I SA/Gd 1103/22

SENTENCJA Dnia 21 października 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 21 października 2022 roku na posiedzeniu niejawnym skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w K. oraz Gminy Miejskiej na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 sierpnia 2022 r., nr 0111-KDIB3-1.4012.184.2022.4.MP w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Gminy Miejskiej UZASADNIENIE We wniosku wspólnym, o jakim mowa w art. 14r Ordynacji podatkowej, M. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej w skrócie zwana Spółką) oraz Gmina Miejska (dalej w skrócie zwana Gminą) zwrócili się o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie przepisów podatku od towarów i usług. W treści wniosku oznaczone zostało, że zainteresowanym będącym stroną postępowania jest Spółka a Gmina zainteresowanym nie będącym stroną postępowania. W dniu 6 czerwca 2022 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej w skrócie zwany Dyrektorem) wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Na przedmiotowe postanowienie Gmina złożyła zażalenie pismem z dnia 13 czerwca 2022 r., a Spółka pismem z dnia 14 czerwca 2022 r. Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2022 r. nr 0111-KDIB3-1.4012.184.2022.3.MP Dyrektor stwierdził niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez Gminę, a postanowieniem wydanym w tym samym dniu (nr 0111-KDIB3-1.4012.184.2022.4.MP) organ utrzymał w mocy postanowienie z dnia 6 czerwca 2022 r. o odmowie wszczęcia postępowania. Pismem z dnia 7 września 2022 r. Spółka oraz Gmina wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Dyrektora z dnia 9 sierpnia 2022 r. (nr 0111-KDIB3-1.4012.184.2022.4.MP), utrzymujące w mocy postanowienie z dnia 6 czerwca 2022 r. o odmowie wszczęcia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga Gminy, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu. Uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym jak również podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Stanowi o tym art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) – dalej w skrócie p.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że interes prawny musi mieć oparcie w przepisach prawa. O jego posiadaniu można mówić wówczas, gdy istnieje przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 2011 r., I OSK 1278/10 – wszystkie orzeczenia publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Interes prawny musi być interesem indywidualnym strony i dotyczyć bezpośrednio jej praw i obowiązków (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2010 r., I OSK 1465/10; por. J. Jagoda, Sądowa ochrona samodzielności jednostek samorządu terytorialnego, LEX 2011, pkt 4.2.1, A. Kabat w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2016, str. 272-275 ). Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Stosownie do art. 14r § 1 Ordynacji podatkowej, z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić dwóch lub więcej zainteresowanych uczestniczących w tym samym zaistniałym stanie faktycznym albo mających uczestniczyć w tym samym zdarzeniu przyszłym (wniosek wspólny). W myśl art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej, zainteresowani wskazują we wniosku wspólnym jeden podmiot, który jest stroną postępowania w sprawie interpretacji oraz składają oświadczenie, o którym mowa w art. 14b § 4. Stosownie do art. 14r § 3 Ordynacji podatkowej, interpretację indywidualną lub postanowienie w sprawie doręcza się podmiotowi wskazanemu jako strona. Pozostałym zainteresowanym doręcza się odpis interpretacji lub postanowienia. W art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej jednoznacznie wskazano, że zainteresowani, występujący z wnioskiem wspólnym, zobowiązani są wskazać spośród siebie jeden podmiot, który będzie stroną postępowania. Temu wyłącznie podmiotowi doręcza się indywidualną interpretację, pozostali zainteresowani otrzymują jedynie jej odpis. Z powyższego przepisu wynika interes prawny polegający na możliwości żądania wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego. Jeżeli zgodnie z nim stroną postępowania (osobą, której przysługuje uprawnienie do uzyskania stanowiska organu interpretującego co do zastosowania prawa w określonym stanie faktycznym lub stanie przyszłym) jest tylko jeden z zainteresowanych, to tylko on może domagać się sądowej kontroli wydanej interpretacji. Pozostali zainteresowani, niewskazani we wniosku jako strona postępowania, mają jedynie interes faktyczny, ten jednak nie uprawnia ich do żądania sądowej kontroli legalności indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Byłoby niezgodne z intencją ustawodawcy dążącego poprzez możliwość złożenia wniosku wspólnego do ujednolicenia interpretacji dla tych samych stanów faktycznych i przyszłych dotyczących tej samej grupy osób, a także do ograniczenia ilości wydawanych w takich sprawach interpretacji, przyjęcie, że każdemu z podmiotów składających wniosek wspólny przysługuje prawo zaskarżenia interpretacji do sądu administracyjnego. Zauważyć należy, że wystąpienie z wnioskiem wspólnym jest prawem, a nie obowiązkiem zainteresowanych, uczestniczących w tym samym stanie faktycznym lub mających w takim stanie uczestniczyć. Każdy z nich może zatem wystąpić z wnioskiem samodzielnym o wydanie indywidualnej interpretacji. Decydując się na wniosek wspólny i wskazując inny podmiot jako stronę, zainteresowany musi mieć świadomość, że nie będzie stroną (w znaczeniu materialnoprawnym i procesowym) postępowania interpretacyjnego. Sąd podzielił tym samym pogląd dotyczący interpretacji art. 14r § 1 Ordynacji podatkowej, wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z 30 stycznia 2017 r. o sygn. akt II FZ 933/16, z 27 stycznia 2017 r. o sygn. akt II FZ 20/17, z 26 stycznia 2017 r. o sygn. akt FZ 810/16, z dnia 12 czerwca 2019 r. II FSK 1929/17. W rozpoznawanej sprawie, w treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wskazane zostało, że zainteresowanym, będącym stroną tego postępowania jest Spółka natomiast Gmina jest zainteresowanym niebędącym stroną tego postępowania. W konsekwencji stroną, która ma interes prawny w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. jest wyłącznie Spółka. Gmina dysponuje natomiast wyłącznie interesem faktycznym, który nie uprawnia jej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.