II SA/Sz 661/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 października 2020 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego A. W. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Wójt Gminy M. decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...], na podstawie art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256) oraz art. art. 59 ust. 1- 2 i art. 60 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 1- 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r., poz. 293 - dalej "u.p.z.p."), po rozpoznaniu wniosku A. W. z dnia [...] marca 2020 r., odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wbudowanym garażem – działka nr [...] obręb M., gm. M.. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że ustalenie warunków zabudowy jest możliwe wyłącznie pod warunkiem spełnienia wymogów wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dotyczących m.in. kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy występujących na sąsiednich działkach – tzw. zasada "dobrego sąsiedztwa" (pkt 1), dostępu do drogi publicznej (pkt 2), wystarczającego dla realizacji planowanej inwestycji istniejącego uzbrojenia terenu (pkt 3), braku wymagania uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych (pkt 4) oraz zgodności z przepisami odrębnymi (pkt 5). Uchybienie którejkolwiek z wyżej wskazanych przesłanek czyni wydanie pozytywnej decyzji niemożliwym. Organ dodał, że podstawą odmowy ustalenia warunków zabudowy jest niespełnienie warunków zawartych w art. 61 ust. 1 pkt 5 wspomnianej ustawy. Wyjaśnił, że na terenie gminy M. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla farm elektrowni wiatrowych w obrębach [...] (uchwała Rady Gminy M. z dnia [...] maja 2012 r.nr [...]). Zgodnie z ustaleniami tego planu, w dalszym sąsiedztwie dz. nr [...] w M. dla terenu oznaczonego symbolem [...] o pow. [...] ha dopuszcza się lokalizację elektrowni wiatrowych o wysokości maksymalnej 200 m. Powołując się na przepisy ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2019 r., poz. 654), Wójt Gminy M. wskazał, że należy przyjąć, iż minimalna odległość zabudowy mieszkaniowej od tego obszaru powinna być równa lub większa od 2000 m. Działka nr [...], obr. M. znajduje się w odległości około 1180 m od granicy terenu [...] Wobec tego znajduje się w obszarze oddziaływania planowanych elektrowni i nie spełnia wszystkich wymogów zawartych w art. 61 ust. 1 – 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. W., podnosząc, że dla wnioskowanego obszaru (przed podziałem geodezyjnym dz. nr [...] i [...]) została wydana przez Wójta Gminy M. w dniu [...] listopada 2012 r. decyzja ustalająca warunki zabudowy dotyczące budynku mieszkalnego - nr [...]. Jednocześnie zgodnie z art. 14 ust. 4 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, decyzje WZ dotyczące budynku mieszkalnego wydane przed dniem wejścia w życie ustawy, zachowują moc. Brak jest zatem uzasadnienia dla twierdzenia, że planowana zabudowa na wnioskowanej działce znajduje się na obszarze oddziaływania planowanych elektrowni wiatrowych, ponieważ na tym obszarze objętym ww. wydaną już decyzją WZ znajdują się budynki mieszkalne wybudowane oraz projektowane. Zaznaczył, że jego działka usytuowana jest centralnie w enklawie istniejących zabudowań. Zdaniem skarżącego, skoro zgodnie z art. 15 ust. 2 wspomnianej ustawy, dotychczasowy plan miejscowy – uchwała nr [...] Rady Gminy M. z dnia [...] maja 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M. dla farmy elektrowni wiatrowych w obrębach [...], obowiązuje, to w trybie art. 15 ust. 2 i ust. 4 ustawy zachodzą przesłanki uzasadniające uzyskanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, natomiast przepis art. 15 ust. 3 tej ustawy wyklucza uzyskanie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych, które nie spełniają wymogów art. 4. Tym samym możliwe jest uzyskanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na wnioskowaną działkę tj. [...] bez kolizji z ww. planem miejscowym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...], w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 u.p.z.p., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając to rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że z przeprowadzonej analizy funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji wynika, iż inwestycja ta spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 do 4 (w granicach analizowanego obszaru sąsiedniego znajduje się działka zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym dostępna z tej samej drogi publicznej, którego parametry i cechy pozwalają na określenie wymagań dla inwestycji wskazanej przez wnioskodawcę, teren objęty wnioskiem posiada pośredni dostęp do drogi publicznej gminnej, posiada również możliwość przyłączenia do sieci elektroenergetycznej, gazowej i wodociągowej, odprowadzenie ścieków do zbiornika bezodpływowego, teren objęty inwestycją nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze). Natomiast organ dopatrzył się niezgodności przedsięwzięcia z przepisami ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, co – w jego ocenie – stanowi podstawę odmowy ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Kolegium stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. zgodności decyzji z przepisami odrębnymi). Powołując się na uchwałę Rady Gminy M. nr [...] z dnia [...] maja 2012 r., organ wskazał, że na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla farm elektrowni wiatrowych w obrębach [...] dopuszcza się lokalizację elektrowni wiatrowych o wysokości maksymalnej 200 m. Z uwagi na treść art. 4 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, dla elektrowni wiatrowej o wskazanej wyżej wysokości, odległość, w której może być lokalizowany i budowany budynek mieszkalny powinna być równa lub większa od 2000 m. Tymczasem według przeprowadzonej analizy odległość pomiędzy granicą terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy, a linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza realizację inwestycji jest mniejsza niż wymagana i wynosi 1.180 m. Inwestycja planowana na działce nr [...], obręb M., gmina M. znajduje się na obszarze oddziaływania planowanej elektrowni, co jest niezgodne z wymaganiami ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Odnosząc się do argumentacji podnoszonej przez stronę, Kolegium wskazało, że ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych określa wymogi w zakresie odległości elektrowni wiatrowych od planowanej zabudowy mieszkaniowej. Zachowanie wskazanej odległości nie jest wymagane dla zabudowy istniejącej, jak również nie jest wymagane przy przebudowie, nadbudowie, rozbudowie, remoncie, montażu lub odbudowie budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa (art. 4 ust. 3 ustawy). Zdaniem organu, ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych określająca wymogi w zakresie odległości elektrowni wiatrowych od planowanej zabudowy mieszkaniowej, weszła w życie z dniem 16 lipca 2016 r. Oznacza to, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy na budowę budynku mieszkalnego w obszarze dziesięciokrotnej wysokości elektrowni wiatrowej było możliwe do 16 lipca 2019 r. Natomiast pozytywna decyzja o warunkach zabudowy z listopada 2012 r. dotyczy działki o nieaktualnym numerze, o innej powierzchni i nie obrazuje obecnego stanu faktycznego sprawy. A. W., zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie oraz o zmianę poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a nadto o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Strona podniosła, że twierdzenie Kolegium, iż decyzja WZ "dotyczy działki o nieaktualnym numerze, o innej powierzchni i nie obrazuje obecnego stanu faktycznego sprawy" – jest błędne bowiem oznaczenie działki numerem ewidencyjnym jest działaniem wtórnym. Powołując się na decyzję Wójta Gminy M. z [...] marca 2013 r., zatwierdzającą podział działek nr [...] i [...] oraz decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...] grudnia 2012 r., skarżący wskazał, że działka nr [...] przeznaczona została pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Strona podkreśliła ponadto, że Kolegium nie dokonało analizy możliwości usytuowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wbudowanym garażem na wnioskowanej działce, zgodnie z uchwałą Rady Gminy M. z dnia [...] maja 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M. dla farmy elektrowni wiatrowych w obrębach [...]. Zgodnie z § 5 pkt 10 tej uchwały, obowiązuje maksymalna wysokość skrajnego punktu skrzydła w pozycji pionowej nad poziom terenu do 200 m. Gdyby jednak dostosowano ten plan do wymogów ustawy, to w pkt 10 uchwały maksymalna wysokość skrajnego punktu skrzydła w pozycji pionowej nad poziom terenu nie mogłaby wynosić do 200 m. Wynika to z faktu, że obecnie na obszarze oddziaływania planowanych elektrowni wiatrowych znajdują się budynki mieszkalne, w tym m.in. na działce nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...] – w odległości 300 m, na działce nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...] w odległości 350 m, zaś na działce nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...] w odległości 1180 m. Skarżący dodał, że jego działka usytuowana jest "centralnie w enklawie istniejącej zabudowie" w odległości 1180 m. Z tego względu, w obszarze o symbolu [...], nie będą mogły być wybudowane nowe elektrownie wiatrowe spełniające wymogi wspomnianej ustawy, ponieważ przepisy art. 15 ust. 3 ustawy wykluczają uzyskanie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych, które nie spełniają wymogów art. 4 (odległość elektrowni wiatrowej od zabudowy mieszkaniowej powinna być równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej). Na tym obszarze mogą powstać nowe elektrownie wiatrowe o mniejszej wysokości i zakres ich oddziaływania będzie mniejszy niż 1180 m i tym samym nie będzie dotyczył działki nr [...], której właścicielem jest skarżący. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej dalej: "p.p.s.a."). Niniejsza sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, w trybie uproszczonym na wniosek organu, który wydał zaskarżoną decyzję, któremu to wnioskowi nie sprzeciwił się skarżący (stosownie do treści art. 119 pkt 2 p.p.s.a.). Kontroli legalności w niniejszej sprawie poddano decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy odmawiającą skarżącemu ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wbudowanym garażem. Podstawą prawną działania organów administracji w niniejszej sprawie były przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r., poz. 293, dalej powoływanej jako "u.p.z.p."). Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca m.in. na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy służy zbadaniu, czy na danym terenie jest dopuszczalna nowa zabudowa i jakie powinna ona spełniać wymogi. W związku z tym, w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. ustawodawca określił wymagania, jakie winien spełnić wnioskodawca celem uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, przy czym warunki te muszą być spełnione łącznie: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Nie ulega wątpliwości, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową. Organ właściwy do jej wydania jest bowiem zobowiązany do pozytywnego rozstrzygnięcia, jeśli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim wynikającym z przepisów prawa wymogom, a odmowa wydania decyzji o warunkach zabudowy może nastąpić wówczas, gdy inwestycja ta nie spełnia choćby jednej ustawowej przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Rozpatrujące sprawę organy obu instancji uznały, że żądania skarżącego nie można rozpatrzeć pozytywnie z uwagi na to, że teren planowanej inwestycji nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust.1 pkt 5 u.p.z.p., albowiem działka nr [...] obręb M., położona jest w odległości mniejszej niż 2000 m od terenu oznaczonego zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla farm elektrowni wiatrowych w obrębach [...] - symbolem [...], na którym dopuszczono lokalizację elektrowni wiatrowych o wysokości maksymalnej 200 m. Tym samym, w ocenie organów, nie może być mowy o zgodności decyzji z przepisami odrębnymi (o której mowa w ww. art. 61 ust. 1 pkt 5 tej ustawy). Zdaniem Sądu, ocenę tę należy uznać za przedwczesną przede wszystkim z uwagi na zaniechanie przez organy przeprowadzenia pełnego i wyczerpującego postępowania, albowiem okoliczności sprawy niezbędne dla prawidłowego jej rozstrzygnięcia nie zostały wyczerpująco wyjaśnione - co naruszyło przepisy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Decyzja odmawiająca ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wbudowanym garażem na działce nr [...], której właścicielem jest skarżący, wydana została w oparciu o dokumentację, z której w żaden sposób nie wynika w jaki sposób ustalono, że planowana inwestycja znajduje się w odległości mniejszej niż 2000 m od terenu, na którym zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dopuszcza się lokalizację elektrowni wiatrowej. Jak słusznie ustaliły organy, Rada Gminy M. w dniu [...] maja 2012 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M. dla farmy elektrowni wiatrowych w obrębach [...] (Dz.Urz.Woj.Zach. z 2012 r., poz. [...]), w której (w § 5 pkt 1) teren oznaczony symbolem [...] o powierzchni [...] ha przeznaczono na tereny rolnicze z dopuszczeniem lokalizacji elektrowni wiatrowych wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną i komunikacyjną, ze wskazaniem (w § 5 pkt 10), że obowiązuje maksymalna wysokość skrajnego punktu skrzydła w pozycji pionowej nad poziom terenu do 200 m. Z kolei w dniu 16 lipca 2016 r. weszła w życie ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 981), która w art. 4 ust. 1 określiła odległości w której mogą być lokalizowane i budowane elektrownie wiatrowe od budynków mieszkalnych albo budynków o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa jak również budynki mieszkalne albo budynki o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa – od elektrowni wiatrowych. Zgodnie z tym przepisem, wspomniana odległość jest równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej). Z uwagi na powyższe, nie ulega wątpliwości, że sporna inwestycja nie może znajdować się w odległości większej niż 2000 m od opisanego wyżej terenu oznaczonego symbolem [...]. Organy przyjęły, że odległość ta jest mniejsza i wynosi 1180 m, jednakże nie sposób stwierdzić w jaki sposób określono taką odległość. W aktach administracyjnych brak jest jakiejkolwiek mapy, na której widoczne byłoby położenie działki należącej do skarżącego względem ww. terenu [...]. Dołączone do tych akt mapy przedstawiają wyłącznie obszar analizowany ewentualnie teren działki z jej najbliższym otoczeniem, bez zaznaczenia granicy terenu, na którym dopuszczona została lokalizacja elektrowni wiatrowej. Tym samym brak jest jakiejkolwiek możliwości weryfikacji prawidłowości ustaleń dokonanych przez organy w tym zakresie. Co prawda w analizie funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji wskazano na taką właśnie odległość jednak bez jakiejkolwiek informacji, z której wynikałoby w jaki sposób została ona obliczona. Jednocześnie z uwagi na upływ (z dniem 16 lipca 2019 r.) 36 miesięcy od daty wejścia w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych nie jest w tym wypadku możliwe zastosowanie przepisów art. 14 ust. 1 – 3 tej ustawy, które umożliwiały prowadzenie postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy na podstawie przepisów dotychczasowych oraz pozwalały na nieuwzględnienie jako przesłanki do odmowy wydania takiej decyzji, okoliczności, że inwestycja ta nie spełnia wymogu odległości, o której mowa w art. 4 tej ustawy. Nie bez znaczenia jest też okoliczność, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, na który powołał się organ, został uchwalony w 2012 r., a więc przed wejściem w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Zastosowanie mają zatem w tym wypadku przepisy art. 15 ust. 2, 3 i 5 tej ustawy. W myśl art. 15 ust. 2 ww. ustawy, plany miejscowe obowiązujące w dniu jej wejścia zachowują moc. Z kolei, zgodnie z ust. 3 tego przepisu, jeżeli w planie miejscowym, o którym mowa w ust. 2 lub w ust. 7 pkt 1, przewiduje się lokalizację elektrowni wiatrowej, organ administracji architektoniczno-budowlanej odmawia wydania pozwolenia na budowę, a organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, jeżeli ta inwestycja nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 4. W przypadku, o którym mowa w ust. 3, do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę elektrowni wiatrowej inwestor dołącza dodatkowo informację wskazującą na spełnienie warunków określonych w art. 4, zawierającą dodatkowo: 1) wskazanie projektowanej wysokości elektrowni wiatrowej; 2) kopię mapy ewidencyjnej obejmującej nieruchomości położone w stosunku do elektrowni wiatrowej w odległości równej i mniejszej niż określona w art. 4; 3) wskazanie aktualnego sposobu zagospodarowania, w tym zabudowy, nieruchomości położonych w stosunku do elektrowni wiatrowej w odległości równej i mniejszej niż określona w art. 4; 4) wypis i wyrys z planu miejscowego obejmującego nieruchomości położone w stosunku do elektrowni wiatrowej w odległości równej i mniejszej niż określona w art. 4; 5) informacje o występowaniu form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 i 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz od leśnych kompleksów promocyjnych, w stosunku do elektrowni wiatrowej w odległości równej lub mniejszej niż określona w art. 4 – o czym stanowi art. 15 ust. 5 tej ustawy. W świetle zacytowanych powyżej przepisów, nie ulega wątpliwości, że aby planowana budowa elektrowni wiatrowej mogła dojść do skutku niezbędne jest spełnienie warunków w zakresie odległości od istniejących budynków mieszkalnych. Z akt administracyjnych nie wynika, czy inwestor wystąpił o pozwolenie na budowę wspomnianej elektrowni, ewentualnie czy takie pozwolenie uzyskał, jak również czy tego rodzaju kwestie (odległości) były przez organ badane. Jak już wcześniej wspomniano, organ nie dołączył też jakiejkolwiek dokumentacji obrazującej położenie działki skarżącego względem terenu objętego uchwałą dnia [...] maja 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M. dla farmy elektrowni wiatrowych w obrębach [...]. Nie wyjaśnił też w jaki sposób obliczono odległość pomiędzy granicą terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy, a linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza realizację inwestycji podlegającej na budowie elektrowni wiatrowej. Jednocześnie należy zauważyć, że wbrew stanowisku Kolegium, ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych określa wymogi w zakresie odległości elektrowni wiatrowych nie tylko od zabudowy planowanej, ale także zabudowy istniejącej (art. 4 ust. 1 pkt 1 tej ustawy). Jak wynika z dołączonej do decyzji mapy zasadniczej sporządzonej w skali 1:1000 (obr. [...]: dz. [...]), w sąsiedztwie działki należącej do skarżącego istnieją budynki mieszkalne – na działkach nr [...], [...], [...], jednak brak wspomnianej wyżej dokumentacji uniemożliwia ocenę, jaka jest odległość pomiędzy tymi zabudowaniami a linią rozgraniczającą teren przeznaczony pod budowę elektrowni wiatrowej. W tej sytuacji wydanie decyzji odmawiającej skarżącemu ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wbudowanym garażem należy uznać za przedwczesne. Opisanych nieprawidłowości, nie pozostających bez istotnego wpływu na wynik sprawy, organ odwoławczy – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. – nie dostrzegł. Przyjął za organem I instancji, że z uwagi na niezachowanie odległości, o której mowa powyżej, inwestycja jest niezgodna z przepisami odrębnymi, a co za tym idzie nie została spełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem Sądu – z przyczyn, o których mowa powyżej - ustalenia organów w omawianym zakresie okazały się niekompletne. W tej sytuacji, z uwagi na opisane wyżej uchybienia, należy uznać, że zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] kwietnia 2020 r. zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania (art. 7, art. 77 k.p.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobowiązany do uwzględnienia przedstawionego wyżej stanowiska Sądu i przeprowadzenia wszechstronnej analizy obejmującej wszystkie aspekty tej sprawy. Organ winien dokonać niebudzących wątpliwości ustaleń w omawianym zakresie, w tym przede wszystkim co do spełnienia wymogów z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - w oparciu o prawidłowo sporządzoną dokumentację, w tym w szczególności mapę obejmującą zarówno obszar analizowany jak i linię rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza realizację inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, nie przesądzając ostatecznego wyniku rozstrzygnięcia przez organ, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c oraz art. 135 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I wyroku. O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi orzekł w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 1 powołanej ustawy.