II SA/Kr 583/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 listopada 2022 r. sprawy ze skargi Z. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 7 marca 2022 r., znak: SKO.GN/4160/10/2022 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zmiany decyzji dotyczącej nadania na własność nieruchomości oddala skargę UZASADNIENIE Przedmiotem skargi Z. K. (dalej: skarżący) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z 7 marca 2022 r., znak: SKO.GN/4160/10/2022, utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Brzeska z 19 stycznia 2022 r. znak: GM.6870.53.2021.KC, którym odmówiono wznowienia postępowania w sprawie zmiany decyzji dotyczącej nadania na własność nieruchomości. W stanie faktycznym sprawy, skarżący – pismem z 20 grudnia 2021 r. i uzupełniającym go pismem z 12 stycznia 2022 r. – zwrócił się do organu I instancji o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Naczelnika Miasta i Gminy Brzesko z 8 maja 1984 r. znak ZGT-8220/5/14/83/84 w sprawie zmiany decyzji z 1 marca 1984 r. znak ZGT-8220/5/14/83 dotyczącej nadania na własność skarżącemu działki budowlanej numer [...] w B. . Postanowieniem z 19 stycznia 2022 r., organ I instancji odmówił wznowienia postępowania. W uzasadnieniu organ podał, że skarżący jako podstawę wznowienia wskazał art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: K.p.a.). Skarżący wskazał, że wiedzę o istnieniu przedmiotowej decyzji powziął w grudniu 2021 r. podczas postępowania toczącego się przed Sądem Rejonowym w B. l Wydział Cywilny, sygn. akt [...] o zasiedzenie. W ocenie organu, wniosek o wznowienie postępowania został złożony z naruszeniem art. 148 § 2 K.p.a. Analizując liczną korespondencję prowadzoną ze skarżącym, organ stwierdził, że skarżący w rzeczywistości znacznie wcześniej posiadał wiedzę o przedmiotowej decyzji. Świadczy o tym. m.in. jego pismo z 25 maja 2021 r. przekazane organowi według właściwości przez Starostwo Powiatowe w Brzesku 7 czerwca 2021 r., w którym skarżący żąda dostarczenia m.in. przedmiotowej decyzji, wskazując na jej znak oraz datę wydania. Kolejna korespondencja potwierdza jedynie fakt, powziął on wiedzę o przedmiotowej decyzji znacznie wcześniej niż to zadeklarował. W zażaleniu na powyższe postanowienie, skarżący podtrzymał swoje stanowisko. Wskazał, że po uzyskaniu wiedzy o przedmiotowej decyzji około grudnia 2021 r., podjął niezwłoczne działania celem ustalenia szczegółów dotyczących ww. rozstrzygnięcia. W pierwszej kolejności udał się do IV Wydziału Ksiąg Wieczystych w Sądzie Rejonowym w B. celem zweryfikowania informacji dotyczących przede wszystkim treści zapadłej decyzji, jako że był w posiadaniu uprzednio wyłącznie danych w zakresie znaku decyzji oraz daty jej wydania. W dniu 26 listopada 2021 r. została mu udostępniona księga wieczysta, w której znajdowała się ww. decyzja i dopiero tego dnia miał faktyczną możliwość zapoznania się z jej treścią. W dniu 10 grudnia 2021 r. zwrócił się z ponownym wnioskiem o udostępnienie mu ww. księgi wieczystej celem wykonania fotokopii ww. decyzji. Kolejno, chcąc poczynić dalsze szczegółowe ustalenia w tym zakresie zwrócił się do Burmistrza Brzeska z wnioskiem z 20 grudnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący zwrócił się również także do Poseł na Sejm RP [...] o interwencję poselską w tejże sprawie. Poseł pismem z dnia 27 grudnia 2021 r., zwróciła się z prośbą do Burmistrza Brzeska o przesłanie zajętego w tej sprawie stanowiska. Zdaniem skarżącego, z wyżej przedstawionych okoliczności wynika, że wszelkie działania związane ze wznowieniem przedmiotowej decyzji podejmowane były przez skarżącego dopiero po faktycznym dowiedzeniu się przez niego o jej istnieniu 26 listopada 2021 r. Skarżący podkreślił, że wszelkie informacje, posiadane przez niego wcześniej, były jedynie szczątkowe i niepełne. Znak i data wydania decyzji były jedynymi szczegółami, które udało mu się wcześniej uzyskać, co więcej, były one niepotwierdzone. Skarżący zarzucił organowi, że ten nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego. Postanowieniem z 7 marca 2022 r. organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ wskazał, że stosownie do treści art. 148 § 2 K.p.a., w sytuacji kiedy wniosek o wznowienie postępowania oparty został na przesłance określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie postępowania liczy się od daty powzięcia przez stronę wiadomości o decyzji. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że skarżący posiadał wiedzę o przedmiotowej decyzji przed grudniem 2021 r. Organ wskazał na pismo skarżącego z 25 maja 2021 r., którym zwrócił się do Starostwa Powiatowego w Brzesku o doręczenie decyzji ZGT-8220/5/14/83/84 z 8 maja 1984 r. Z kolei organ I instancji pismem z 30 lipca 2021 r. poinformował skarżącego o dokumentach znajdujących się w księdze wieczystej [...] w szczególności wskazując, iż dokumenty te to decyzja Naczelnika Miasta i Gminy w Brzesku z 1 marca 1984 r. oraz decyzja Naczelnika Miasta i Gminy w Brzesku z 8 maja 1984 r. W ocenie organu, treść tego pisma, jednoznacznie wskazuje, że po jego otrzymaniu, co miało miejsce 4 sierpnia 2021 r., skarżący uzyskał wiedzę o organie, który wydał decyzję, o dacie jej wydania, znaku sprawy oraz co najbardziej istotne, o treści rozstrzygnięcia, które zostało tą decyzją podjęte. Organ zatem przyjął, że 4 sierpnia 2021 r. miało miejsce "dowiedzenie się o decyzji" w rozumieniu art. 148 § 2 K.p.a. Tym samym wniosek o wznowienie postępowania złożony został z uchybieniem terminu. Organ zaznaczył, że w postanowieniu organu I instancji mowa jest o 25 maja 2021 r., jako dacie początkowej rozpoczęcia biegu terminu, jednakże nawet przyjmując, że w tej dacie skarżący nie znał treści rozstrzygnięcia, a znał jedynie organ, który wydał decyzję, numer oraz datę jej wydania, to bez wątpienia od 4 sierpnia 2021 r. wiedzę o wydanej decyzji już posiadał. Na marginesie Kolegium wskazało, że od daty wydania decyzji upłynęło bez mała 40 lat. Zważywszy na brzmienie art. 146 § 1 K.p.a. nawet gdyby w sprawie doszło do wznowienia postępowania, to i tak skarżący nie uzyskałby decyzji uchylającej poprzednio wydaną decyzję, a mógłby jedynie uzyskać decyzję, z której treści wynikałoby, że poprzednio wydana decyzja została podjęta z naruszeniem prawa (por. art. 151 § 2 K.p.a.). Niezależnie od powyższego organ zwrócił uwagę, że w rozdzielniku decyzji z 8 maja 1984 r. widnieje skarżący, jako adresat tej decyzji. Organ przyznał jednak, że w toku postępowania, nie udało się jednak ustalić, czy skarżący odebrał tę decyzję. W skardze na wyżej wymienione postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił naruszenie: - art. 7 K.p.a. poprzez pominięcie okoliczności i mało wnikliwej analizie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania bezpośrednio wskazującego na fakt, iż decyzja wydana w sprawie o wywłaszczenie została wydana z naruszeniem prawa, co skutkowało niepodjęciem przedmiotowego postępowania, prowadząc do utrzymywania w obrocie prawnym wadliwej decyzji, - art. 7a K.p.a. poprzez rozstrzyganie wątpliwości interpretacyjnych na niekorzyść skarżącego prowadzących do uznania ad hoc, iż niedotrzymany został ustawowy termin na wniesienie skargi o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 K.p.a,, w sytuacji, w której skarżący nie posiadał wiadomości co do treści zawartych w decyzji przemawiającej za wznowieniem postępowania, więc relatywnie nie był w stanie powołać się na te fakty wcześniej, - art. 8 K.p.a. polegające na prowadzeniu postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów administracji publicznej, w sytuacji w której organ posiadał wiedzę w toku postępowania, iż wniosek o wznowienie postępowania dotyczy decyzji dotkniętej nieważnością, a mimo to pozostawał bierny w aspekcie konwalidacji wadliwego stanu prawnego, co sam wskazuje w uzasadnieniu postanowienia, - art. 9 K.p.a. poprzez nieudzielenie skarżącemu informacji dotyczącej konieczności doprecyzowania i skategoryzowania podstaw prawnych zaskarżenia, które miały wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, co implikuje poniesienie przez stronę niepowetowanej szkody z powodu nieznajomości prawa. W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymał swoje wcześniejsze wyjaśnienia dotyczące daty pozyskania wiedzy na temat decyzji objętej wnioskiem o wznowienie. Zaznaczył, że organ posiada wiedzę o wydaniu przedmiotowej decyzji z naruszeniem prawa, skoro wskazuje taką alternatywę w końcowej części uzasadnienia. Skarżący zarzucił także, że organ nie poinformował go o możliwości oparcia wniosku o wznowienie postępowania o przesłankę płynącą z art. 151 § 2 K.p.a. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Na wstępie należy zaznaczyć, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w związku z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: P.p.s.a.) Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Wobec faktu, że zaskarżone postanowienie wyklucza możliwość przedsiębrania w danej sprawie dalszych czynności, jest ono postanowieniem kończącym postępowanie, zatem możliwe było skierowanie sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w powołanym wyżej trybie. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania skargi, Sąd stwierdził, że okazała się ona niezasadna. Stanowisko Kolegium zasługuje na uwzględnienie. Podstawą wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia był art. 149 § 3 K.p.a., który stanowi, że odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Jak precyzuje art. 148 § 2 K.p.a., termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Powołany wyżej art. 148 § 2 dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nie wymaga doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja. Przez pojęcie dowiedzenia się o decyzji należy rozumieć powzięcie wiedzy o samym fakcie wydania rozstrzygnięcia w sposób umożliwiający złożenie podania o wznowienie. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji. Chodzi tu o takie dane jak nazwa organu oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy z zastrzeżeniem, iż nie jest tu konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2014 r. sygn. akt II OSK 674/13, wyrok NSA z 20 maja 2021 r. sygn. akt II OSK 2434/18). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że organy zasadnie przyjęły, że skarżący nie dochował terminu, o którym mowa w art. art. 148 § 2 K.p.a. W kierowanym do Starostwa Powiatowego w Brzesku piśmie z 25 maja 2021 r. (k. 2 akt administracyjnych), skarżący – wnosząc o dostarczenie dokumentów – wymienił m.in. "decyzje ZGT-8220/5/14/83/84 z dnia 8.05.1984". W dalszej części pisma skarżący powołał się na bezpodstawne wywłaszczenie jego działki. Nie ulega zatem wątpliwości, że w dacie redagowania powołanego pisma skarżący posiadał wiedzę co najmniej o numerze i dacie wydania przedmiotowej decyzji. Z kolei organ i instancji zgromadził w aktach m.in. kopię decyzji z 8 maja 1984 r. (k. 18 a.a.) i pismem z 30 lipca 2021 r. znak GM.6870.20.2021.KC (k. 29 a.a.) na stronie pierwszej poinformował skarżącego wprost, że "decyzją Naczelnika Miasta i Gminy w Brzesku z dnia 8.05.1984 r. znak ZGT-8220/5/14/83/84 dokonano zmiany decyzji z dnia 1.03.1984 r. znak ZGT-8220/5/14/83, która polegała na korekcie oznaczenia oraz powierzchni działki numer [...] o pow. 799 m2 na działkę numer [...] o pow. 755 m2, w związku z dokonaną zmianą planu geodezyjnego podziału osiedla [...], która okazała się niezbędna celem umożliwienia dojazdu do budynku usytuowanego na działce sąsiedniej". Fakt, że skarżący otrzymał powyższe pismo potwierdza zarówno znajdujące się w aktach sprawy potwierdzenie doręczenia (k. 29a), jak i okoliczność, że w kolejnym piśmie skarżący odwołał się bezpośrednio do powołanego dokumentu ("W odpowiedzi na Państwa pismo z dnia 30 lipca 2021 roku...", k. 30 a.a.). Skarżący w piśmie z 9 sierpnia 2021 r. zakwestionował rozstrzygnięcie decyzji z 8 maja 1984 r., zaznaczając, że dokonano na tej podstawie wywłaszczenia części jego działki. W piśmie tym skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji, wskazując jako podstawę żądania art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Warto również zauważyć, że jak wynika z notatki służbowej (k. 34 a.a.), skarżący 7 października 2021 r. poprosił organ o możliwość wglądu do akt sprawy GM.6870.20.2021.KC, wgląd ten otrzymał, a z akt sporządził fotokopię. Z powyższego jednoznacznie wynika, że najpóźniej 4 sierpnia 2021 r., a zatem w dniu doręczenia pisma z 30 lipca 2021 r., skarżący posiadał wiedzę zarówno o dacie i numerze wydania przedmiotowej decyzji, organie, który ją wydał, a także sposobie rozstrzygnięcia, które to rozstrzygnięcie skarżący zaczął kwestionować. Mając to na uwadze, nie zasługują na uwzględnienie twierdzenia skarżącego, jakoby o przedmiotowej decyzji dowiedział się dopiero w grudniu 2021 r. Podobną uwagę można odnieść do wywodu, jakoby skarżący przed grudniem 2021 r. posiadał wiedzę jedynie o znaku i dacie wydania przedmiotowej decyzji. Organy trafnie zatem zweryfikowały twierdzenia strony, uwzględniając okoliczności wynikające z akt sprawy. Tym samym nie doszło do naruszenia powołanych w skardze art. 7, 7a, 8 i 9 K.p.a. Miesięczny termin, o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a. rozpoczął bieg najpóźniej 4 sierpnia 2021 r., zatem złożenie wniosku o wznowienie postepowania 20 grudnia 2021 r. nastąpiło z uchybieniem tego terminu. Na marginesie warto dodać, że podnoszone przez skarżącego twierdzenia identyfikujące czas, w jakim dowiedział się on o przedmiotowej decyzji, pozostają niespójne. W piśmie z 12 stycznia 2022 r. skarżący bowiem wskazał, że wiedzę o istnieniu przedmiotowej decyzji podjął w grudniu 2021 r. Tymczasem w kolejnym piśmie, tj. zażaleniu na postanowienie z 19 stycznia 2022 r., skarżący przyznał, że księga wieczysta, w której znajdowała się przedmiotowa decyzja, została mu udostępniona 26 listopada 2021 r. i "tego dnia miał faktyczną możliwość zapoznania się z jej treścią". W odniesieniu natomiast do wywodów zawartych w skardze, jakoby organ nie poinformował skarżącego o możliwości oparcia wniosku o wznowienie postępowania o przesłankę płynącą z art. 151 § 2 K.p.a., wyjaśnić należy, że katalog przesłanek wznowienia postępowania zawarty został w art. 145-145b K.p.a. Powołany przez skarżącego przepis odnosi się natomiast do rodzajów decyzji kończących postępowanie w sprawie wznowienia i nie ma on wpływu na samą możliwość wszczęcia postępowania wznowieniowego. Wobec powyższego, Sąd oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a.