VII SA/Wa 2019/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko, asesor WSA Elżbieta Granatowska, Protokolant spec. Eliza Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 26 lipca 2022 r. nr 675/OPON/2022 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w W. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia 26 lipca 2022 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ) i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ) w związku z odwołaniem Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...], od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 1 czerwca 2022 r., Nr 229/2022 udzielającej A K pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych - wielorodzinnych z garażem podziemnym, infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działkach nr [...], i [...], z obr. [...], oraz budowę zjazdu/wjazdu z położeniem infrastruktury technicznej na części działki nr [...], z obr. [...], przy ul. [...], w [...], - umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu Wojewoda Mazowiecki podał, że uprawnionym do skutecznego kwestionowania decyzji w trybie odwoławczym jest wyłącznie podmiot, któremu przysługuje przymiot strony danego postępowania. Organ wezwał skarżącą do wykazania interesu prawnego. Skarżąca udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie. Dalej wskazał, że zgodnie z art. 28 K.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego. W sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który jako przepis szczególny względem art. 28 K.p.a., ogranicza pojęcie strony do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Ustawa z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471, 695, 782) wprowadziła fundamentalną zmianę dotyczącą pojęcia obszaru oddziaływania obiektu. Nowelizacja, która weszła w życie 19 września 2020 r. (czyli przed dniem złożenia przedmiotowego wniosku o pozwolenie na budowę), miała istotny wpływ na określenie kręgu osób będących stronami postępowania. Artykuł 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane w dotychczasowym brzmieniu definiował obszar oddziaływania obiektu jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy tego terenu. Nowelizacja zmieniła definicję obszaru oddziaływania obiektu wskazując, że należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Ograniczenia o których mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, dotyczyć mają tylko zabudowy, a nie zagospodarowania sensu largo. Przepisami odrębnymi, mogą być np. przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065), a także przepisy dotyczące ochrony środowiska, a także wszelkie inne przepisy z zakresu szeroko pojętego projektowania i użytkowania budynków oraz zagospodarowania przestrzennego. Pod pojęciem "przepisów odrębnych", o których mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego należy rozumieć także przepisy prawa cywilnego. Z uzasadnienia ustawy nowelizującej wynikało, że orzecznictwo sądowo- administracyjne, z uwagi na użyte w przepisie art. 3 ust. 20 Prawa budowlanego pojęcie "w zagospodarowaniu", zbyt szeroko interpretowało pojęcie obszaru oddziaływania obiektu. Z uwagi na to, że obszar oddziaływania obiektu jest podstawą ustalania stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę, pojęcie to musi być jednoznaczne. Uznano, że konieczne jest doprecyzowanie definicji obszaru oddziaływania obiektu. Ograniczenia w zabudowie odnoszą się do takiego wpływu na nieruchomość, który uniemożliwia lub ogranicza wykonywanie robót budowlanych (w tym budowę obiektów budowlanych) z uwagi na niespełnianie przepisów techniczno-budowlanych i innych przepisów szczególnych, które stawiają wymogi dotyczące zabudowy (przede wszystkim dotyczące odległości jednych obiektów budowlanych od innych). Omawiana nowelizacja zawęziła krąg potencjalnych stron postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. Stronami mogą być tylko ci właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości sąsiadujących z planowaną inwestycją, którzy będą w stanie wykazać, że inwestycja godzi w ich plany zabudowy własnej działki. Ocena interesu prawnego nie może być dokonywana w oparciu o indywidualną wrażliwość zainteresowanego . Skarżąca Wspólnota wskazała numer księgi wieczystej, z której wynika że jest użytkownikiem wieczystym (w istocie jest właścicielem) działki nr ew. [...], z obrębu [...],. Ponadto, wskazała, że jej nieruchomość znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie działek inwestycyjnych wobec czego powinna być stroną przedmiotowego postępowania. Zdaniem organu, położenie nieruchomości w sąsiedztwie planowanej inwestycji nie jest tożsame ze znajdowaniem się jej w obszarze oddziaływania obiektu. W ocenie Wojewody Mazowieckiego skarżąca nie wskazała przepisu prawnego, na podstawie którego wywodzi, iż ma interes do bycia stroną. Nie wskazała jakiejkolwiek konkretnej okoliczności, która godzi w jej indywidualny interes. Kwestionowana decyzja Prezydenta m.st. Warszawy nie nakłada na Wspólnotę Mieszkaniową, żadnych obowiązków, ani nie przyznaje jej jakichkolwiek uprawnień, a działka skarżącej, nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, z uwagi na brak ograniczeń w zabudowie związanych z projektowaną inwestycją. Nieruchomość skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym zwłaszcza w oparciu o przepisy rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, to jest: § 12 (odległość budynków na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 ust. 1 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych - w godzinach 7.00 - 17.00), oraz § 13 (przesłanianie). Nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o § 19 ww. rozporządzenia (dotyczący usytuowania miejsc postojowych), § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi). Realizacja inwestycji nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 221 i inne ww. rozporządzenia). Projektowane budynki nie niosą ze sobą uciążliwości lub ograniczenia w możliwości zabudowy działki skarżącej, które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. Z dokumentacji nie wynika, aby zaskarżona decyzja mogła mieć wpływ na sferę jej praw lub obowiązków. Przymiotu strony tego postępowania nie daje jakiekolwiek oddziaływanie inwestycji na otoczenie, lecz wyłącznie oddziaływanie w sposób określony w ustawie Prawo budowlane. Zgodnie z projektem budowlanym (str. 185-186) poziom emisji hałasu nie przekroczy dopuszczalnych wartości, określonych w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r., w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku oraz Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 1 października 2012 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Realizacja inwestycji nie spowoduje pogorszenia warunków środowiskowych nieruchomości sąsiednich ze względu na wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, zalewanie wodami sąsiednimi, zanieczyszczenie powietrza, wody i gleby. Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości przy ul. [...], wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego z 26 lipca 2022r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła rażące naruszenie: - art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 2 i 3, art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 140,143 i 144 ustawy Kodeks Cywilny i art. 3 ust. 2 i 6 i art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, przez błędne ich zastosowanie, co doprowadziło do błędnego uznania, że nie ma interesu prawnego. - art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane oraz § 12, 13, 19, 23, 57, 60 ust. 1, § 271 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przez błędne ich zastosowanie i błędne uznanie, że działka skarżącej, nie jest usytuowana w obszarze oddziaływania planowanych obiektów. - art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., art. 20 ust. 1 pkt 1 c ustawy Prawo budowlane oraz § 12, 13, 19, 23, 57, 60 ust. 1, 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i art. 8 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego, jego błędnej ocenie, w tym niewyjaśnienie zachowania wymogów technicznych wskazanych w przepisach ww. rozporządzenia, co doprowadziło do błędnego stwierdzenia, że obszar oddziaływania projektowanej inwestycji nie obejmuje działki nr [...],, a ustalony przez projektanta obszar odziaływania, organ błędnie uznał za wiążący, nie poddając go analizie. - art. 8 k.p.a. i 10 k.p.a. w związku z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, poprzez bezkrytyczne przyjęcie twierdzeń i założeń wynikających z realizowanej przez inwestora inwestycji, nieuwzględnienie wniosku strony o wgląd do akt sprawy. - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez umorzenie postępowania odwoławczego, w sytuacji, gdy organ zobowiązany był do uchylenia decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 1.6.2022r. Skarżąca domagała się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ewentualnie jej uchylenia oraz uchylenia decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 1.6.2022r., w przedmiocie pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Wspólnota posiadania prawo własności działki nr [...], z obrębu [...],, która sąsiaduje bezpośrednio z działkami nr ew. [...], i [...],, [...], z obrębu [...], objętymi decyzją Prezydenta m.st. Warszawy. Organy za stronę postępowania uznały właściciela działki nr ew. [...], z obrębu [...],, firmę [...], S.A. z siedzibą w [...],. Nie uznały natomiast skarżącej, z naruszeniem prawa do równego traktowania. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 maja 2020 r., VII SA/Wa 166/20, LEX nr 3041403 "W sytuacji, gdy właściciel nieruchomości sąsiadującej bezpośrednio z nieruchomością inwestora kwestionuje wykonanie robót budowlanych z tego powodu, że inwestycja z uwagi na jej rodzaj oddziałuje na prawa właściciela wbrew wynikającym z k.c. gwarancjom prawa właściciela do korzystania z jego nieruchomości oraz zakazowi naruszania jego własności, nie można w sposób oczywisty przyjąć, że inwestycja ta nie dotyczy jego interesu prawnego. W takim bowiem przypadku interes prawny właścicieli nieruchomości sąsiedniej w rozumieniu art. 28 k.p.a. z związku z art. 28 ust. 2 p.b., wynika z przepisów prawa cywilnego gwarantujących właścicielowi prawo do korzystania z przedmiotu swojej własności, a także z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., nakazującego poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich.". W ocenie skarżącej powyższe orzeczenie nie straciło na aktualności po zmianie art. 3 pkt 20 w związku art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, dokonanej nowelizacją tej ustawy, która weszła w życie 19.9.2020r. Praktyka organów ukształtowana po wejściu w życie ww. nowelizacji jest sprzeczna z normami konstytucji, narusza istotę prawa własności o której mówi Konstytucja RP. W aktualnym stanie prawnym (po nowelizacji prawa budowlanego) dochodzi do sprzeczności wewnętrznej w systemie prawa polegającej na tym, że skarżąca była stroną postępowania urbanistycznego zakończonego wydaniem decyzji Zarządu Dzielnicy [...], m. [...], z [...],.1.2021r. Nr [...],, ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, natomiast nie została uznana za stronę w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, która musi być zgodna z ustalonymi wcześniej warunkami zabudowy. Organ rażąco naruszył art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane oraz § 12, 13, 19, 23, 57, 60 ust. 1, § 271 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przez błędne ich zastosowanie. Nie przeprowadził dogłębnej analizy projektu architektoniczno-budowlanego w żadnym aspekcie. W ocenie skarżącej było to konieczne, aby mógł ustalić czy dany podmiot posiada przymiot strony. Skarżąca nie mogła się dowiedzieć, nie mając dostępu do akt czy organ dokonał prawidłowej analizy materiału, będącą podstawą do stwierdzenia, że jej nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanych obiektów. Organ nie wskazał żadnych odległości, których ustalenie jest w tym przypadku niezbędne i obowiązkowe. Nie odnosił się do analizy projektanta w zakresie ustalenia obszaru odziaływania obiektu. Planowana inwestycja o kubaturze powyżej 46 tyś. m3 składająca się z zespołu wielu bloków wielorodzinnych wraz z garażem podziemnym z towarzyszącą infrastrukturą techniczną niewątpliwie może oddziaływać na dotychczasową zabudowę, choćby przez ewentualne zaciemnienie i przysłonięcie bloku przy ul. [...], który znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji. W decyzji o warunkach zabudowy przewidziano wysokość nowej zabudowy do 17 m, co może doprowadzić do zaciemnienia i przysłonienia dotychczasowej zabudowy, a szczególnie bloku przy ul. [...],, który znajduje się wzdłuż działki [...], i [...],. Pominięte zostały jeszcze dwie inne Wspólnoty Mieszkaniowe, których działki znajdują się w obszarze odziaływania tj. Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...], , oraz Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości przy ul. [...],, [...],, [...],, [...],, [...], [...], w [...],. Organ nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący i dokładny zachowania wymogów technicznych wskazanych w ww. rozporządzeniu. Nie ustalił jaka jest odległość planowanej zabudowy od granicy z działką skarżącej. Nierozpatrzenie wniosków zawartych w piśmie skarżącej z 9.7.2022r., skutkowało, pozbawieniem czynnego udziału strony w toczącym się postępowaniu. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Skarga okazała się zasadna. Przed Wojewodą Mazowieckim toczyło się postępowanie odwoławcze od decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 1 czerwca 2022 r., udzielającej pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym, pełną infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działkach ew. nr [...], i [...], z obr. [...], oraz budowę zjazdu/wjazdu na części działki ew. nr [...], z obr. [...], przy ul. [...],, zakończone jego umorzeniem - wobec ustalenia, że podmiot wnoszący odwołanie nie jest stroną. W decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 1 czerwca 2022 r., o pozwoleniu na budowę ustalono, na podstawie przedłożonego projektu zagospodarowania oraz projektu architektoniczno-budowlanego, że obszar oddziaływania projektowanych obiektów ograniczy się do działek ew. nr [...],, [...],, [...],, [...], i [...], z obr. [...],. To jednak nie przesadzało o prawidłowości ocen w tym zakresie i nie wiązało organu odwoławczego. W postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę, krąg stron postępowania ustalany jest na podstawie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Przepis ten zawęża pojęcie strony, o którym mowa w art. 28 k.p.a. W tym kontekście podkreślenia wymaga, że w wyniku uchwalenia ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471) znowelizowano brzmienie art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego - definiującego obszar oddziaływania obiektu. Nowelizacja ta ma istotne znaczenie z uwagi na brzmienie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są oprócz inwestora, także właściciele nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. Zatem zdefiniowanie obszaru odziaływania obiektu, w sposób bezpośredni wpływa na sposób ustalania kręgu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. W konsekwencji ma to przełożenie na zakres ochronny podmiotów posiadających prawa rzeczowe do nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, a także na uwzględnianie zasady poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich wyrażonej w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. W poprzednim stanie prawnym (przed nowelizacją Prawa budowlanego wprowadzoną ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw) - art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego stanowił, że przez obszar oddziaływania obiektu należało rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowie tego terenu. Pojęcie obszaru oddziaływania projektowanego obiektu ograniczono obecnie tylko do terenu wyznaczonego w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie, a nie ograniczenia w szeroko rozumianym zagospodarowaniu terenu. Choć "zabudowa" mieści się w zakresie znaczeniowym pojęcia zagospodarowanie, to jednocześnie jest pojęciem węższym. Każdy rodzaj zabudowy stanowi zagospodarowanie terenu, ale nie każde zagospodarowanie terenu jest jego zabudową. Wyznaczenie obszaru oddziaływania inwestycji następuje w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę, w odniesieniu do konkretnej sprawy. Nadal należy uwzględniać funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji budowlanej. Obecnie nie chodzi jednak o jakiekolwiek oddziaływanie na nieruchomość sąsiednią, ale o oddziaływanie na nieruchomość w sposób ograniczający wbrew obowiązującym przepisom jej zabudowę. Biorąc pod uwagę powyższe, słuszne było stwierdzenie organu odwoławczego, że położenie nieruchomości w sąsiedztwie planowanej inwestycji nie jest tożsame ze znajdowaniem się jej w obszarze oddziaływania obiektu. Jednak nawet przy obecnym brzmieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego definiującego obszar oddziaływania obiektu, badanie interesu prawnego właściciela działki sąsiadującej bezpośrednio z ternem inwestycji, w postępowaniu o pozwolenie na budowę, powinno uwzględniać element potencjalności. Pozostaje bowiem aktualna konieczność ustalenia ewentualnych ograniczeń w zabudowie działki sąsiedniej. To zaś wymaga dokonania określonych sprawdzeń i przeprowadzenia stosownej analizy dokumentacji przedłożonej przez inwestora. W realiach tej sprawy, budowa dużej inwestycji w niewielkiej odległości od granicy działki budowlanej zabudowanej już budynkami mieszkalnymi, sprawia, że potencjalnie można rozważać kwestie ograniczeń w zabudowie. Wyznaczając obszar oddziaływania projektowanej inwestycji organ powinien badać zachowanie wymaganych prawem odległości, ale również funkcję, przeznaczenie, formę oraz konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne, a także sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Tymczasem Wojewoda w zaskarżonej decyzji wskazał, że nieruchomość skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, to jest: § 12 (odległość budynków na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 ust. 1 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych - w godzinach 7.00 - 17.00), oraz § 13 (przesłanianie). Nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o § 19 ww. rozporządzenia (dotyczący usytuowania miejsc postojowych), § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi). Realizacja inwestycji nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 221 i inne ww. rozporządzenia). Projektowane budynki nie niosą ze sobą uciążliwości lub ograniczenia w możliwości zabudowy działki skarżącej, które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. Z dokumentacji nie wynika, aby zaskarżona decyzja mogła mieć wpływ na sferę jej praw lub obowiązków. Tak dokonana i zaprezentowana ocena interesu prawnego podmiotu powołującego się na bycie stroną, bez odniesienia się do konkretów technicznych projektowanej inwestycji, jest zdecydowanie niewystarczająca i mogłaby być dowolnie powielana w każdej sprawie budowlanej. Argumentacja ta z pewnością nie stanowi o rozpatrzeniu indywidulanej sprawy, zgodnie z regułami prawidłowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego. Analizując oddziaływanie projektowanej inwestycji w aspekcie interesu prawnego właścicieli nieruchomości sąsiadujących (zwłaszcza bezpośrednio) z terenem inwestycji, organ nie może ograniczać się tylko do ogólnych twierdzeń, gdyż nie są one weryfikowalne ani dla strony skarżącej ani dla Sądu. Powstaje wówczas sytuacja, że twierdzenia podmiotu chcącego uczestniczyć w postępowaniu (który nie zna dokumentacji technicznej) są jakościowo równoważne twierdzeniom organu, który dysponując dokumentacją techniczną jej nie analizuje. Organ musi wykazać, że zaprojektowano obiekty, które będą spełniały normy związane z ochroną nieruchomości sąsiednich (odległość od granicy, zacienienie, przesłanianie). W zaskarżonej decyzji, Wojewoda nie wyjaśnił zwłaszcza w kontekście norm techniczno-budowlanych, jakie ich konkretne wartości zadecydowały o odmowie przyznania skarżącej prawa do bycia stroną. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ odwoławczy zobowiązany będzie zastosować się do powyższych wskazań Sądu i wydać prawidłowe rozstrzygnięcie. Wobec stwierdzonych naruszeń w wyjaśnieniu powyższej kwestii, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c - uchylił zaskarżoną decyzję o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w pkt II wydano na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.