VII SA/Wa 1470/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Asesor WSA Elżbieta Granatowska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 listopada 2022 r. sprawy ze skargi R Ł na postanowienie Prezesa Wód Polskich z dnia 7 czerwca 2022 r., znak: 34/2022/KUZ w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 7 czerwca 2022 r. Nr 34/2022/KUZ, Prezes Wód Polskich, działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a."), stwierdził niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez R. L. na postanowienie Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w K. z dnia [...] maja 2022 r., znak: [...] odmawiające zawieszenia postępowania administracyjnego, wznowionego na wniosek R. L. w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty R. z dnia [...] września 2013 r., znak: [...], udzielającą Burmistrzowi B. pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych dla realizacji przedsięwzięcia pn. "Projekt przebudowy odcinka drogi gminnej nr [...] w [...]". Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Pismem z dnia 23 lutego 2016 r. R.Ł., powołując się na podstawy wskazane w art. 145 § 1 pkt 1, 4 i 5 k.p.a., wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty R. z dnia [...] września 2013 r. znak: [...] w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych dla realizacji przedsięwzięcia pn. "Projekt przebudowy odcinka drogi gminnej nr [...] w [...]". Dyrektor Zarządu Zlewni w K. w dniu [...] lipca 2020 r. wydał decyzję, w której stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej Starosty R. z dnia [...] września 2013 r. znak: [...] w sprawie udzielenia Burmistrzowi B. pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych dla realizacji przedsięwzięcia pn. "Projekt przebudowy odcinka drogi gminnej nr [...] w [...]". Od powyższej decyzji odwołali się Burmistrz B. oraz R.Ł.. Decyzją nr 13/2021/KUZ z dnia 17 lutego 2021 r. Prezes Wód Polskich uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego i rozpatrzenia przez organ I instancji. W toku ponownego rozpatrywania sprawy, w dniu 26 stycznia 2022 r. do Zarządu Zlewni w K. wpłynął wniosek R. L. o zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji dotyczącej operatu wodnoprawnego na drodze gminnej nr [...] w [...] ze względu na fakt, że wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oraz innego organu, tj. Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Postanowieniem z dnia [...] maja 2022 r. Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w K. odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego. Organ wskazał, że zgodnie z art. 97 k.p.a., organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Regulacja ta stanowi przesłankę obligatoryjnego zawieszenia postępowania z urzędu. W wyniku analizy przedłożonych do wniosku dokumentów, organ stwierdził, iż nie ma podstaw do zawieszenia z urzędu prowadzonego postępowania. Zgodnie z art. 98 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Mając powyższe na uwadze, zawiadomiono strony postępowania o wpłynięciu wniosku o zawieszenie postępowania i pouczono o możliwości wniesienia sprzeciwu w wyznaczonym terminie. W przedmiotowej sprawie również ta przesłanka nie została spełniona, ze względu na wniesienie sprzeciwu przez Burmistrza Gminy B.. Stąd nie zachodzą również podstawy do zawieszenia postępowania w związku z art. 98 § 1 k.p.a. W piśmie z dnia 20 maja 2022 r. zażalenie na to postanowienie wniósł R.Ł., zarzucając organowi naruszenie art. 101 § 1 i 3 k.p.a. poprzez błędne pouczenie, że na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania zażalenie nie przysługuje. Zdaniem skarżącego, odmowa zawieszenia postępowania mieści się w pojęciu "sprawa zawieszenia postępowania", o którym mowa w tym przepisie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 czerwca 2022 r. Nr 34/2022/KUZ, Prezes Wód Polskich, działając na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdził niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu organ wskazał, że niedopuszczalność wniesienia zażalenia może wynikać z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych. W pierwszej grupie wymienić można brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego, czy też wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych. Do drugiej grupy zaliczamy przypadki wniesienia środka zaskarżenia przez osobę nie mającą do tego legitymacji, bądź przez osobę nie mającą zdolności do czynności prawnych (wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 lipca 2019 r., sygn. akt: VIII SA/Wa 323/19). Organ podkreślił, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że stosownie do art. 101 § 3 k.p.a. stronie służy zażalenie na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Przepis ten należy rozumieć w ten sposób, iż zażalenie przysługuje na postanowienie o zawieszeniu postępowania oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Pozostawiono zatem środek zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne i wyłączono możliwości zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania (a więc o odmowie zawieszenia, o podjęciu zawieszonego postępowania). Stronie niezadowolonej z rozstrzygnięć nietamujących biegu postępowania pozostawiono możliwość ich kwestionowania - stosownie do treści art. 142 k.p.a. - w odwołaniu od decyzji, jak i w ewentualnej skardze do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego. Strona nie jest więc pozbawiona możliwości kontroli takich postanowień. Stronie przysługuje bowiem możliwość kwestionowania słuszności wydania postanowienia odmownego w ramach zaskarżenia decyzji ostatecznej lub skargi na nią (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 września 2016 r., VII SA/Wa 2225/14, wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2021 r., I OSK 2/21). Organ stwierdził, że skoro obowiązujące przepisy procedury administracyjnej nie przewidują samoistnego środka zaskarżenia postanowień o odmowie zawieszenia postępowania, to środek ten stronie nie przysługuje. W takim przypadku zastosowanie winien mieć art. 134 k.p.a. który stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania. Regulacja ta w myśl art. 144 k.p.a. ma odpowiednie zastosowanie do zażaleń. Skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył R.Ł., zaskarżając je w całości i zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: art. 7, 9, 77, 80, oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez: - nierozpatrzenie w sposób całościowy wniosku skarżącego z dnia 25 stycznia 2022 r. do Zarządu Zlewni w K. o zawieszenie postępowania administracyjnego, - brak wskazania w uzasadnieniu postanowienia z dnia 7 czerwca 2022 r. Prezesa Wód Polskich, dlaczego ten organ wydał to postanowienie, a nie II instancja. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że Zarząd Zlewni w K. wydał postanowienie dnia [...] maja 2022 r., w którym odmówił zawieszenia postępowania wznowionego, bez oceniania czy żądanie zawieszenia jest zasadne. W dniu 20 maja 2022 r. skarżący złożył pismo do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej o uchylenie postanowienia z dnia [...] maja 2022 r. Wniosek o zawieszenie postępowania z dnia 25 stycznia 2022 r. dotyczył postępowania prowadzonego przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz postępowań prowadzonych przez inne organy w przedmiotowej sprawie, w tym postępowania w sprawie rozbiórki części drogi nr [...] w obrębie działki siedliskowej nr [...] w [...] (decyzję wydał Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] stycznia 2020 r.). Między innymi prowadzone jest postępowanie co do zgodności z przepisami opracowanego w 2013 r. przez R.L. operatu wodnoprawnego. Na podstawie zapisów w tym operacie została wydana decyzja Starosty R. z dnia [...] września 2013 r. znak [...], w której jest mowa o przebudowie rowu przydrożnego, którego nigdy tam nie było. Zarząd Zlewni w K. wydał postanowienie z dnia [...] maja 2022 r. rzekomo z powodu niespełnienia przesłanek wymienionych w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., a tym samym braku istnienia podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego. Skarżący wskazał, że w piśmie z dnia 25 stycznia 2022 r. udowodnił, że zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania w związku z toczącym się postępowaniem przed Naczelnym Sądem Administracyjnym ze skargi kasacyjnej Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. z dnia 2 marca 2021 r., II SA/Rz 775/20. Ta sprawa dotyczy też decyzji Starosty R. z dnia [...] września 2013 r. znak [...] udzielającej Burmistrzowi B. pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych dla realizacji przedsięwzięcia pn. "Projekt przebudowy odcinka drogi [...]". Odmowa zawieszenia postępowania w tej sprawie była więc nieuzasadniona. Natomiast postanowienie z dnia 7 czerwca 2022 r. Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie jest przedwczesne, gdyż to organ II instancji ma obowiązek wydania opinii na postanowienie z dnia [...] maja 2022 r. Skarżący stwierdził, że w postanowieniu z dnia 7 czerwca 2022 r. wskazano, że cyt. "wniesienia środka zaskarżenia przez osobę nie mającą do tego legitymacji", co nie jest prawdą, ponieważ gdy toczyło się postępowanie prowadzone przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. zakończone decyzją z dnia 11 sierpnia 2017 r., organ odwoławczy uznał, iż wnioskodawcy przysługiwał status strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia wodnoprawnego i że została spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jak wynika z wyroku WSA w Krakowie z dnia 5 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 1249/17 przyznano skarżącemu status strony w tym postępowaniu. W dalszej części uzasadnienia skargi skarżący opisał przebieg postępowań w sprawach administracyjnych związanych z przebudową drogi w [...]. Wskazał, że zawieszenie postępowania jest uzasadnione tym, że R.L.. opracował operat wodno-prawny (w tym rzekomy rów) na terenie części jego działki siedliskowej po podziale nr [...] i [...] w [...]. W ocenie skarżącego, opracowanie to, sporządzone na zlecenie Gminy B. dotyczącej decyzji Starosty R. z dnia [...] września 2013 r. znak [...] r., jest niedopuszczalne. Skarżący wskazał również na wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 17 października 2019 r, sygn. akt II SA/Rz 826/19 dotyczący zawieszenia postępowania sprawie uregulowania stosunków wodnych. Jego zdaniem, istnieje powód do zawieszenia postępowania w tej sprawie, gdyż jak wynika z w/w wyroku sprawa nie została zakończona. Skarżący podniósł, że w art. 101 k.p.a. ustawodawca nie ograniczał prawa wniesienia zażalenia. Skoro zatem w przepisie tym nie ma żadnych ograniczeń co do zaskarżalności postanowień w sprawie zawieszenia postępowania, to stronom służy zażalenie na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania. Ponadto w postanowieniu organu I instancji o odmowie zawieszenia postępowania zabrakło pouczenia strony przez organ, że przysługuje jej zażalenie na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania. Brak tego pouczenia dla strony stanowi kolejne uchybienie organu. W odpowiedzi na skargę Prezes Wód Polskich wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do podniesionych zarzutów przez skarżącego w kwestii naruszenia przez Prezesa Wód Polskich przepisów o właściwości przy rozpatrywaniu zażalenia skarżącego na postanowienie Dyrektora Zarządu Zlewni w K. z dnia [...] maja 2022 r., organ wskazał, że postępowanie wznowieniowe w sprawie udzielenia Burmistrzowi B. ww. pozwolenia wodnoprawnego zostało wszczęte i prowadzone przez Starostę R. w związku z wnioskiem R. L. z dnia 23 lutego 2016 r. Z dniem 1 stycznia 2018 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, zgodnie z którą starostowie utracili kompetencje do wydawania pozwoleń wodnoprawnych, natomiast zgodnie z art. 525 ust. 1 tej ustawy zniesiono dyrektorów regionalnych zarządów gospodarki wodnej, będących organami odwoławczymi od decyzji wydawanych przez starostów. W myśl art. 397 ust. 3 pkt 2 ww. ustawy kompetencje organów, właściwych w sprawach udzielenia pozwolenia wodnoprawnego w tym zakresie przejął właściwy dyrektor zarządu zlewni Wód Polskich. Stosownie natomiast do przepisów art. 545 ust. 4 tej ustawy do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy z zakresu pozwoleń wodnoprawnych stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego jest Prezes Wód Polskich w tych sprawach, w których organem wyższego stopnia był Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej albo dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej. Biorąc pod uwagę, że w świetle wskazanych powyżej przepisów to Dyrektor Zarządu Zlewni w K. zobowiązany został do prowadzenia postępowania z wniosku R. L. z dnia 23 lutego 2016. o wznowienie postępowania, to organem odwoławczym w tej sprawie jest Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Odnosząc się natomiast do kolejnego już wniosku R. L., tym razem z dnia 4 maja 2022 r. skierowanego do Prezesa Wód Polskich o zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie, organ poinformował, że wniosek ten został przekazany do Dyrektora Zarządu Zlewni w K. przy piśmie z dnia 13 maja 2022 r. jako do organu właściwego w sprawie. Mając na uwadze powyższe nie sposób zgodzić się ze skarżącym, że przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego, w tym przepisów o właściwości organów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2022, poz. 329 – zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że nie narusza ono prawa. Przedmiotem skargi w tej sprawie jest postanowienie Prezesa Wód Polskich z dnia 7 czerwca 2022 r. stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w K. z dnia [...] maja 2022 r. o odmowie zawieszenia wznowionego na wniosek R. L. postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty R. z dnia [...] września 2013 r., udzielającą Burmistrzowi B. pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych dla realizacji przedsięwzięcia pn. "Projekt przebudowy odcinka drogi gminnej nr [...] w [...]". W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wskazał, że niedopuszczalność wniesienia zażalenia może wynikać z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych. W pierwszej grupie wymienić można brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego, czy też wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych. Do drugiej grupy zaliczamy przypadki wniesienia środka zaskarżenia przez osobę nie mającą do tego legitymacji, bądź przez osobę nie mającą zdolności do czynności prawnych. Wbrew twierdzeniom skargi, organ II instancji nie uznał, że w tej sprawie zachodzi przeszkoda podmiotowa dopuszczalności zażalenia, gdyż nie zakwestionował przymiotu strony wnoszącego zażalenie w tej sprawie. Organ uznał natomiast, że zachodzi przeszkoda przedmiotowa dopuszczalności zażalenia, gdyż na tego rodzaju postanowienie zażalenie nie przysługuje. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, iż aktualną treść art. 101 § 3 k.p.a. należy odczytywać w ten sposób, że zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie o zawieszeniu postępowania ("w sprawie zawieszenia postępowania") oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania ("w sprawie odmowy podjęcia postępowania"). Natomiast na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania zażalenie nie przysługuje. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, takie rozumienie art. 101 § 3 k.p.a. jest wynikiem przede wszystkim wykładni językowej tego przepisu. Przed nowelizacją przepis ten brzmiał: "Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie." Obecnie przepis ten brzmi: "Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie". Dodając do dotychczasowej treści przepisu wyrażenie "albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania" w sposób ustawodawca spowodował zmianę znaczenia zwrotu "w sprawie zawieszenia postępowania". Sąd I instancji słusznie wskazał, że sformułowanie "w sprawie" odnosi się nie tylko do zwrotu: "zawieszenia postępowania", ale też do zwrotu "odmowy podjęcia postępowania", przez co powyższy przepis w istocie wyraża myśl: "Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo w sprawie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie". Skoro więc w przepisie tym posłużono się zwrotem "w sprawie odmowy podjęcia postępowania" przez który ustawodawca rozumie jedynie postanowienia negatywne, to nie ma podstaw, aby w stosunku do postanowień "w sprawie zawieszenia postępowania" dokonywać wykładni rozszerzającej ten zwrot, zamiast ograniczać go wyłącznie do postanowień o zawieszeniu postępowania. Taką językową interpretację tego przepisu potwierdza również jego wykładnia celowościowa. Istotą nowelizacji art. 101 § 3 k.p.a. było bowiem pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne i jednocześnie wyłączenie możliwości zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego, a więc na postanowienia o odmowie zawieszenia oraz o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego. Uzasadnienia takiego założenia poszukiwać przede wszystkim należy w zasadzie szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.) wymagającej od organu administracji publicznej wnikliwego i szybkiego działania w sprawie, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (por. m.in. wyrok NSA z 23 maja 2019 r., II OSK 1512/18, wyrok NSA z 19 lipca 2022 r., II OSK 2148/19 i powołane tam orzecznictwo, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym niezasadny jest zarzut skargi naruszenia przez Prezesa Wód Polskich art. 101 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania zażalenie nie przysługuje. W tym zakresie prawidłowe było zatem również pouczenie zawarte w postanowieniu organu I instancji z dnia [...] maja 2022 r., że na wskazane postanowienie zażalenie nie przysługuje. Zaskarżone postanowienie Prezesa Wód Polskich z dnia 7 czerwca 2022 r. stwierdzające niedopuszczalność zażalenia jest rozstrzygnięciem o charakterze procesowym, zatem organ II instancji nie mógł dokonać oceny merytorycznej prawidłowości odmowy zawieszenia postępowania przez organ I instancji. Zarzuty skargi naruszenia przez organ II instancji art. 7, 9, 77, 80, oraz art. 107 § 3 k.p.a. nie mogły więc odnieść zamierzonego skutku. W tym zakresie organ II instancji prawidłowo wskazał, że strona nie jest pozbawiona możliwości kontroli takich postanowień. Stronie przysługuje bowiem możliwość kwestionowania słuszności wydania postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania w odwołaniu od decyzji organu I instancji (art. 142 k.p.a.) lub w skardze do sądu administracyjnego na decyzję organu II instancji kończącą wznowione postępowanie. W odniesieniu do zarzutu skargi dotyczącego braku właściwości Prezesa Wód Polskich do rozpoznania zażalenia skarżącego z dnia 20 maja 2022 r. skierowanego do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w R., wskazać należy, iż niniejsze postępowanie zostało wszczęte wnioskiem R. L. z dnia 23 lutego 2016 r. skierowanym do Starosty R.. W tym czasie obowiązywały przepisy ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r. poz. 469 ze zm.). Z dniem 1 stycznia 2018 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1566 ze zm.), zgodnie z którą starostowie utracili kompetencje do wydawania pozwoleń wodnoprawnych, natomiast zgodnie z art. 525 ust. 1 tej ustawy zniesiono dyrektorów regionalnych zarządów gospodarki wodnej, będących organami odwoławczymi od decyzji wydawanych przez starostów. W myśl art. 397 ust. 3 pkt 2 ww. ustawy kompetencje organów, właściwych w sprawach udzielenia pozwolenia wodnoprawnego w tym zakresie przejął właściwy dyrektor zarządu zlewni Wód Polskich. Zgodnie z art. 545 ust. 4 Prawa wodnego z 2017 r. do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, niewymienionych w ust. 1-3d, stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego jest Prezes Wód Polskich, jeżeli przed dniem wejścia w życie ustawy organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego był w tych sprawach Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej albo dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej. W tej sprawie przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. przed 1 stycznia 2018 r. organem wyższego stopnia w stosunku Starosty R. był Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K., zatem – zgodnie z przepisem szczególnym art. 545 ust. 4 Prawa wodnego z 2017 r. – organem wyższego stopnia w tej sprawie jest Prezes Wód Polskich. W odniesieniu do kolejnego wniosku R. L. z dnia 4 maja 2022 r. skierowanego do Prezesa Wód Polskich o zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie, organ poinformował, że wniosek ten został przekazany według właściwości do Dyrektora Zarządu Zlewni w K. przy piśmie z dnia 13 maja 2022 r. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.