IV SA/Wa 44/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran Asesor WSA Agnieszka Wąsikowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 30 września 2020 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] października 2019 r., znak [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...] października 2019 r. (dalej "decyzja z [...] października 2019 r.") Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "SKO", "organ II instancji") utrzymał w mocy decyzję zastępującego Prezydenta m. [...] Zarządu Dzielnicy [...] m. [...] (dalej: "Zarząd", "organ I instancji") z [...] lipca 2019 r. nr [...] (dealej "decyzja z [...] lipca 2019 r.") o ustaleniu warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz warunków zabudowy i lokalizacji inwestycji celu publicznego dla budowy stacji bazowej - infrastruktury technicznej [...] S.A. (dalej: "Wnioskodawca", "Spółka") nr [...] (antenowych konstrukcji wsporczych wraz z urządzeniami i WLZ- wewnętrzną linią zasilającą), na dachu istniejącego budynku zlokalizowanego na dz. ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...] m. [...] (dalej: "Inwestycja"). Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Spółka wystąpiła o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla budowy ww. stacji bazowej. Inwestycja została zakwalifikowana jako inwestycja celu publicznego w oparciu o art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. W toku postępowania zastrzeżenia do planowanej inwestycji zgłosiła pismem z 19 lipca 2019 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w [...] (dalej: "Spółdzielnia", "Strona", "Skarżąca"), wskazując na negatywny wpływ zakresu promieniowania planowanych anten na sposób wykorzystania należącej do niej nieruchomości przewidzianej pod zabudowę mieszkaniową. Podkreślono, że przebieg osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych jest niedopuszczalny. Ani przyjęte odległości (150m), ani ustawienie anten, nie gwarantują, że choćby minimalne przesunięcie wiązki głównej spowodowane np. warunkami atmosferycznymi nie przyczyni się do promieniowania w obszarze zabudowanym. Zaznaczono, że anteny działają wielopłaszczyznowo, a nie osiowo, a także, że w związku z tym pola magnetyczne będą oddziaływały na znaczny obszar, zajęty przez zabudowę mieszkaniowa i zasiedlony przez znaczną liczbę ludności. Dodatkowo Strona nie zgodziła się ze stwierdzeniem, że Inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż tego typu stwierdzenie powinno zostać oparte o wykonanie raportów środowiskowych i uzyskanie stosownej decyzji środowiskowej, co dopiero może potwierdzić czy i jaki jest wpływ na środowisko. Organ I instancji przesłał to pismo Wnioskodawcy celem odniesienia się. Po zakończeniu postępowania Zarząd wydał wskazaną na wstępie decyzję z [...] lipca 2019 r. którą ustalił warunki i lokalizację Inwestycji. W uzasadnieniu wskazał, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z wymogami wynikającymi z przepisów odrębnych oraz spełnia wymagania inwestora zawarte we wniosku, a przeprowadzona analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, wykazała możliwość realizacji planowanego zamierzenia zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji oraz po spełnieniu wymogów wynikających z przepisów prawa budowlanego na etapie postępowania o uzyskanie pozwolenia na budowę. Ponadto, Zarząd stwierdził, że według wniosku i oświadczenia Spółki zawartego na stronie 7 opracowania: Kwalifikacja przedsięwzięcia z 19 lutego 2019 r. planowane zamierzenie inwestycyjne nie jest zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71; dalej: "Rozporządzenie"), ponieważ miejsca dostępne dla ludności występują poza zasięgiem osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych wyznaczonych na podstawie ww. rozporządzenia. Spółdzielnia wniosła odwołanie od powyższej decyzji, ponawiając argumentację zawartą w piśmie z 19 lipca 2019 r. dotyczącą potencjalnego negatywnego wpływu planowanej Inwestycji na mieszkańców okolicy planowanej lokalizacji stacji bazowej. Po rozpatrzeniu tego odwołania, SKO wydało wskazaną na wstępie decyzję z [...] października 2019 r. utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W jej uzasadnieniu wskazano, że załączona do wniosku Kwalifikacja przedsięwzięcia stwierdza, że wzdłuż głównych osi anten sektorowych odległości do 150 m na poszczególnych azymutach nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Podkreślono także, że wyłącznie przepisy Rozporządzenia regulują kwestię, czy dana inwestycja jest inwestycją mogącą zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W niniejszym przypadku Inwestycja nie spełnia przewidzianych w akcie prawnym warunków uznania jej za taką, co wynika z przedstawionej Kwalifikacji oraz załączonych do niej planów i rysunków. Zaznaczono, że ewentualne przesunięcia wiązki głównej nie są wykluczone, jednakże inwestor powinien monitorować warunki pracy stacji i odpowiednio dokonywać odpowiednich korekt - warunki w tym zakresie powinny być ustalone w pozwoleniu na budowę takiej inwestycji, a także, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu, przez co nie można mówić, że w niniejszej sprawie wystąpiło jakieś naruszenie interesu prawnego członków Spółdzielni. SKO nie dopatrzyło się także poczynienia przez organ I instancji innych uchybień prawa materialnego i procesowego, a co za tym idzie nie stwierdziło podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Od powyższej decyzji Spółdzielnia złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o jej uchylenie w całości. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia przepisów ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2020 poz. 1219; dalej: "p.o.ś.), przepisów ustawy z 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2020 poz. 256; dalej: "k.p.a.") przez pominięcie wykonania analizy środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia i przez to naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. w związku z art. 112 oraz art. 121 i 122 p.o.ś. W uzasadnieniu skargi ponownie podniesiono wskazywane już w toku postępowania administracyjnego zarzuty dotyczące oddziaływania promieniowania anten na ludzi mieszkających w okolicy planowanej Inwestycji. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.). sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Skarga była niezasadna. Wbrew zarzutom skargi z poprawnie ustalonego w toku postępowania administracyjnego stanu faktycznego wynika, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie jest zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w Rozporządzeniu. Zarzut naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. w związku z art. 112 oraz art. 121 i 122 p.o.ś. był chybiony, a zaskarżona decyzja odpowada prawu. Organy zgromadziły niezbędny w sprawie materiał dowodowy i dokonały jego poprawnej oceny. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia instalacje radiokomunikacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz - których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny osiąga moce nie mniejsze niż określone w tych przepisach, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w osi głównej wiązki promieniowania anteny w także tam wskazanej odległości (zależnej od mocy anten) od środka elektrycznego - kwalifikują się do kategorii "przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko" (§ 2 Rozporządzenia) albo "przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisku" (§ 3 Rozporządzenia). Stwierdzenie którejkolwiek z tych kwalifikacji przedsięwzięcia prowadzi do wniosku, że będzie ono wymagało uzyskania przez inwestora przed ustaleniem lokalizacji celu publicznego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stanowią o tym wprost art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 (w zw. art. 60) oraz art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 283 z późn. zm., dalej u.u.i.ś. (w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 283 z późn. zm., dalej u.p.z.p.). Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Natomiast w myśl § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: 8) instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Z przepisów rozporządzenia wynika, że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej, decydujących o wpływie na środowisko należą: 1) rodzaj anteny - instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne; 2) liczba anten; 3) moc promieniowania poszczególnych anten; 4) emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; 5) odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem, 6) występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że określenie tych poszczególnych parametrów technicznych inwestycji i ustalenie okoliczności jej lokalizacji (np. wobec miejsc dostępnych dla ludzi), pozwoli na dokonanie kwalifikacji inwestycji i jej charakteru (por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 104/13 oraz z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2706/13, CBOSA). Dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest określenie mocy poszczególnych anten oraz rozważenia ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można bowiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne (por. wyroki NSA z 29 września 2015 r., sygn. akt II OSK 139/14, z dnia 9 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 1839/16 czy też z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 708/15, CBOSA, z dnia 7 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 419/13, z dnia 29 września 2015 r., sygn. akt II OSK 139/14, z dnia 1 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 801/14, z dnia 9 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 1839/16, też wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 marca 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1916/16, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 313/17, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, określanej dalej jako CBOSA). Przez oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko należy rozumieć oddziaływanie pól elektromagnetycznych zarówno na tereny, na których istnieje legalnie wzniesiona zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi, jak i na tereny, na których taka zabudowa może być wznoszona zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym (por. wyroki NSA: z dnia 25 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1485/10; z dnia 15 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1581/08; z dnia 31 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 719/09, CBOSA). Oceniając zaś miejsca dostępne dla ludności w rozumieniu art. 124 ust. 2 p.o.ś. trzeba mieć na uwadze nie tylko jaka legalna zabudowa istnieje w chwili obecnej, ale również jaka zabudowa może powstać w przyszłości, zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym (por. wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2014 r. II OSK 419/13, LEX nr 1582119). W przedmiotowej sprawie taka analiza dotycząca rodzaju anten i ich liczby, moc promieniowania poszczególnych anten, emisji pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny, odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi i występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej, została poczyniona. Zgodnie z wnioskiem inwestora przedmiotowe przedsięwzięcie polegać będzie na budowie stacji bazowej - infrastruktury technicznej [...] S.A. nr [...] (antenowych konstrukcji wsporczych wraz z urządzeniami i WLZ - wewnętrzną linią zasilającą). We wniosku opisano rodzaj anten, ich moc i zasięg, a także planowany sposób umiejscowienia. Z dołączonej do wniosku dokumentu "kwalifikacja przedsięwzięcia dla przedmiotowej inwestycji z 19.02.2019 r." (dalej "kwalifikacja przedsięwzięcia") wynika, ze po przenalizowaniu parametrów wszystkich istniejących i planowanych anten sektorowych, w tym ich położenie, ukierunkowanie, wysokość zainstalowania i pochylenie stwierdzono, że nie występują miejsca nakładania się czy nachodzenia głównych wiązek promieniowania anten sektorowych, tym samym nie wystąpi sumowanie się mocy instalacji przedsięwzięć. Nadto z kwalifikacji tej wynika, że wzdłuż głównych osi anten sektorowych w odległości do 150 m na poszczególnych azymutach nie znajdują się miejsca dostępne dła ludności. Wszystkie te kwestie były przedmiotem oceny zarówno organu I, jak i II instancji. Wbrew zarzutom skargi należy podkreślić, że przesłanką zaliczenia danej inwestycji do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać́ na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia) lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenie) jest wyłącznie oddalenie od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny, miejsc dostępnych dla ludzi. Wskazania wymaga, że środek elektryczny anteny to miejsce będące środkiem układu współrzędnych, względem którego wyznaczono charakterystykę promieniowania anteny, a odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego to odcinek prostej, którą wyznacza się w osi głównej wiązki promieniowania anteny, czyli wiązki zawierającej kierunek maksymalnego promieniowania. Przy wyznaczaniu odległości miejsc dostępnych dla ludności należy uwzględnić kierunek (azymut) głównej wiązki promieniowania anteny, jak i jej pochylenie (tilt). Kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga uwzględnienia zatem maksymalnego możliwego emitowania takiego pola z urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania, ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania (por. Wyrok NSA z 5.12.2019 r., II OSK 212/18, LEX nr 2778214) . Taka analiza została dokonana w przedmiotowej sprawie już w kwalifikacji przedsięwzięcia. Skarżący nie kwestionują podanych w kwalifikacji danych technicznych (ani azymutu głównej wiązki promieniowania anteny, mocy promieniowania, jak i jej pochylenie), ani tego, że miejsca dostępne dla ludności występują̨ poza zasięgiem osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych, a jedynie zarzucają, że w opracowaniu tym jest mowa tylko o osiach głównych, a anteny oddziałują, nie tylko osiowo, ale wielopłaszczyznowo. Po pierwsze, należy wskazać, ze twierdzenie o wielopłaszczyznowej pracy anten nie zostało w żaden sposób udowodnione. Twierdzenie skargi, że cała zabudowa znajdująca się̨ w promieniu 150 metrów jest objęta oddziaływaniem promieniowania elektromagnetycznego, jest gołosłowne. W przedmiotowej kwalifikacji przedsięwzięcia wskazano parametry techniczne poszczególnych anten, ich położenie, moc maksymalną, kierunek i maksymalne pochylenie (tilt). Nie wynika z nich, że może dojść do oddziaływania anten w inny sposób niż w kwalifikacji, w szczególności wielopłaszczyznowego oddziaływania anten. Po drugie, prawodawca ustala przesłankę zakwalifikowania danego przedsięwzięcia do kategorii przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać́ na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia) lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać́ na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenie) wyłącznie mając na względzie oddalenie miejsc dostępnych dla ludzi od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny. Dalsze zarzuty skargi oparte są na poprawności powyższego założenia dotyczącego wielopłaszczyznowej pracy anten, które jednak skarżąca nie próbowała w toku postępowania administracyjnego wykazać, a przeczy mu zgromadzony przez organy administracji materiał dowodowy. Skarżąca zarzuciła, że zakres promieniowania anten sektorowych inwestycji wkracza na tereny będące w jej użytkowaniu wieczystym, czym naruszono jej prawne interesy poprzez ograniczenie sposobu zagospodarowania nieruchomości, które zostały oddane pod zabudowę mieszkalnictwa wielorodzinnego. Skarżąca podniosła również, że emisja pól elektromagnetycznych ze stacji bazowej będzie oddziaływać́ na wielu mieszkańców budynków należących do skarżącej spółdzielni. Wszystkie te zastrzeżenia oparte są na założeniu rzekomemu wielopłaszczyznowego oddziaływania anten. Nadto skarżąca spółdzielnia nie wykazała, na czym miałoby polegać ograniczenie sposobu zagospodarowania nieruchomości. Zarzuty naruszenia art. 121 i 122 p.o.ś. nie zostały w żaden sposób uargumentowany. Pierwszy z tych przepisów dotyczy metod ochrony przed polami elektromagnetycznymi, natomiast drugi upoważnienia ustawowego dla stosownych ministrów do wydania rozporządzeń do określenia a) zróżnicowanych dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i miejsc dostępnych dla ludności, b) sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Art. 112 p.o.ś. dotyczy natomiast sposób ochrony przed hałasem. Z treści skargi nie wynika, aby przedmiotem skargi było zarzuty związane z wytwarzaniem hałasu. Natomiast z opisu planowej inwestycji wynika że przedmiotowa inwestycja nie będzie źródłem hałasu przenikającego do środowiska. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. .