II OSK 1394/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Maria Rzążewska po rozpoznaniu w dniu 15 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 1022/05 w sprawie ze skargi J. G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego postanawia: zawiesić postępowanie sądowe wywołane skargą kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 20 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 1022/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...], znak: [...], którym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm. – dalej: ustawa Prawo budowlane) uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] w części dotyczącej rozstrzygnięcia i w to miejsce orzekł o nałożeniu na J. G. kary w wysokości 25 000 zł z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego (kontener), zlokalizowanego na działce nr ew. [...] w B.. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. G., reprezentowany przez adwokata J. C.. Wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 29 ust. 1 pkt 12 w związku z art. 54 ustawy Prawo budowlane, poprzez uznanie, że na obiekt wzniesiony przez skarżącego wymagane jest pozwolenie na budowę i w związku z tym błędne zastosowanie art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane przez uznanie, iż skarżący naruszył art. 54 i 55 powyższej ustawy. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Postanowieniem z dnia 18 września 2007 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II OSK 568/06, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (t.j.: Dz. U. Nr 102, poz. 643) oraz art. 193 Konstytucji RP przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytania prawne: 1. "czy art. 59f ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) ustalający podstawę naliczania wymiaru kary, o której mowa w tym przepisie jest zgodny z art. 2 w zakresie, w jakim narusza zasadę sprawiedliwości społecznej i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.", 2. "czy art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane w zakresie, w jakim przewiduje stawkę kary za przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem art. 54 i 55 stanowiącą dziesięciokrotność kary, o której mowa w art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego jest zgodny z art. 2 w zakresie, w jakim narusza zasadę sprawiedliwości społecznej i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.". Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej: P.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Ponieważ podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowią przepisy, o których zgodność z konstytucją RP Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie II OSK 568/06 skierował pytanie do Trybunału Konstytucyjnego – niniejsze postępowanie ze skargi kasacyjnej J. G. należało zawiesić, gdyż jego wynik zależeć może od rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego o zgodności wyżej wymienionych przepisów ustawy Prawo budowlane z Konstytucją RP. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w związku z art. 131 i art. 193 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.