II OSK 1235/13

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędzia del. WSA Rafał Wolnik Protokolant starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 5 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Ol 118/13 w sprawie ze skargi D. P. i K. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części budynku oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 118/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, uwzględniając skargę D. i K. P., uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...], i poprzedzającą ją decyzję Starosty B. z dnia [...] maja 2009 r., Nr [...], w przedmiocie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części budynku. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. Starosta B. zatwierdził projekt budowlany i wydał na rzecz R. P. pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego położonego w miejscowości M. [...], gm. B., dz. nr [...], z przeznaczeniem na część inwentarską. Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania D. i K. P., uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Decyzją z dnia [...] maja 2009 r., Nr [...], Starosta Bartoszycki ponownie zatwierdził projekt budowlany i wydał na rzecz R. P. pozwolenie na budowę, polegające na zmianie sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego z przeznaczeniem na inwentarski (o powierzchni użytkowej 104,8 m² przeznaczonej na część inwentarską, o powierzchni użytkowej 39,12 m² przeznaczonej na część mieszkalną i powierzchni użytkowej 38,5m² przeznaczonej na część garażową) wraz z bezodpływowym zbiornikiem na ścieki sanitarne na dz. nr [...] w miejscowości M., gm. B.. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że projekt budowlany załączony do wniosku spełnia wymogi określone w art. 34 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zwanej dalej "Prawem budowlanym", a na powyższą inwestycję wnioskodawca uzyskał decyzję o warunkach zabudowy. Odwołanie od ww. decyzji wnieśli D. i R. P.. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego wskazał, że przedmiotowy budynek, stanowiący w części własność inwestora i w części własność skarżących, nie może być traktowany jako budynek jednorodzinny. Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego § 12 ust. 7 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który określa odległość budynku inwentarskiego od budynku mieszkalnego, podał, że przepis ten uwzględnia bardziej niekorzystne warunki, ponieważ budynek inwentarski ze ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi oddziałuje bezpośrednio na budynek mieszkalny. W przedmiotowej sprawie, zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym część budynku skarżących oddzielona jest od części inwentarskiej 8 metrową częścią mieszkalną i garażową. Organ wskazał, że skarżący przedstawiając swoje zastrzeżenia pomijają fakt, że po zmianie sposobu użytkowania części budynku, ich część w dalszym ciągu będzie sąsiadowała z częścią mieszkalną. Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia przepisu § 206 ust. 2 ww. rozporządzenia organ podniósł, że właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza czy projekt jest kompletny i czy osoba, która wykonała projekt budowlany posiada wymagane uprawnienia. W przedmiotowej sprawie projekt budowlany został sporządzony zgodnie ze wszelkimi wymaganiami. Dalej wskazał, że niezasadny jest również zarzut, że projektowany zbiornik bezodpływowy nie spełnia określonych przepisami wymagań. Na podstawie rzutu przyziemia części konstrukcyjnej zatwierdzonego projektu i rzutu przyziemia instalacji wodno-kanalizacyjnej oraz profilu przyłącza kanalizacji sanitarnej można stwierdzić, że zachowane są warunki techniczne, dotyczące odległości pokryw i wylotów wentylacyjnych ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe, które określa § 36 ust. 2 ww. rozporządzenia (zbiornik bezodpływowy o pojemności do 10 m³ w zabudowie zagrodowej). Projektowany jest zbiornik bezodpływowy, o pojemności 7 m³, odległość pokryw wylotów wentylacyjnych od okien i drzwi pomieszczeń przeznaczonych na pobytu ludzi wynosi ponad 5 m, a od granicy działki ponad 2 m. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wnieśli D. i K. P., wnosząc o jej uchylenie jako niezgodnej z prawem. W uzasadnieniu skargi w całości przytoczyli argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a ponadto dodali, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z dyspozycją § 12 ust. 7, § 285 i § 206 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wyrokiem z dnia 22 października 2009 r. o sygn. akt II SA/Ol 779/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę D. P. i K. P.. Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej wniesionej przez D. i K. P. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 stycznia 2011 r. o sygn. akt II OSK 20/10 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Wojewódzkiemu do ponownego rozpoznania. Odnosząc się do zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania NSA uznał je za zasadne, w zakresie w jakim zarzucają Sądowi I instancji niedostrzeżenie dokonanego przez organy naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Ponadto w niniejszej sprawie powinien mieć zastosowanie § 6 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie co do planowanych w tym obiekcie przeróbek obejmujących wybudowanie bezodpływowego zbiornika na ścieki zwierzęce. Z uwagi na treść art. 71 ust. 5 pkt 3 i art. 71 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego NSA wskazał na konieczność badania w każdej sytuacji, dotyczącej zmiany sposobu użytkowania tego czy zmiana ta nie spowoduje niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych. Mimo że skarżący wskazywali na okoliczności mogące świadczyć o tym, że przeznaczenie części budynku mieszkalnego na budynek inwentarski, w którym prowadzona będzie hodowla cieląt i jałówek w niedopuszczalny sposób pogorszy ich warunki sanitarne i zdrowotne, organy do tych zarzutów nie odniosły się. Ponadto wskazał, że zakres i rodzaj planowanej zmiany sposobu użytkowania obiektu wymagał dokładnego wyjaśnienia sprawy i wyczerpującego odniesienia się do zarzutów skarżących, a także rozważenia powołania niezależnego rzeczoznawcy, któremu można by zlecić sporządzenie ekspertyzy technicznej dotyczącej wpływu projektowanej w części budynku mieszkalnego działalności hodowlanej na jego konstrukcję oraz warunki higieniczno-sanitarne, zdrowotne, pożarowe. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2011 r. o sygn. akt II SA/Ol 186/11, orzekając zgodnie z wyrokiem NSA o sygn. akt II OSK 20/10, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. Wyrokiem z dnia 4 stycznia 2013 r. o sygn. akt. II OSK 1594/11 Naczelny Sąd Administracyjny, po ponownym rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionej skargi kasacyjnej, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 kwietnia 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. W wyroku tym NSA uznał, że zaskarżony wyrok został wydany w oparciu o błędne ustalenia stanu faktycznego co do budowy bezodpływowego zbiornika na ścieki sanitarne o pojemności 7 m³, uznając go za zbiornik do magazynowania płynnych odchodów zwierzęcych, w związku z czym zastosowano przepisy prawa materialnego (rozporządzenia), które w tym przypadku nie powinny mieć zastosowania. Zdaniem NSA, w niniejszej sprawie należało przyjąć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie ponownie rozpoznając sprawę, nie był związany wykładnią § 6 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r., dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku o sygn. akt II OSK 20/10, gdyż przepisy tego aktu nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż to wynika ze stanu faktycznego tej sprawy – zakresu przedmiotowego zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po raz trzeci rozpoznając sprawę wydał wyrok z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 118/13, którym uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. Sąd, powołując się na wyrok NSA o sygn. akt II OSK 1594/11 i art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wskazał, że w niniejszej sprawie chodzi o zbiornik na ścieki sanitarno-bytowe pochodzące z części mieszkalnej budynku, do którego mają zastosowanie przepisy § 36 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), jak prawidłowo przyjęto w zaskarżanej decyzji. W ocenie Sądu, trafnie organ II instancji wskazał na podstawie rzutu przyziemia części konstrukcyjnej zatwierdzonego projektu i rzutu przyziemia instalacji wodno-kanalizacyjnej oraz profilu przyłącza kanalizacji sanitarnej, że zachowane są warunki techniczne dotyczące odległości pokryw i wylotów wentylacyjnych ze zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe które określa § 36 ust. 2 ww. rozporządzenia wymagane dla zbiorników bezodpływowych o pojemności do 10 m³ w zabudowie zagrodowej. Projektowany zbiornik bezodpływowy na ścieki sanitarno-bytowe z części mieszkalnej budynku spełnia te wymogi, ponieważ posiada pokrywy i wyloty wentylacyjne których odległość od okien i drzwi pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi wynosi ponad 5 m a od granicy działki inwestora ponad 2 m. Sąd wskazał, że w wyroku o sygn. akt. II OSK 1594/11 NSA nie oceniał innych zarzutów zawartych w skardze. W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że ponownie rozpoznając sprawę stosownie do wskazanego wcześniej przepisu art. 190 p.p.s.a. w pozostałej części jest związany wykładnią prawa dokonaną przez NSA w wyroku z dnia 13 stycznia 2011 r. o sygn. akt. II OSK 20/10, ponieważ nie traci ona na aktualności. Mając to na względzie Sąd stwierdził, że przeprowadzone przez organy administracji postępowanie nie spełniało wymogów zawartych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Przedmiotem decyzji organu I instancji była zmiana sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego na budynek inwentarski, przeznaczony do prowadzenia hodowli cieląt i jałówek. W związku z tą zmianą zachodziła potrzeba wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Stąd też badając legalność decyzji pozwalającej na zmianę sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego na inwentarski i zatwierdzającej projekt budowlany wprowadzonych w tym obiekcie przeróbek należało w wyczerpujący sposób wyjaśnić kwestię spełnienia – w przypadku zmiany sposobu użytkowania – wymagań określonych w art. 5 ust. 2 pkt 9 Prawa budowlanego. Bowiem zmiana sposobu użytkowania obiektu, szczególnie taka z jaką mamy do czynienia w niniejszej sprawie, może spowodować w sferze warunków zabudowy, a także higieniczno sanitarnych niekorzystne dla osób trzecich skutki. Na konieczność badania w każdej sytuacji dotyczącej zmiany sposobu użytkowania, tego czy zmiana ta nie spowoduje niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych, wskazuje również brzmienie art. 71 ust. 5 pkt 3 Prawa budowlanego, nakazującego organom wniesienie sprzeciwu jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego może spowodować niedopuszczalne zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia, pogorszenie środowiska, pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych. Sąd stwierdził, że mimo że skarżący związku z przedmiotową inwestycją wskazywali na okoliczności mogące świadczyć o niedopuszczalnym pogorszeniu ich warunków sanitarnych i zdrowotnych, a organy do tych zarzutów nie odniosły się. Nie zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające co do zakresu pogorszenia warunków egzystencji skarżących, co pozwoliłoby na dokonanie stosownej oceny, czy planowaną zmianę sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu można uznać za naruszającą uzasadnione interesy skarżących. Sąd wskazał, że zakres i niezwykle rzadki, i kontrowersyjny rodzaj planowanej zmiany sposobu użytkowania obiektu (połączenie funkcji mieszkalnej i inwentarskiej w budynku graniczącym przez ścianę z innym budynkiem mieszkalnym) wymagał bardzo dokładnego wyjaśnienia sprawy i wyczerpującego odniesienia się do zarzutów skarżących, w szczególności rozważenia na podstawie zebranej dokumentacji, wpływu w projektowanej w części budynku mieszkalnego działalności hodowlanej na jego konstrukcję oraz warunki higieniczno-sanitarne, zdrowotne, pożarowe, przy czym organy administracji powinny mieć na uwadze treść art. 71 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego. Ponieważ postępowanie dowodowe, stosownie do treści art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., oparte jest na zasadzie oficjalności, organy zobowiązane były z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu wskazanych wyżej okoliczności faktycznych mających rozstrzygające znaczenie dla wyniku sprawy. W ocenie Sądu, wykazane wyżej braki przeprowadzonego postępowania administracyjnego skutkują koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej i utrzymanej nią w mocy decyzji celem jego uzupełnienia we wskazanym tam zakresie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., złożył R. P., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i wydanie orzeczenia reformatoryjnego na podstawie art. 188 p.p.s.a o utrzymaniu w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...], oraz decyzji organu I instancji. Ponadto wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię: - art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego przez nietrafne przyjęcie, że w obszarze oddziaływania obiektu doszło do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich; - art. 71 ust 2 pkt 5 Prawa budowlane przez nietrafne przyjęcie, że zmiana sposobu użytkowania obiektu wymagała ekspertyzy technicznej, wykonanej przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności; - art. 71 ust 5 pkt 3 Prawa budowlanego przez nietrafne przyjęcie, że organy zobowiązane do wniesienia sprzeciwu w sytuacji gdy zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego może spowodować niedopuszczalne zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, pogorszenie środowiska, pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych, w przypadku niewniesienia sprzeciwu nie badały okoliczności wskazanych wyżej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego. Strona skarżąca kasacyjnie powinna mieć na względzie, że decydujące o wyniku niniejszego postępowania jest to, czy w związku z treścią art. 190 p.p.s.a. zaskarżony wyrok nie zawiera odmiennej wykładni prawa jaka została dokonana w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w dwóch poprzednich wyrokach o sygn. akt II OSK 20/10 i II OSK 1594/11. Ponadto zgodnie z tym przepisem nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wbrew jednak takiej dyspozycji art. 190 p.p.s.a. skarga kasacyjna opiera się na podstawach sprzecznych niż wynikające z obu ww. wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego. Podstawą uwzględnienia skargi w kontekście brzmienia art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 71 ust. 2 pkt 5 i art. 71 ust. 5 pkt 3 Prawa budowlanego było stwierdzenie przez Sąd I instancji, że przeprowadzone postępowanie w niniejszej sprawie nie spełniało wymogów zawartych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. W związku z treścią ww. przepisów Prawa budowlanego w połączeniu z zasadą prawdy obiektywnej wywodzonej z ww. przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, Sąd I instancji wyłącznie stwierdził, że pomimo, że skarżący wskazywali na okoliczności mogące świadczyć o tym, że przedmiotowa inwestycja może doprowadzić do nieuzasadnionego pogorszenia warunków sanitarnych i zdrowotnych, organy do tych zarzutów się nie odniosły. Sąd wydając zaskarżony wyrok nie przesądził zatem, że w obszarze oddziaływania obiektu doszło do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich. Sąd tylko uznał, że w tym zakresie nie przeprowadzono postępowania wyjaśniającego. Zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego pozbawiony jest zatem usprawiedliwionych podstaw. Zasadnie też Sąd stwierdził, że powyższa ocena jest podyktowana także treścią art. 71 ust. 5 pkt 3 Prawa budowlanego. Nie chodzi bowiem w niniejszej sprawie o fakt, że organy są zobowiązane do wniesienia sprzeciwu w sytuacji gdy zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego może spowodować niedopuszczalne zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, pogorszenie środowiska, pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych, lecz o to, że przy zmianie sposobu użytkowania budynku organy administracyjne powinny dokonać ustaleń w zakresie, czy zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego może spowodować niedopuszczalne zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, pogorszenie środowiska, pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych. Stanowisko to w pełni odpowiada dokonanej w tym zakresie ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartej w wyroku o sygn. akt II OSK 20/10. Sąd ten w okolicznościach niniejszej sprawy prawomocnie przesądził, że z uwagi na treść art. 71 ust. 5 pkt 3 i art. 71 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego istnieje konieczność badania w każdej sytuacji, dotyczącej zmiany sposobu użytkowania tego czy zmiana ta nie spowoduje niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych. Wyrok o sygn. akt II OSK 1594/11 nie zawiera w tym zakresie żadnych modyfikacji. W tym kontekście z oczywistych względów, tj. braku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego – co też przesądził w wyroku o sygn. akt II OSK 20/10 Naczelny Sąd Administracyjny – Sąd I instancji zasadnie przyjął, że zadaniem organów będzie rozważnie treści art. 71 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego. Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, Sąd I instancji nie stanął na stanowisku, że zmiana sposobu użytkowania obiektu wymagała ekspertyzy technicznej, wykonanej przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności, lecz to, że organ w trakcie ponownego postępowania wyjaśniającego powinien rozważyć taką konieczność celem wyjaśnienia sprawy. Trafność takiego stanowiska – na co zwrócił uwagę Sąd – wynika bowiem ze stopnia skomplikowania stanu faktycznego sprawy, który dotyczy zmiany użytkowania dotychczasowej zbliźniaczonej części budynku jednorodzinnego na część inwentarską. W takich okolicznościach sprawy może okazać się bowiem, że celem dokładnego wyjaśnienia sprawy wymagane będzie przedstawienie przez inwestora ekspertyzy technicznej, wykonanej przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności. Również i ta ocena w pełni odpowiada stanowisku Naczelnego Sadu Administracyjnego zawartego w ww. wyroku o sygn. akt II OSK 20/10. W wyroku tym bowiem przesądzono, że zakres i rodzaj planowanej zmiany sposobu użytkowania obiektu wymagał dokładnego wyjaśnienia sprawy i wyczerpującego odniesienia się do zarzutów skarżących, a także rozważenia powołania niezależnego rzeczoznawcy, któremu można by zlecić sporządzenie ekspertyzy technicznej dotyczącej wpływu projektowanej w części budynku mieszkalnego działalności hodowlanej na jego konstrukcję oraz warunki higieniczno-sanitarne, zdrowotne, pożarowe. W ww. zakresie pomimo brzmienia art. 190 p.p.s.a. zarzuty skargi kasacyjnej nie są zgodne z podstawami wykładni prawa na jakich oparty został w niniejszej sprawie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II OSK 20/10, co prawda wiążący z pewnymi lecz nieistotnymi dla wyniku postępowania kasacyjnego wywołanego przedmiotową skargą kasacyjną modyfikacjami zawartymi w innym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II OSK 1594/11. Wymienione wyżej przepisy Prawa budowlanego, na których oparto zarzuty skargi kasacyjnej, posłużyły Sądowi I instancji do wykazania organom administracyjnym istotnych braków postępowania wyjaśniającego oraz tego jak potencjalnie, bo w zależności od konkretnych okoliczności danej sprawy, powinno zostać przeprowadzone postępowanie wyjaśniające. Istota problemu prawnego zaistniałego w niniejszej sprawie polega bowiem na tym, że to normy prawa materialnego, których dotyczy przedmiot postępowania – w niniejszej sprawie zmiana sposobu użytkowania – determinują konieczny zakres postępowania wyjaśniającego wymagany do prawidłowego zakończenia postępowania. Jeżeli określone kwestie w niniejszej sprawie nie zostały wyjaśnione na etapie wydawania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania, to nie można takich braków uzasadniać odpowiedzialnością projektanta za sporządzony projekt oraz tym, że pozwolenie jest zgodne z decyzją o warunkach zabudowy. Skoro, jak się okazało, w niniejszej sprawie konieczny zakres postępowania wyjaśniającego nie został przeprowadzony, brak jest tym samym podstaw do przyjęcia, że Sąd wydając zaskarżony wyrok naruszył przepisy art. 71 ust. 5 pkt 3 i art. 71 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego, z których wynika konieczny zakres postępowania wyjaśniającego w przedmiocie ubiegania się o zmianę sposobu użytkowania budynku. Z tych względów również zarzuty dotyczące naruszenia art. 71 ust. 5 pkt 3 i art. 71 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego pozbawione są usprawiedliwionych podstaw. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.