II OSK 1209/11

SENTENCJA Dnia 9 listopada 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska sędzia NSA Andrzej Gliniecki sędzia del. WSA Mariola Kowalska /spr./ Protokolant Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 2214/09 w sprawie ze skargi I. Ż. i G. Ż. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] sierpnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2214/09 oddalił skargę I.Ż. i G.Ż. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] sierpnia 2009 r., znak: [..] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej. W uzasadnieniu Sąd przedstawił następujący stan sprawy: Postanowieniem z dnia [..] lutego 2008 r. Wojewoda Pomorski wznowił na wniosek I. i G. Ż. postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną tego organu z dnia [..] stycznia 2004 r. Następnie decyzją z dnia [..] czerwca 2009 r., odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [..] stycznia 2004 r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Bytowskiego z dnia [..] czerwca 2003 r., nr [..], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej T. i L. P. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego na działce o nr ew. [..] w B., u zbiegu ulic [..] i [..] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [..] sierpnia 2009 r. Zn [..], po rozpatrzeniu odwołania I. i G. Ż., utrzymał w mocy decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [..] czerwca 2009 r. W uzasadnieniu organ wskazał, iż wniosek o wznowienie oparty został na okoliczności "przeróbki decyzji o pozwoleniu na budowę", tj. na przesłance z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. traktującej o fałszywych dowodach. Organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie brak jest prawomocnego orzeczenia sądowego stwierdzającego sfałszowanie pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy stwierdził, iż w oparciu o dostępne akta sprawy nie jest w stanie określić, że w sprawie w sposób oczywisty sfałszowano dowody zaś przedstawiona przez odwołujących się jako dowód w sprawie opinia biegłego sądowego W.P. została sporządzona w 2008 r., tj. po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę z 2003 r., a zatem nie mogła być uwzględniona w niniejszym postępowaniu. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli I. i G. Ż., domagając się jej uchylenia oraz zobowiązania właściwego organu do rozpatrzenia ich zarzutów z art. 145 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. oraz stwierdzenia naruszenia przez Wojewodę oraz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego terminów z art. 35 k.p.a. Skarżący podkreślili, że kwestionują wiarygodność treści niektórych dokumentów sprawy z uwagi na ich sprzeczność z przepisami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę I. i G. Ż. wskazał, że w przedmiotowej sprawie kontrolowana była decyzja wydana po wznowieniu postępowaniu, odmawiająca uchylenia decyzji dotychczasowej, wydanej w postępowaniu nieważnościowym odnoszącym się do pozwolenia budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, że w niniejszej sprawie decyzją Wojewody Pomorskiego z dnia [..] stycznia 2004 r. wydaną w postępowaniu nieważnościowym odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, bowiem organ nadzorczy nie stwierdził zaistnienia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. przy wydawaniu decyzji Starosty Bytowskiego. Sąd podkreślił, iż w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 156 k.p.a. bada się tylko stan faktyczny i prawny z daty wydania kontrolowanego orzeczenia, a organ dokonujący oceny legalności decyzji ostatecznych opiera się tylko i wyłącznie na materiale sprawy zgromadzonym w postępowaniu zwykłym. Nie przeprowadza się natomiast nowych dowodów ani postępowania wyjaśniającego. Dlatego też wszelkie opinie i materiały przeprowadzone po wydaniu kontrolowanej decyzji nie mogą być brane pod uwagę w postępowaniu nieważnościowym. Sąd wojewódzki wskazał, że powołana przez skarżących jako nowy dowód opinia biegłego z dnia [..] lutego 2008r. (zawierająca ocenę stanu faktycznego) nie mogła być z przyczyn oczywistych uznana za nową okoliczność lub nowy dowód istniejący w dniu wydania decyzji i nieznany organowi wydającemu tę decyzję, a więc przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., skoro organ nadzorczy wydawał swą decyzję w dacie [..] stycznia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zaznaczył, że skarżący wystąpili o wznowienie postępowania nieważnościowego, a więc wskazywana przez nich przesłanka wznowieniowa powinna była dotyczyć decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Postępowanie wznowieniowe względem tej decyzji oparte na przesłankach z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. nie wykazało, aby ustaleń dokonano w oparciu o fałszywe dowody (brak prawomocnego orzeczenia sądowego), ani aby wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania decyzji nieważnościowej, nieznane organowi, który wydał decyzję. Tym samym za trafne Sąd uznał stanowisko organu prowadzącego postępowanie wznowieniowe, iż nie sposób czynić organowi zarzutu, że w dniu [..] stycznia 2004 r. nie wiedział o opinii biegłego sądowego W. P. z [..] lutego 2008 r., będącej niczym innym jak odmienną oceną stanu faktycznego wskazanego w projekcie budowlanym. Ponadto Sąd podkreślił, że organ badał też kwestię oczywistości sfałszowania dowodu (art. 145 § 2 k.p.a.), przez którą rozumie się przypadki gdy przy prostym zestawieniu dowodu ze stanem faktycznym wynika (bez potrzeby prowadzenia postępowania wyjaśniającego), że jest on podrobiony. W przedmiotowej sprawie organ nie posiadał takiego przekonania co do naniesionych poprawek w części graficznej, dokonanych bez określenia daty i co do których nawet Prokuratura Okręgowa w Słupsku wiedząc o tym aspekcie sprawy, nie podjęła postępowania. Sąd podkreślił również, że organy administracji publicznej nie mogą wkraczać w kompetencje sądu karnego, bo do tego prowadziłoby postępowanie dowodowe dla wykazania oczywistości faktów popełnienia przestępstwa i sfałszowania dowodu. Sąd wojewódzki wskazał, iż przeprowadzone postępowanie wyjaśniające co do przyczyn wznowienia z uwzględnieniem wyżej wskazanych okoliczności wykazało brak przesłanek wznowieniowych określonych we wniosku skarżących, a to obligowało organ do wydania rozstrzygnięcia z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła I.Ż. zarzucając wyrokowi Sądu pierwszej instancji naruszenie: I. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 32 - art. 36 oraz art. 5 ustawy Prawo budowlane oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w odniesieniu do decyzji Starosty Bytowskiego z dnia [..] czerwca 2003 r.; II. naruszenie przepisów postępowania mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 i art. 10 k.p.a. poprzez pominięcie faktu, iż Wojewoda Pomorski nie wykonał obowiązku wynikającego z art. 10 k.p.a.; - art. 156 § 1 pkt 1, 2, 5, 6 i 7 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez przyjęcie, iż Starosta Bytowski nie naruszył przepisów ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; - art. 106 § 3 i 4 p.p.s.a. poprzez nie przeprowadzenie wnioskowanych przez skarżących dowodów oraz pominięcie faktu, iż skarżący w sposób dorozumiany wskazali na brak dokumentów potwierdzających zastosowanie przez organ Wojewodę Pomorskiego obowiązku wynikającego z art. 10 k.p.a.; - art. 113 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy, tj. ustalenia, iż wydane decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie odniosły się w istocie do zarzutu wynikającego z treści art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 6, art. 7, art. 10, art. 104 i art. 107 k.p.a.; - art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak realizacji badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu odnosząc się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze oraz pominięciu szeregu istotnych aspektów podnoszonych przez skarżących w granicach sprawy i mających ścisły związek z wnioskami inicjującymi prowadzone postępowanie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego; - art. 135 p.p.s.a. poprzez nie podjęcie przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Wobec powyższego skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca. Wyrażona w tym przepisie zasada oznacza pełne związanie Sądu podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Konkretne, zawarte w skardze kasacyjnej, przyczyny zaskarżenia determinują całkowicie zakres rozpoznania sprawy, czyli badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną uwzględnia tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wymienione w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków, gdyż skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych. Z tego powodu istnieje wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (pkt 2), przy czym skarga powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie wnosząca skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2010 r., oparła zarzuty tej skargi na obu wymienionych wyżej podstawach, jednakże zarzuty te skierowała przede wszystkim w stosunku do decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [..] stycznia 2004 r. oraz decyzji Starosty Bytowskiego z dnia [..] czerwca 2003 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Z treści skargi kasacyjnej wynika, że do wymienionych decyzji Wojewody i Starosty wprost odnosi się zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 32 - art. 36 oraz art. 5 ustawy Prawo budowlane oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 156 § 1 pkt 1, 2, 5, 6 i 7 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez przyjęcie, iż Starosta Bytowski nie naruszył przepisów ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, a także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 i art. 10 k.p.a. poprzez pominięcie faktu, iż Wojewoda Pomorski nie wykonał obowiązku wynikającego z art. 10 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zarówno decyzja Wojewody Pomorskiego z dnia [..] stycznia 2004 r. jak również decyzja Starosty Bytowskiego z dnia [..] czerwca 2003 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę nie były przedmiotem kontroli sprawowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2214/09 i nie dotyczył ich wyrok objęty w niniejszej sprawie skargą kasacyjną. Przywołane zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły więc być przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem kontroli sprawowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2214/09 była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] sierpnia 2009 r., którą utrzymana została w mocy decyzja Wojewody Pomorskiego z dnia [..] czerwca 2009 r. odmawiająca w wyniku wznowienia postępowania, uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [..] stycznia 2004 r. W niniejszej sprawie wnosząca skargę kasacyjną skutecznie mogła kwestionować wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2010 r. jedynie w odniesieniu do dokonanej przez Sąd pierwszej instancji kontroli mającej za przedmiot wymienioną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] sierpnia 2009 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [..] czerwca 2009 r. We wskazanym zakresie skarga kasacyjna zawiera: 1) zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 113 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy i w konsekwencji ustalenie, iż wydana decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie odnosi się w istocie do zarzutu wynikającego z treści art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 10, art. 104 i art. 107 k.p.a., 2) zarzut naruszenia art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak realizacji badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu, 3) zarzut naruszenia art. 135 p.p.s.a. poprzez nie podjęcie przez Sąd pierwszej instancji środków w celu usunięcia aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy oraz 4) zarzut naruszenia art. 106 § 3 i 4 p.p.s.a. poprzez nie przeprowadzenie wnioskowanych przez skarżących dowodów oraz pominięcie przez Sąd pierwszej instancji faktu, iż skarżący w sposób dorozumiany wskazali na brak dokumentów potwierdzających zastosowanie przez organ Wojewodę Pomorskiego obowiązku wynikającego z art. 10 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że przywołane zarzuty nie mają usprawiedliwionych podstaw. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 113 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy, art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei, zgodnie z art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Wyjaśnić należy, że wniesienie skargi powoduje wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego opartego na zasadzie kontradyktoryjności. Sąd administracyjny nie będąc związany granicami skargi zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podnoszonych w skardze. Związanie granicami skargi nie oznacza, że Sąd może czynić przedmiotem swych rozważań i ocen wszystkie aspekty skargi bez względu na treść zaskarżonego aktu lub czynności. Ma jednak prawo, a także obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. A zatem granice zaskarżenia nie pokrywają się z granicami rozpoznania sprawy przez sąd, albowiem te ostatnie będą zawsze szersze od zakresu zaskarżenia. Przy tym niezwiązanie Sądu granicami skargi, o którym mowa w art. 134 § 1 p.p.s.a. nie oznacza, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt. Takie stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym m.in. w uchwale tego Sądu z dnia 3 lutego 1997 r., OPS 12/96 (Lex nr 30034), a także w literaturze przedmiotu (por.: T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Praw. Lewis Nexis, W-wa 2005 r., str. 25-26; 434-435). Przechodząc od rozważań ogólnych na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż przedmiotem postępowania w sprawie wznowienia postępowania prowadzonego przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz Wojewodę Pomorskiego była decyzja administracyjna, w tym przypadku decyzja wydana w postępowaniu nieważnościowym – decyzja Wojewody Pomorskiego z dnia [..] stycznia 2004 r. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Bytowskiego z dnia [..] czerwca 2003 r. nr [..], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej T. i L. P. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno – usługowego na działce o nr ew. [..] w B., u zbiegu ulic [..] i [..]. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego rację ma Sąd Wojewódzki zauważając w uzasadnieniu wyroku z dnia 2 grudnia 2010 r., że w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 156 k.p.a. bada się tylko stan faktyczny i prawny z daty wydania kontrolowanego orzeczenia, a organ dokonujący oceny legalności decyzji opiera się tylko i wyłącznie na materiale sprawy zgromadzonym w postępowaniu zwykłym. Nie może i nie przeprowadza nowych dowodów ani postępowania wyjaśniającego. Dlatego też wszelkie opinie i materiały uzyskane po wydaniu kontrolowanej decyzji nie mogły być brane pod uwagę w postępowaniu nieważnościowym. Zatem powołana przez skarżących jako nowy dowód opinia biegłego P. z dnia [..] lutego 2008 r. (zawierająca ocenę stanu faktycznego) nie mogła być z przyczyn oczywistych uznana za nową okoliczność lub nowy dowód istniejący w dniu wydania decyzji i nieznany organowi wydającemu tę decyzję tj. przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - skoro organ nadzorczy wydawał swą decyzję w dacie [..] stycznia 2004 r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego również rację ma Sąd wojewódzki stwierdzając, że skarżący w niniejszej sprawie wystąpili o wznowienie postępowania nieważnościowego, a więc wskazywana przez nich przesłanka wznowieniowa winna była dotyczyć decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [..] stycznia 2004 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nieuprawniony jest także zarzut skargi kasacyjnej stanowiący o niedostatecznym wyjaśnieniu sprawy przez Sąd pierwszej instancji. Z akt sprawy wynika bezspornie, że postępowanie wznowieniowe względem decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [..] stycznia 2004 r. oparte na przesłankach z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. nie wykazało, aby ustaleń dokonano w oparciu o fałszywe dowody (brak prawomocnego orzeczenia sądowego), ani aby wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania decyzji nieważnościowej, nieznane organowi, który wydał decyzję. Tym samym – jak trafnie stwierdził Sąd pierwszej instancji, nie sposób było organowi prowadzącemu postępowanie wznowieniowe, czynić zarzutu, że w dniu [..] stycznia 2004 r. nie wiedział o opinii biegłego sądowego W.P. z [..] lutego 2008 r., będącej niczym innym jak odmienną oceną stanu faktycznego wskazanego w projekcie budowlanym. Ponadto, w sprawie niniejszej organ prowadzący postępowanie wznowieniowe badał też kwestię oczywistości sfałszowania dowodu (art. 145 § 2 k.p.a.), przez którą rozumie się przypadki gdy przy prostym zestawieniu dowodu ze stanem faktycznym wynika (bez potrzeby prowadzenia postępowania wyjaśniającego), że jest on podrobiony. Jak zasadnie podniósł Sąd pierwszej instancji, w przedmiotowej sprawie organ nie posiadał takiego przekonania co do naniesionych poprawek w części graficznej, dokonanych bez określenia daty i co do których nawet Prokuratura Okręgowa w Słupsku wiedząc o tym aspekcie sprawy, nie podjęła postępowania. Organy administracji publicznej nie mogą wkraczać w kompetencje sądu karnego, bo do tego prowadziłoby postępowanie dowodowe dla wykazania oczywistości faktów popełnienia przestępstwa i sfałszowania dowodu. Natomiast, odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej wskazującego na naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 106 § 3 i 4 p.p.s.a. w zw. z art. 10 k.p.a., Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że z akt sprawy wynika bezspornie, że Wojewoda Pomorski przed wydaniem decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę zapewnił stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwił wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zarzut ten więc także w niniejszej sprawie nie ma usprawiedliwionych podstaw. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.