II SA/Wr 674/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II wniosku M. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Wojewoda Dolnośląski decyzją z [...], po rozpatrzeniu odwołania P. M. od decyzję Starosty Oławskiego z [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego wraz z instalacjami: wodno-kanalizacyjną, c.o., elektryczną, wewnętrzną linią zasilania elektroenergetycznego (WLZ) na działce nr [...], [...], obręb ewidencyjny [...], jednostka ewidencyjna [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Pismem z [...] M. M. (dalej: skarżąca, wnioskodawczyni), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na powyższą decyzję. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie zaś z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., co powinno stać się przedmiotem oceny sądu. Ocena ta jest zatem możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Co najmniej należałoby uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu w realiach niniejszej sprawy wnioskodawczyni nie wykazała wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania. Reprezentujący skarżącą pełnomocnik nie przedstawił bowiem żadnych argumentów oraz okoliczności w tym zakresie, nie wskazał jakie to niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody mogłoby zaistnieć w przypadku wykonania decyzji, lub jakie trudne do odwrócenia skutki powstaną. Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia Sądowi ocenę jego zasadności. Tymczasem dla uprawdopodobnienia wystąpienia przesłanek wstrzymania aktu, niezbędne jest nie tylko wskazanie konkretnych danych czy mających nastąpić zdarzeń, ale również poparcie twierdzeń dokumentami źródłowymi. W ocenianej sprawie skarżąca nawet w sposób szczątkowy nie nawiązała do przesłanek zawartych w art. 61 p.p.s.a., co uniemożliwiło Sądowi ocenę wniosku. Dodatkowo należy zauważyć, że przedmiotowy wniosek dotyczy wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wykonanie takiej decyzji stanowi realizację określonego w art. 4 ustawy Prawo budowlane - prawa zabudowy, w związku z czym wstrzymanie wykonania takiej decyzji musi być zawsze traktowane jako rozwiązanie wyjątkowe i może dotyczyć tylko tych przypadków, w których rzeczywiście zachodzi prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Specjalny charakter wstrzymania wykonania takiej decyzji został podkreślony przez ustawodawcę w art. 35a ust. 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym sąd może uzależnić wstrzymanie wykonania decyzji od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora. Mimo że w niniejszej sprawie nie został zastosowany wspomniany przepis, to już sama możliwość uzależnienia wstrzymania wykonania decyzji od złożenia kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora potwierdza, że Sąd rozpoznający wniosek musi każdorazowo ostrożnie wyważyć sprzeczne interesy inwestora i pozostałych stron postępowania. Zaakcentować też trzeba, że prowadzenie prac przez inwestora, mimo trwającego postępowania sądowego, odbywa się na jego wyłączne ryzyko, kwestia ewentualnego przywrócenia stanu poprzedniego, w razie uchylenia zaskarżonego aktu, będzie obciążać właśnie jego. Zaznaczyć również należy, że odmowa wstrzymania wykonania aktu nie oznacza oceny zasadności skargi. Ewentualna niezgodność decyzji z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny Sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.