II OSK 1126/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia NSA Zdzisław Kostka Protokolant Andżelika Nycz po rozpoznaniu w dniu 7 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 października 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1013/06 w sprawie ze skargi J. G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku dostarczenia oceny technicznej i inwentaryzacji geodezyjnej oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE II OSK 1126 / 07 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 października 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę wniesioną przez J. G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...], którym nałożono na skarżącego obowiązek dostarczenia oceny technicznej oraz inwentaryzacji geodezyjnej wykonanych robót budowlanych przy budynku mieszkalnym jednorodzinnym oraz urządzeniach towarzyszących na działce nr ew. [...] położonej w Z. przy ul. [...], w terminie 3 miesięcy od uprawomocnienia się postanowienia. W uzasadnieniu powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż postanowieniem z dnia 25 października 2001 r. wstrzymano J. G. prowadzenie robót budowlanych przy budowie budynku mieszkalnego z uwagi na stwierdzone istotne odstępstwa od warunków określonych w pozwoleniu na budowę. Następnie decyzją z dnia [...], utrzymaną w mocy przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] nakazano inwestorowi opracowanie inwentaryzacji wraz z ekspertyzą i opinią techniczną wykonanych robót oraz opracowanie projektu robót koniecznych do zakończenia budowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 lutego 2005 r. stwierdził nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] uznając, iż wydano je z rażącym naruszeniem przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. Ponownie rozpatrując sprawę organ nadzoru na podstawie art. 81 c ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm. - dalej zwanej Prawem budowlanym) kontrolowanym w niniejszej sprawie postanowieniem zobowiązał inwestora do przedłożenia określonych dokumentów. J. G. wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie podniósł, iż w sprawie zostały zastosowane niewłaściwe przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, bowiem przedmiotowy budynek mieszkalny został wybudowany w stanie surowym w 1982r. i powinien podlegać przepisom ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawa budowlanego. Ponadto organ nadzoru budowlanego nieprawidłowo uznał małżonków W. jako stronę postępowania, gdyż właścicielami sąsiedniej działki zostali w 1989r, kiedy to budynek skarżącego był już zbudowany. Skarżący stwierdził też, iż szambo oraz studnia wykonane zostały zgodnie z projektem. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wstrzymał postanowieniem prowadzenie robót budowlanych przy budowie budynku mieszkalnego w Z. przy ul. [...] z uwagi na to, iż inwestor w sposób istotny odstąpił od warunków decyzji Naczelnika Miasta Z. z dnia [...] kwietnia 1983 r. udzielającej pozwolenia na budowę. Zdaniem Sądu fakt stwierdzenia przez organy nadzoru budowlanego odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, a także brak dziennika budowy w pełni uzasadniał nałożenie na mocy art. 81 c ustawy Prawo budowlane obowiązku dostarczenia określonych dokumentów. Dopiero bowiem po dostarczeniu przez inwestora wymaganych dokumentów, ekspertyz i ocen organ nadzoru budowlanego może podjąć decyzję merytoryczną na podstawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm. - dalej zwanej p.p.s.a.). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. G. zaskarżając go w całości i opierając skargę kasacyjną na zarzucie: 1. naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 81c ustawy Prawo budowlane, 2. naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. t.j. art. 86 k.p.a. w związku z art. 75 § 1 i 2 k.p.a., poprzez pominięcie dowodu z przesłuchania świadków wskazanych przez skarżącego na okoliczność ustanowienia kierownika budowy oraz posiadania w trakcie budowy dziennika budowy, a także niemożliwości jego złożenia. Wskazując na powyższe zarzuty kasacji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. W uzasadnieniu kasacji skarżący stwierdził, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę J. G. dokonał błędnej wykładni i niewłaściwie zastosował art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlana, poprzez uznanie, iż uprawniony organ mógł nałożyć na skarżącego obowiązek dostarczenia określonych dokumentów, pomimo, że organ nadzoru budowlanego nie wskazał uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego. Autor kasacji wskazał, iż w przedmiotowej sprawie skarżący złożył w dniu 28 listopada 2005r. do protokołu wyjaśnienia dotyczące kierownika budowy, którym był ojciec skarżącego (S. G.) posiadający stosowne uprawnienia, jak również dotyczące dziennika budowy. Dowód z przesłuchania skarżącego i wskazanych przez niego świadków nie został uwzględniony tak przez organ prowadzący sprawę, jak i przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, co skutkowało zdaniem skarżącego naruszeniem przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 86 k.p.a. w związku z art. 75 § 1 i 2 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Na wstępie trzeba jednak wyjaśnić, iż stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem rozpoznaje sprawę w granicach kasacji, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów kasacji stwierdzić trzeba, iż nie może być uznany za zasadny zarzut kasacji odnoszący się do naruszenia art. 86 k.p.a. w związku z art. 75 § 1 i 2 k.p.a. Uchybienie tym normom autor kasacji upatruje w tym, iż pominięto dowód z przesłuchania świadków wobec ustanowienia kierownika budowy oraz fakt posiadania w trakcie budowy dziennika budowy i niemożliwości jego złożenia przez skarżącego. Stwierdzić trzeba, iż trafnie Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów wskazanych przez skarżącego w kasacji, bowiem organ odwoławczy w uzasadnieniu swego postanowienia wskazał zarówno na wyjaśnienia skarżącego dotyczące pełnienia funkcji kierownika budowy przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane, jak również na kwestię dziennika budowy. Te jednak zagadnienia nie stanowiły wyłącznej przyczyny dla jakiej wydane zostało przedmiotowe postanowienie. Organ przede wszystkim wskazał na stwierdzoną w czasie przeprowadzonej kontroli zmianę między innymi lokalizacji i wielkości budynku, oraz zmianę usytuowania studni. Nie jest też zasadny zarzut naruszenia w zakresie wskazanym w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przez Sąd pierwszej instancji art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego. Na konieczność zastosowania tej normy prawnej przy ponownym rozpatrywaniu sprawy wskazał, bowiem Wojewódzki Sad Administracyjny w prawomocnym wyroku z dnia 14 lutego 2005 r. (sygn. akt 7/IV SA 4430/03). W konsekwencji tego wyroku zarówno organy, jak i Sąd ponownie rozpoznający sprawę tą oceną prawną były związany wobec treści art. 153 p.p.s.a. Wbrew też odmiennym wywodom autora kasacji organ administracji w postanowieniu kontrolowanym przez Sąd pierwszej instancji i zaakceptowanym w zakresie ocen i ustaleń faktycznych w tymże postanowieniu przedstawionych wskazał i omówił względy dla jakich konieczne było wydanie przedmiotowego orzeczenia. Zważywszy na przedstawione wyżej okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając brak zasadności zarzutów skargi kasacyjnej i nie stwierdzając nieważności postępowania przed Sądem pierwszej instancji na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił wniesioną skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzeniu na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i art. 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 -261 p.p.s.a. Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.) pełnomocnik skarżącego powinien złożyć Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.