I SA/Wa 1333/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Trochym (spr.), sędzia WSA Joanna Skiba, sędzia WSA Przemysław Żmich, po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Miasta Stołecznego Warszawy na orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego 1. uchyla zaskarżone orzeczenie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz Miasta Stołecznego Warszawy kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej jako "Kolegium") orzeczeniem z 16 października 2019 r., nr KOX/5738/Po/18, działając na podstawie art. 78 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 65), po rozpoznaniu wniosku E. M. , A. M. oraz A. M. o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu udziału w użytkowaniu wieczystym nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka nr [...] z obrębu [...] , położonej w W. przy ul. [...] , związanego z lokalem mieszkalnym nr [...] , jest nieuzasadniona, w oparciu o art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 2019 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2019 r. poz. 270) – umorzyło postępowanie w sprawie. Orzeczenie Kolegium zapadło przy następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Prezydent m.st. Warszawy pismami z 19 listopada 2018 r. wypowiedział E. M. , A. M. oraz A. M. wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego udziału w opisanej powyżej nieruchomości, proponując wnoszenie opłaty w nowej wysokości od dnia 1 stycznia 2019 r. W ustawowym terminie E. M. E. M. oraz A. M. złożyli do Kolegium wniosek o ustalenie, że podwyższenie opłaty z tytułu użytkowania wieczystego jest nieuzasadnione. Orzeczeniem z 16 października 2019 r., nr KOX/5738/Po/18, Kolegium umorzyło postępowanie zainicjnowane w tej sprawie. W uzasadnieniu orzeczenia Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 31 stycznia 2019 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów, z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy umarza się postępowania, jeżeli postępowanie w sprawie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego zostało wszczęte po dniu 5 października 2018 r., a wypowiedzenia dotychczasowej wysokości tej opłaty nie zostały skutecznie doręczone wszystkim współużytkownikom wieczystym nieruchomości przed dniem 1 stycznia 2019 r., roczna opłata przekształceniowa jest równa wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywała przed aktualizacją. Przyjmując na podstawie wiedzy posiadanej z urzędu, że Miasto Stołeczne Warszawa, reprezentowane przez Prezydenta m.st. Warszawy, składając oświadczenia o wypowiedzenia wysokości dotychczasowej opłaty rocznej współużytkownikom wieczystym nieruchomości gruntowej położonej w W. przy ul. [...] , stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] o pow. 2194 m2, ze skutkiem na dzień 31 grudnia 2018 r., nie złożyło takiego oświadczenia wszystkim współużytkownikom powyższej nieruchomości gruntowej. Kolegium wyjaśniło, że posiada wiedzę z urzędu, że oświadczenie o wypowiedzeniu nie zostało złożone wobec udziału w użytkowaniu wieczystym nieruchomości związanego z lokalem nr [...] w budynku przy ulicy [...] . Wobec tego Kolegium przyjęło, że wypowiedzenia dotychczasowej wysokości tej opłaty nie zostały skutecznie doręczone wszystkim współużytkownikom wieczystym nieruchomości przed dniem 1 stycznia 2019 r. Kolegium uznało zatem, że w sprawie zachodziły warunki ustalone powyższym przepisem, co uprawniało do umorzenia postępowania zainicjowanego pismem Prezydenta m.st. Warszawy z 19 listopada 2018 r. W pouczeniu orzeczenia Kolegium zawarło informację, że zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami od orzeczenia Kolegium strona niezadowolona z orzeczenia może wnieść od niego sprzeciw w terminie 14 dni od dnia jego doręczenia. Wniesienie sprzeciwu do Kolegium jest równoznaczne z żądaniem przekazania sprawy do sądu powszechnego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości. Pismem z 25 kwietnia 2022 r. skargę na ww. orzeczenie Kolegium wniosło Miasto Stołeczne Warszawa (dalej jako "Skarżąca"), zwracając się jednocześnie o przywrócenie terminu do złożenia skargi w niniejszej sprawie. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciło: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 112 i art. 9 k.p.a. poprzez wskazanie przez Kolegium błędnego pouczenia w orzeczeniu w postaci wskazania środka odwoławczego, tj. sprzeciwu, czego konsekwencją było uniemożliwienie m.st. Warszawa wyczerpania drogi administracyjnej w przedmiotowej sprawie i utraty bez swojej winy prawa do oceny zaskarżonego orzeczenia Kolegium, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 2019 r. o zmianie ustawy gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów, poprzez błędną wykładnię pojęcia "nieruchomość", a w konsekwencji powyższego jego zastosowanie polegające na przyjęciu, że przedmiotowe postępowanie powinno być umorzone; 3) naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w istotnej dla rozstrzygnięcia kwestii, tj. nieustalenie czy postępowanie w sprawie aktualizacji wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego wszczęte po 5 października 2018 r. zostało skutecznie wypowiedziane wszystkim współużytkownikom wieczystym nieruchomości przed dniem 1 stycznia 2019 r., a w konsekwencji błędnej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadzę powyższe zarzuty, Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do Kolegium celem ponownego jej rozpatrzenia. W skardze zawarto również wniosek o zasądzenie od Kolegium na rzecz Skarżącej kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Sąd orzekający w niniejszej sprawie ustalił ponadto, że prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie z 31 marca 2022 r., sygn. akt [...], sprzeciw Skarżącej od orzeczenia Kolegium z 14 listopada 2019 r. (data wskazana w postanowieniu Sądu Rejonowego), nr KOX/5738/Po/18 – został odrzucony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: w myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Dokonując pod takim kątem oceny zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że skarga jest zasadna, gdyż zaskarżone orzeczenie narusza obowiązujące przepisy prawa w stopniu uzasadniającego jego uchylenie. W pierwszej kolejności Sąd uznał, że wniesiona skarga jest dopuszczalna. Stwierdzić należy przy tym, że organ naruszył art. 107 § 1 pkt 7 k.p.a. poprzez wadliwe pouczenie o środku zaskarżenia (sprzeciw do sądu powszechnego), w sytuacji w której od decyzji (w tym przypadku orzeczenia) o umorzeniu postępowania jako rozstrzygnięciu o charakterze wyłącznie formalnym, nie przysługiwał tego rodzaju środek zaskarżenia, co zostało prawomocnie przesądzone powołanym wyżej rozstrzygnięciem sądu powszechnego. Sąd podkreśla jednak, że w sytuacji, gdy w danej sprawie sąd powszechny uznał się za niewłaściwy (a z taką sytaucją mamy do czynienia w niniejszym przypadku), sąd administracyjny nie może odrzucić skargi z powodu braku właściwości sądu administracyjnego (art. 58 § 4 p.p.s.a.). Przede wszystkim jednak błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia się odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie (art. 112 k.p.a.). Zważyć bowiem należy, że Skarżąca zastosowała się do zawartego w zaskarżonym orzeczeniu Kolegium błędnego pouczenia o przysługującym środku zaskarżenia w postaci sprzeciwu do sądu powszechnego. Skoro tak, jak też z uwagi na odrzucenie sprzeciwu Skarżącego przez sąd powszechny, Sąd orzekający przyjął do rozpoznania wniesioną skargę uwzględniając – w zakresie terminu do jej wniesienia – że została ona złożona 29 kwietnia 2022 r., a więc niezwłocznie po doręczeniu Skarżącej postanowienia Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie z 9 kwietnia 2021 r. o odrzuceniu sprzeciwu, co miało miejsce 19 kwietnia 2022 r. Kluczową kwestią dla oceny legalności orzeczenia Kolegium o umorzeniu postępowania jest prawidłowa wykładnia art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 31 stycznia 2019 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na celem mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2019 r. poz. 270, dalej jako "ustawa z 31 stycznia 2019 r."), zgodnie z którym, jeżeli postępowanie w sprawie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego zostało wszczęte po dniu 5 października 2018 r., a wypowiedzenie dotychczasowej wysokości tej opłaty nie zostały skutecznie doręczone wszystkim współużytkownikom wieczystym nieruchomości przed dniem 1 stycznia 2019 r., roczna opłata przekształceniowa jest równa wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywała przed aktualizacją (art. 4 ust. 1), natomiast postępowanie w przedmiocie aktualizacji opłaty, które jest niezakończone w dniu wejścia w życie ustawy z 31 stycznia 2019 r. umarza się (art. 4 ust. 2). Przepis art. 4 ust. 1 ustawy z 31 stycznia 2019 r. wskazuje na przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania w sprawie aktualizacji opłaty rocznej, którymi są: 1) wszczęcie postępowania po 5 października 2018 r. oraz 2) brak skutecznego doręczenia wypowiedzenia dotychczasowej wysokości tej opłaty wszystkim współużytkownikom wieczystym przed dniem 1 stycznia 2019 r. (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 marca 2022 r., sygn. akt I OSK 164/22, LEX nr 3329950). Z kolei, przepis art. 4 ust. 2 ustawy z 31 stycznia 2019 r. przewiduje umorzenie postępowania w sprawie aktualizacji opłaty rocznej, o jakim mowa w art. 4 ust. 1, w sytuacji gdy postępowanie to nie zostało zakończone na dzień 13 lutego 2019 r. (dzień wejścia w życie ustawy z 31 stycznia 2019 r.). NSA zwrócił uwagę, że: "Przepis art. 4 ust. 1 ustawy zmieniającej zawiera zatem normę materialną, która w sytuacji określonej w hipotezie tego przepisu, wyznacza wysokość rocznej opłaty przekształceniowej na wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywała przed aktualizacją. (...) Konieczność umorzenia postępowania dotyczącego sporu co do wysokości opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste jest konsekwencją tego, że spór ten, wobec materialnoprawnej regulacji art. 4 ust. 1 ustawy zmieniającej, stał się bezprzedmiotowy: w wyniku przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności, brak jest podstaw do aktualizacji opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste na przyszłość, zaś określenie wysokości opłaty przekształceniowej następuje na podstawie opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste obowiązującej przed aktualizacją". Sąd wyjaśnia przy tym, że przepis art. 4 ust. 1 ustawy z 31 stycznia 2019 r. odnosi się do całej nieruchomości będącej w użytkowaniu wieczystym, a nie tylko do określonej części udziału w tym prawie. Trzeba bowiem pamiętać, że użytkowanie wieczyste jest ograniczonym prawem rzeczowym, niepodzielnym. Przysługuje do danej nieruchomości jako całości a zasady jego ustanawiania są jednakowe dla każdego z użytkowników wieczystych. Każdy z nich uiszcza opłatę w wysokości zależnej od przysługującego mu udziału w tym prawie jednakże podstawa jej wymiaru musi być zawsze taka sama. Jak wyjaśnił to NSA w przywołanym powyżej orzeczeniu, przepis art. 4 ust. 1 ustawy z 31 stycznia 2019 r. zawiera normę materialną, która w sytuacji określonej w hipotezie tego przepisu, gwarantuje użytkownikom wieczystym zachowanie uprawnienia do rocznej opłaty przekształceniowej na poziomie dotychczasowej (sprzed jej wypowiedzenia) opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego. Z punktu wiedzenia funkcji gwarancyjnej powyższej normy prawnej istotne jest zatem ustalenie czy doszło do skutecznego doręczenia wypowiedzienia dotychczasowej opłaty rocznej wszystkim użytkownikom wieczystym. Nie do pogodzenia z zasadą równości wobec prawa jest bowiem sytuacja, w której wysokość opłaty rocznej może być różnie ukształtowana dla poszczególnych użytkowników wieczystych. Co równie istotne, powyższe przesłanki warunkujące możliwość umorzenia takiego postępowania muszą być spełnione łącznie. Zważyć następnie wypada, że datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej (art. 61 § 3 k.p.a.). Wyjaśnić należy przy tym, że właściwy organ, czyli w świetle art. 11 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r., poz. 1899, dalej jako "u.g.n.") - organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego w przypadku gruntów komunalnych, która jest właścicielem nieruchomości (w tym przypadku Prezydent m.st. Warszawy), zamierzający zaktualizować opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej powinien wypowiedzieć na piśmie wysokość dotychczasowej opłaty, do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego, przesyłając równocześnie ofertę przyjęcia jej nowej wysokości (art. 78 ust. 1 u.g.n.). Użytkownik wieczysty może wtedy, w terminie 30 dni od dnia otrzymania takiego wypowiedzenia, złożyć do samorządowego kolegium odwoławczego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości, wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości (art. 78 ust. 2 u.g.n.). Samo postępowanie w sprawie aktualizacji opłaty rocznej przebiega natomiast w dwóch fazach, z których pierwsza prowadzona jest przed samorządowym kolegium odwoławczym, zaś druga, jeśli do niej dojdzie, toczy się przed sądem powszechnym w drodze procesu cywilnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 sierpnia 2015 r., sygn kt I OSK 2894/13, LEX nr 1796891). Ma ono więc hybrydowy charakter – przed ewentualnym sporem cywilnym prowadzonym przed sądem powszechnym, prawidłowość wypowiedzenia wysokości dotychczasowej opłaty za użytkowanie wieczyste jest poddawane kontroli administracyjnej. Kontrola administracyjna przedmiotowego wypowiedzenia nie zmienia przy tym charakteru tego oświadczenia i nie czyni go aktem administracyjnym (por. wyrok WSA w Łodzi z 6 listopada 2019 r., sygn akt II SA/Łd 537/19, LEX nr 2745317). Wypowiedzenie wraz z ofertą wysokości nowej opłaty jest jednostronną czynnością prawną zawierającą oświadczenia woli (art. 60 Kodeksu cywilnego) składane przez stronę umowy o oddaniu nieruchomości w użytkowanie wieczyste. Wypowiedzenie takie nie jest z pewnością indywidualnym aktem administracyjnym, w szczególności decyzją administracyjną. Z powyższego wypływa zatem wniosek, że w fazie składania wypowiedzenia przez właściciela nieruchomości nie jest prowadzone żadne postępowanie administracyjne przez jakikolwiek organ administracji publicznej, w szczególności takie w którym mogło by zostać wydane przez Kolegium orzeczenie o umorzeniu postępowania aktualizacyjnego. Wszak orzeczenia przewidziane w art. 79 ust. 3 u.g.n. wydawane są w administracyjnej fazie postępowania aktualizacyjnego, a nie na etapie cywilnoprawnym składania oświadczenia woli. W konsekwencji powyższego uznać należy, że postępowanie dotyczące aktualizacji opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste zostaje wszczęte z dniem złożenia do właściwego samorządowego kolegium odwoławczego, za pośrednictwem organu właściwego, wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości (art. 78 ust. 2 u.g.n. w zw. z art. 61 § 3 k.p.a. i art. 79 ust. 7 u.g.n.). W realiach niniejszej sprawy, relewantną czynnością w tym zakresie było zatem złożenie w siedzibie Kolegium w dniu 27 lutego 2019 r. przez Prezydenta m.st. Warszawy wniosku E. M. , A. M. oraz A. M. 1o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu udziału w użytkowaniu wieczystym nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka nr [...] z obrębu [...] , położonej w W. przy ul. [...] , związanego z lokalem mieszkalnym nr [...] , jest nieuzasadniona. Niewątpliwie świadczy to o tym, że postępowanie aktualizacyjne zostało zainicjowane po 5 października 2018 r., tak jak wymaga tego przepis art. 4 ust. 1 ustawy z 31 stycznia 2019 r. Słusznie więc Kolegium uznało, że w niniejszej sprawie przedmiotowa przesłanka została wypełniona. Zdaniem Sądu, poza sporem pozostaje w niniejszej sprawie kwestia dotycząca niezakończenia postępowania aktualizacyjnego do daty wejścia w życie ustawy z 31 stycznia 2019 r. (co miało miejsce 13 lutego 2019 r.). Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że w dniu wejścia w życie ustawy z 31 stycznia 2019 r. postępowanie aktualizacyjne nie było zakończone. W tej dacie nie doszło bowiem do zawarcia ugody przez strony, ani do wydania przez Kolegium orzeczenia o oddaleniu wniosku lub o ustaleniu nowej wysokości opłaty rocznej, stosownie dyzpozycji art. 79 ust. 3 u.g.n. Sąd nie podzielił jednak stanowiska Kolegium co do zaistnienia przesłanki umorzenia z art. 4 ust. 1 ustawy z 31 stycznia 2019 r., dotyczącej braku skutecznego doręczenia wypowiedzenia wszystkim współużytkownikom wieczystym nieruchomości przed dniem 1 stycznia 2019 r. W tym miejscu Sąd wskazuje, że przepis art. 4 ust. 1 ustawy z 31 stycznia 2019 r. odnosi się do całej nieruchomości będącej w użytkowaniu wieczystym, a nie tylko do określonej części udziału w niej, tak więc istotna jest kwestia skuteczności doręczenia wszystkim współużytkownikom wieczystym danej nieruchomości wypowiedzenia o wysokości opłat, to jednak nie przełożyło się to w realich niniejszej sprawy na dochowanie przez Kolegium zasad prawidłowego zebrania materiału dowodowego, określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Jak wynika bowiem z akt sprawy, E. M., A. M. oraz A. M. nie byli jedynymi współużytkownikiem wieczystymi nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] z obrębu [...] , położonej w W. przy ul. [...] . Udział ww. współużytkowników wieczystych, jako współwłaścicieli lokalu mieszkalnego nr [...] , wynosił [...] części nieruchomości gruntowej, a pozostała część udziałów w prawie użytkowania wieczystego przysługiwało Spółdzielni Mieszkaniowej [...] oraz pozostałym właścicielom wyodrębnionych lokali mieszkalnych w budynku wielorodzinnym posadowionym na działce nr [...] . W aktach sprawy brak jest przy tym informacji co do doręczenia wypowiedzeń pozostałym współużytkownikom wieczystym działki nr [...]. Jak wynika z pisma Prezydenta m.st. Warszawy z 26 lutego 2019 r. do Kolegium zostały przesłane jedynie akta dotyczące lokalu mieszkalnego nr [...]. Sąd co do zasady zgadza się z Kolegium, że organy mogą posiadać z urzędu wiedzę na temat faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym przypadku okoliczności braku doręczenia wypowiedzienia dotychczasowej opłaty rocznej wszystkim użytkownikom wieczystym. Nie zwalnia to jednak organów od obowiązku zaprezentowania kompletnych danych (w razie potrzeby dokumentów) posiadanych w tym zakresie wraz z ich analizą. Wszak w myśl art. 77 § 4 zd. 2 k.p.a.: "fakty znane organowi z urzędu należy zakomunikować stronie". To z kolei zobowiązuje organy do to tego, że "Fakty znane organowi z urzędu muszą być podane do wiadomości strony, bo mogą być jej nieznane. Wykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 77 § 4 k.p.a. powinno nastąpić w takim terminie, aby strona przed wydaniem decyzji w ramach przysługującego jej uprawnienia do wypowiedzenia się o zebranych dowodach i materiałach oraz zgłoszonych żądaniach mogła także ustosunkować się do faktów znanych organowi z urzędu" (zob. wyrok NSA z 13 października 2010 r., I OSK 771/10, LEX nr 745319). Bynajmniej nie może to nastąpić dopiero w treści uzasadnienia decyzji organu (tak jak miało to miejsce w realiach niniejszej sprawy), ponieważ czyni to li tylko iluzorycznym uprawnienie strony postępowania do wypowiedzenia się o zebranych dowodach i materiałach oraz zgłoszonych żądaniach (art. 10 § 1 k.p.a.), w tym faktów znanych organowi z urzędu. A zatem w sprawie niniejszej, do spełnienia warunku zakomunikowania stronie faktów znanych organowi z urzędu (art. 77 § 4 k.p.a.) konieczne było zamieszczenie przez Kolegium w aktach sprawy – przed wydaniem decyzji – dokumentów zawierających informację dotyczące tego, że oświadczenie o wypowiedzeniu nie zostało złożone wobec udziału w użytkowaniu wieczystym nieruchomości związanego z lokalem nr [...] w budynku przy ulicy [...] . Takowych informacji w aktach sprawy niestety zabrakło. To z kolei prowadzi do wniosku, że nie sposób jednoznacznie przyjąć, tak jak uczyniło to Kolegium, że nie doszło do skutecznego doręczenia wypowiedzeń przed 1 stycznia 2019 r. wszystkim współużytkowniom współużytkownikom wieczystym działki nr [...] . Tym samym Sąd uznał, że zaskarżone orzeczenie zostało wydane z naruszeniem wskazanych powyżej art. 7, art. 77 § 1 i § 4 oraz art. 80 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ powyższe zaniechanie Kolegium sprawia, że wydane orzeczenie o umorzeniu postępowania jawi się na obecnym etapie sprawy jako przedwczesne. Brak ustalenia przez Kolegium skuteczności doręczenia wszystkim współużytkownikom wieczystym wypowiedzenia dotychczasowej opłaty rocznej ma ten skutek, że nie jest obecnie wiadomym czy doszło do spełnienia wszystkich przesłanek wynikających z art. 4 ust. 1 ustawy z 31 stycznia 2019 r. Nie można bowiem przyjąć, że spełnienie tylko jednej z nich jest wystarczające do umorzenia postępowania aktualizacyjnego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Kolegium, mając na względzie dokonaną przez Sąd wykładnię prawa, dokona strannych ustaleń faktycznych we wskazanym zakresie i w zależności od ich wyniku wyda właściwe rozstrzgnięcie, którego Sąd w żaden sposób nie przesądza. Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając od Kolegium na rzecz Skarżącej 200 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095), o czym strony zostały powiadomione.