IV SA/Wr 147/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędziowie: Asesor WSA Marta Pająkiewicz - Kremis (sprawozdawca) Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska Protokolant: starszy asystent sędziego Anna Rudzińska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 23 września 2020 r. sprawy ze skargi G. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego oraz orzeczenia o odmowie jego przyznania na okres od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 października 2016 r. I. oddala skargę w całości; II. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz adwokata A. K. kwotę 295, 20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć zł 20/100) wraz z podatkiem VAT tytułem wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną m.in. na podstawie art. 13 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 114 ze zm., dalej: u.ś.r.), Prezydent Miasta W., działając na wniosek G. P. (dalej: strona, skarżąca), przyznał jej dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego na dziecko – A. P. (ur. 1 stycznia 2000 r.), na okres od 1 stycznia 2016 r. do 31 października 2016 r. Podstawę wydania tej decyzji stanowiło, przedłożone przez stronę, orzeczenie Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. z dnia [...], zaliczające córkę strony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności (orzeczenie to wydano do dnia 31 grudnia 2020 r. stwierdzając, że ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 1 stycznia 2003 r.). Postanowieniem z dnia [...], wydanym m.in. na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., Prezydent Miasta W. wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia [...], nr [...] z uwagi na otrzymane - w dniu 11 lipca 2019 r. – orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie D. z dnia [...], uchylające w całości orzeczenie Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] i zaliczające córkę strony do osób o lekkim stopniu niepełnosprawności. W wyniku wznowionego postępowania, decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta W.: uchylił w całości decyzję ostateczną z dnia [...], nr [...] w sprawie przyznania dodatku z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego na dziecko A. P. oraz odmówił przyznania dodatku z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego na dziecko A. P., w okresie od 1 stycznia 2016 r. do 31 października 2016 r. W podstawie prawnej decyzji z dnia [...] organ powołał się na art. 151 k.p.a. w zw. z art. 149 k.p.a. oraz art. 13 ust. 1 u.ś.r. W jej uzasadnieniu organ przytoczył treść art. 151 § 1 k.p.a., w myśl którego, organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Nadto, organ odwołał się również do treści art. 13 ust. 1 u.ś.r., zgodnie z którym, dodatek z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka przysługuje matce lub ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka, a także osobie uczącej się na pokrycie zwiększonych wydatków związanych z rehabilitacją lub kształceniem dziecka w wieku: 1) do ukończenia 16. roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności; 2) powyżej 16. roku życia do ukończenia 24. roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym albo o znacznym stopniu niepełnosprawności. W nawiązaniu do powyższego organ podniósł, że w dniu 11 lipca 2019 r. otrzymał orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia [...], wydane przez Wojewódzki Zespół do spraw Orzekania o Niepełnosprawności i uchylające w całości orzeczenie Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...], które stanowiło podstawę przyznania stronie dodatku z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego na podstawie ostatecznej decyzji dnia [...]. Zwrócił przy tym uwagę, że na mocy orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] córka strony została zaliczona do osób o lekkim stopniu niepełnosprawności. W odwołaniu strona podniosła, że wnosząc odwołanie od orzeczenia Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] nie kwestionowała stopnia niepełnosprawności, a zatem, decyzja Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności została wydana z przekroczeniem granic zaskarżenia. Strona podniosła również, że treść orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności narusza wyrażony w art. 139 k.p.a. zakaz reformationis in peius. Zdaniem strony, umiarkowany stopień niepełnosprawności powinien być wiążący aż do chwili zakończenia postępowania odwoławczego przed sądem powszechnym (listopad 2018 r.), jakie toczyło się w związku z zaskarżeniem przez stronę orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie D. z dnia [...]. W następstwie wniesionego odwołania, decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ drugiej instancji stwierdził, że w sprawie wystąpiła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Organ ten przypomniał treść art. 13 ust. 1 pkt 2 u.ś.r., zgodnie z którym, dodatek z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka przysługuje matce lub ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka, a także osobie uczącej się na pokrycie zwiększonych wydatków związanych z rehabilitacją lub kształceniem dziecka w wieku powyżej 16 roku życia do ukończenia 24 roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym albo o znacznym stopniu niepełnosprawności. Dalej wskazał, że na podstawie orzeczenia Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...], zaliczającego córkę strony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, wydana została ostateczna decyzja z dnia [...], w której przyznano stronie dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego na dziecko A. P., na okres od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 października 2016 r. Jednakże na skutek odwołania strony od orzeczenia Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...], orzeczeniem z dnia [...], Wojewódzki Zespół do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie D. uchylił w całości ww. orzeczenie Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności i zaliczył córkę strony do lekkiego stopnia niepełnosprawności, wskazując jednocześnie, że ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 13 kwietnia 2016 r. Wskazując na powyższe organ drugiej instancji skonstatował, że w okresie objętym decyzją o przyznaniu dodatku, córka strony nie legitymowała się wymaganym - do pobierania tego świadczenia- orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, lecz orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności. Nie został zatem spełniony podstawowy warunek do uzyskania świadczenia o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 2 u.ś.r. Reasumując organ drugiej instancji stwierdził, że w świetle przedstawionego stanu faktycznego i prawnego sprawy uzasadnione było wydanie, w trybie wznowienia postępowania, decyzji uchylającej w całości ostateczną decyzję przyznającą stronie dodatek z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego na okres od 1 stycznia 2016 r. do 31 października 2016 r. i odmawiającej przyznania rzeczonego świadczenia na wskazany okres. W nawiązaniu do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu, a odnoszących się do prawideł orzekania przez Wojewódzki Zespół do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie D., organ drugiej instancji wyjaśnił, że nie jest organem uprawnionym do oceny postępowania, ani rozstrzygnięć podejmowanych przez Wojewódzkie Zespoły do spraw Orzekania o Niepełnosprawności. Wskazał, że kompetentnym organem do rozpoznawania odwołań od Wojewódzkiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności jest, zgodnie z art. 6c ust. 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, sąd pracy i ubezpieczeń społecznych. Wskazując na powyższe organ drugiej instancji nadmienił, że wniesiona przez stronę od wyroku Sądu Rejonowego w W. apelacja została odrzucona przez Sąd Okręgowy w S., a zatem orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] jest ostateczne i prawomocne. Organ drugiej instancji podniósł również, że nie ma racji strona twierdząc, że orzeczenie Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności było ważne aż do listopada 2018 r., tj. aż do czasu odrzucenia apelacji strony przez Sąd Okręgowy w S. Orzeczenie to zostało bowiem wyeliminowane z obrotu prawnego z chwilą ogłoszenia (doręczenia) stronie orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności. Natomiast to, kiedy strona odebrała wyrok Sądu Okręgowego w S. pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca nawiązała do okoliczności w jakich doszło do zmiany orzeczenia Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] o stopniu niepełnosprawności córki przez Wojewódzki Zespół do spraw Orzekania o Niepełnosprawności i podniosła, że nie kwestionowała orzeczenia Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] w zakresie stopnia niepełnosprawności, ani okresu wydania tego orzeczenia, lecz domagała się uzupełnienia orzeczenia o stopniu niepełnosprawności o pozostałe stopnie niepełnosprawności, których nie wpisano. Wojewódzki Zespół do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w wydanym orzeczeniu z dnia [...] wykroczył poza zakres zaskarżenia i odstąpił od zasady reformationis in peius. Wskutek tego orzeczenia doszło do pogorszenia się sytuacji prawnej córki skarżącej, albowiem przyznany córce, umiarkowany stopień niepełnosprawności, został zmieniony na lekki. W ramach dalszej argumentacji skargi strona przedstawiła zarzuty względem orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...], podnosząc wśród nich brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji tego Zespołu. Zdaniem skarżącej, do czasu zakończenia postępowania apelacyjnego przed sądem powszechnym, miarodajny w sprawie powinien być stopień niepełnosprawności o jakim orzekł Powiatowy Zespół do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w orzeczeniu z dnia [...]. W podsumowaniu skargi strona stwierdziła, że sytuacja w jakiej się znalazła spowodowana jest uzyskaniem przez nią mylnych i wzajemnie sprzecznych pouczeń co do tego, jakie czynności procesowe powinna podjąć strona w chwili, gdy doszło do pogorszenia się stanu zdrowia córki. Wskutek mylnych pouczeń, strona nie złożyła nowego wniosku w związku z pogorszeniem się stanu zdrowia córki (co potwierdzone zostało orzeczeniem wydanym przez Powiatowy Zespół do spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...], zaliczającym córkę strony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności), oczekując na rozstrzygnięcie sądu apelacyjnego. Dopiero w sądzie apelacyjnym strona uzyskała wiedzę o tym, że została błędnie pouczona wcześniej przez urzędników i że powinna była składać nowy wniosek od razu z chwilą pogorszenia się stanu zdrowia córki, a nie czekać na rozstrzygniecie sprawy przed sądem apelacyjnym. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W treści skargi strona zawarła również wniosek o przyznanie jej pełnomocnika (adwokata) z urzędu oraz o zwolnienie jej z kosztów sądowych. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2020 r. (sygn. akt IV SPP/Wr 49/20) starszy referendarz sądowy przyznał stronie prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu oraz umorzył postępowanie w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjnym we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sądowej kontroli w sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], nr [...], wydana w trybie wznowienia postępowania, które wszczęto w powołaniu na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 8 ustawy k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Z niespornych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że na mocy ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] (nr [...]) przyznano stronie dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego (na dziecko – A. P.) na okres od 1 stycznia 2016 r. do 31 października 2016 r. Podstawę wydania tej decyzji stanowiło orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. z dnia [...], zaliczające A. P. (ur. 1 stycznia 2000 r.) do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności i stwierdzające, że ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 1 stycznia 2016 r. Zgodnie bowiem z treścią art. 13 ust. 1 pkt 2 u.ś.r., dodatek z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka przysługuje matce lub ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka, a także osobie uczącej się na pokrycie zwiększonych wydatków związanych z rehabilitacją lub kształceniem dziecka w wieku powyżej 16 roku życia do ukończenia 24 roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym albo o znacznym stopniu niepełnosprawności. Wszczęcie postępowania wznowieniowego zakończonego tą ostateczną decyzją nastąpiło w związku z uzyskaniem przez organ w dniu 11 lipca 2019 r. orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...], uchylającego orzeczenie Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] i zaliczającego A. P. do lekkiego stopnia niepełnosprawności. Konsekwencją wszczęcia postępowania wznowieniowego było uchylenie w całości decyzji ostatecznej z dnia [...], nr [...] wydanej w sprawie przyznania dodatku z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego na dziecko A. P. oraz odmowa przyznania stronie tego dodatku w okresie od 1 stycznia 2016 r. do 31 października 2016 r. Na tle przedstawionej chronologii zdarzeń związanych z przyznaniem świadczenia rodzinnego (w postaci dodatku z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego), a następnie odmową jego przyznania w ramach wszczętej, na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. procedury wznowieniowej, należy skonstatować, że na tle okoliczności faktycznych sprawy, Sąd podziela stanowisko organów co do prawnych i faktycznych podstaw uruchomienia tego nadzwyczajnego trybu postępowania w powołaniu na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2103/11, że użyty w treści art.145 § 1 pkt 8 k.p.a. zwrot "w oparciu" należy rozumieć nie inaczej niż "na podstawie". Aby móc mówić o związku między decyzjami, o których stanowi przepis art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., należy wykazać, że są one od siebie zależne, tzn. jedna decyzja stanowi podstawę wydania drugiej, przy czym wydanie tej drugiej decyzji nie będzie możliwe bez wcześniejszego wydania decyzji pierwszej (por, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 935/10, LEX nr 1081961). Niewątpliwie, taki związek zachodzi pomiędzy wydaniem przez organ pomocowy decyzji o przyznaniu dodatku z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego, a orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności, wydanym przez kwalifikowany do tego zespół ds. orzekania o niepełnosprawności. Z akt sprawy wynika, że w dniu wydania decyzji ostatecznej objętej wznowieniem, A. P. (ur. 1 stycznia 2000 r.), mając ukończone 16 lat legitymowała się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, datowanym od 1 stycznia 2016 r, a zatem, spełniała normatywne przesłanki z art. 13 ust. 1 pkt 2 u.ś.r. W orzecznictwie sądowym trafnie się podkreśla, że mechanizm przyznawania świadczeń rodzinnych obejmuje dwa etapy: urzędowe potwierdzenie istnienia stanu faktycznego uzasadniającego uprawnienie do zasiłku (stadium pierwsze) i przyznanie zasiłku (stadium drugie). Ustalenie przez organ pomocowy istnienia niepełnosprawności i jej stopnia odbywa się w oparciu o orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydane przez kwalifikowany do tego zespół ds. orzekania o niepełnosprawności. Tylko ten dokument uprawnia do poczynienia ustaleń w zakresie stopnia i daty powstania niepełnosprawności (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Gl 1030/19, LEX nr 2784166). W tym kontekście należy zwrócić uwagę, że wydanie decyzji objętej wznowieniem pozostawało w niewątpliwym związku z – istniejącym w obrocie prawnym na dzień wydania decyzji z dnia [...] – orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...], zaliczającego A. P. do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, które to orzeczenie stanowiło podstawę do przyznania dodatku z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego. Niekwestionowana okoliczność, że Wojewódzki Zespół do spraw Orzekania o Niepełnosprawności, orzekając na skutek odwołania strony od orzeczenia Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...], orzeczeniem z dnia [...] uchylił zaskarżone orzeczenie z [...] i zaliczył A. P. do lekkiego stopnia niepełnosprawności, wypełniała zatem normatywną przesłankę z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 2 u.ś.r. i stanowiła, znajdującą uzasadnienie prawne, podstawę do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...]. W ocenie Sądu, rozstrzygnięcia zapadłe w tym trybie, tj. uchylenie w całości decyzji ostatecznej z dnia [...], nr [...] oraz odmowa przyznania dodatku z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego w okresie od 1 stycznia 2016 r. do 31 października 2016 r. zostały podjęte na podstawie i w granicach prawa. Sąd podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 1953/15 (LEX nr 23055680), że realizacja zasady praworządności wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a. jest wartością wyższą niż przestrzeganie innej zasady ogólnej, wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a., czyli zasady trwałości rozstrzygnięć administracyjnych. Co się tyczy znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy orzeczenia Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] to należy stwierdzić, że ten nowy dowód nie mógł zostać uwzględniony w ramach prowadzonej w sprawie procedury wznowieniowej, która została wszczęta na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w związku z uchyleniem w całości orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] na skutek orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...]. Słusznie zatem w decyzji z dnia [...], wydanej w ramach wznowienia postępowania, odmówiono stronie prawa do dodatku z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego bazując na orzeczeniu Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...]. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez stronę w skardze należy wyjaśnić, że sąd administracyjny nie jest kompetentny do oceny prawidłowości postępowania, ani rozstrzygnięć podejmowanych przez zespoły powołane do orzekania o niepełnosprawności (Powiatowe i Wojewódzkie Zespoły do spraw Orzekania o Niepełnosprawności). Uprawnienie takie przysługuje natomiast, zgodnie z art. 6c ust. 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 426) sądowi pracy i ubezpieczeń społecznych. Z akt sprawy wynika, że strona wykorzystała swoje uprawnienia procesowe przed tego rodzaju sądem, który w pierwszej instancji odwołanie strony od orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności oddalił, zaś w drugiej instancji odrzucił apelację. Zatem orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] jest ostateczne i prawomocne. Końcowo należy również wskazać, iż postępowanie przed sądem powszechnym dotyczyło orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności, stąd, zakończenie tego postępowania nie można interpretować w ten sposób, iż dopiero od chwili odrzucenia apelacji przez sąd drugiej instancji córka strony legitymowała się orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności. Kierując się przedstawioną argumentacją, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wywiedzioną w sprawie skargę Sąd w całości oddalił. Orzeczenie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, zawarte w punkcie II sentencji wyroku, znajduje swoje uzasadnienie w art. 205 § 2 w zw. z 250 p.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 18).