. Rogalski, tamże). Kontynuowanie rozmów przez strony po upływie wyznaczonego terminu nie jest bezskuteczne. Takie też stanowisko, co do skutków wydanego postanowienia zajął organ w zaskarżonym orzeczeniu. Zdaniem Sądu Prezes UKE, uzasadniając swoje stanowisko w zaskarżonym postanowieniu, nie wykroczył, jak tego chce skarżąca, poza ocenę celów polityki regulacyjnej określonej w art. 189 ust. 2 pt. Przytoczone przez skarżącą fragmenty uzasadnienia rozstrzygnięcia nie stanowią oceny zasadności zmiany Umowy, ani też spełnienia przesłanek z art. 28 Pt. Prezes UKE nie odniósł się do również do zasadności zmiany Umowy. Stanowisko organu dotyczące określenia terminu negocjacji, jak już wyżej wskazano powinno uwzględniać ogólne cele określone w art. 189 ust. 2 i tak też uczynił Prezes stwierdzając, iż szybkie rozstrzygnięcie kwestii spornych umożliwi sprawną współpracę stron oraz przyspieszenie wykonania ciążących na [...]i P. obowiązków wynikających ze stosowanych decyzji SMP, co z kolei przyczyni się do poprawy konkurencji na krajowym rynku telekomunikacyjnym. Prezes UKE, wbrew twierdzeniom skarżącej, ustalił jedynie, jaki jest przedmiot negocjacji nie angażując się w ocenę treści konkretnych obowiązków nałożonych na strony. Obowiązek ustalenia przedmiotu negocjacji wynikał z obowiązku ustalenia stanu faktycznego. W konsekwencji uznać należy, iż Prezes UKE w uzasadnieniu postanowienia dokonał jedynie analizy zmierzającej do ustalenia, czy ustalenie terminu negocjacji między stronami jest zasadne w świetle celów polityki regulacyjnej, o których mowa w art. 189 ust. 2 Pt. Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia przez organ art. 124 par, 2 kpa uznając zarzuty te, w kontekście rozpatrywanej sprawy, za niezrozumiałe. Organ wskazał podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia i w ocenie Sądu wyjaśnił profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącej zasadność przesłanek podjętego rozstrzygnięcia w sposób wystarczająco jasny. Natomiast wyniki konkretnych postępowań administracyjne, których przedmiotem jest określenie rynku właściwego, a także ustalenie, czy na rynku właściwym występuje przedsiębiorca telekomunikacyjny o znaczącej pozycji rynkowej (względnie przedsiębiorcy telekomunikacyjni zajmujący kolektywną pozycję znaczącą), pozostają bez znaczenia dla oceny wniosku strony negocjacji o dostępie telekomunikacyjnym o określenie terminu zakończenia negocjacji. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), skargę jako nieuzasadnioną oddalił.