I OSK 252/07

TEZY Decyzje administracyjne noszą niekiedy inne nazwy ale to nie pozbawia ich charakteru indywidualno- konkretnego aktu administracyjnego. Nie może budzić wątpliwości okoliczność, że decyzje w sprawach zasiłku stałego i świadczenia pielęgnacyjnego są wydawane w oparciu o orzeczenia ustalające istnienie niepełnosprawności, jego stopień i zawierające inne, dodatkowe wskazania. Tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia, bez zbadania istoty sprawy i żądania strony, niemożności wznowienia postępowania w sytuacji, gdy orzeczenie zespołu zostało uchylone. SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Runge- Lissowska Sędziowie sędzia NSA Stanisław Nowakowski sędzia NSA Małgorzata Stahl (spr.) Protokolant Anna Krakowiecka po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 22 listopada 2006 r. sygn. akt II SA/Go 483/06 w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego, składek na ubezpieczenie emerytalne, rentowe i zdrowotne oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 22 listopada 2006 r., sygn. akt II SA/Go 483/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uchylił zaskarżoną przez W. S. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. G. z dnia [...] nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy N. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego, składek na ubezpieczenie emerytalne, rentowe i zdrowotne. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że: Decyzją z [...] nr [...] Wójt Gminy N. przyznał W. S. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem B. S. na okres od 1 grudnia 2005 r. do 31 sierpnia 2006 r. w kwocie 420,00 zł miesięcznie oraz składkę na ubezpieczenie emerytalne i rentowe w wysokości 32,52% kwoty świadczenia pielęgnacyjnego miesięcznie przez ww. okres. Na skutek odwołania strony Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. G. decyzją z [...] nr [...], uchyliło powyższą decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Decyzją z dnia [...] nr [...] Wójt Gminy N., po ponownym rozpoznaniu sprawy, na podstawie art. 17 ust. 1, 2, 3, 4, art. 24 ust.1 i 2 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 z późn. zm.) oraz art. 6 ust. 2a, art. 22 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887 z późn. zm.) oraz art. 9 ust. 1 pkt 25a, art. 21 ust. 1 i art. 199 ustawy z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia (Dz. U. Nr 45, poz. 391 z późn. zm.), w związku z § 7 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. Nr 105, poz. 881 z późn. zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego przyznał W. S. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem na okres od dnia 1 grudnia 2005 r. do dnia 31 sierpnia 2006 r. w kwocie 420 zł. miesięcznie i składkę na ubezpieczenie emerytalne i rentowe w wysokości 32, 52% kwoty świadczenia pielęgnacyjnego miesięcznie w tym samym okresie. W. S. odwołała się od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie w całości oraz wydanie decyzji przyznającej świadczenie pielęgnacyjne z tytułu opieki nad niepełnosprawnym synem na okres od dnia 13 marca 2003 r. do dnia 20 sierpnia 2008 r. oraz odpowiednich składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. G. decyzją z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 3 pkt 10, art. 17 ust. 1, art. 24 ust. 1 i ust. 2, art. 58 ust.1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, art. 6 ust. 2a i art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, art. 66 ust. 1 pkt 28, art. 73 pkt 10, art. 81 ust. 8 pkt 9, art. 242 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przyznało W. S. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem w kwocie 420 zł miesięcznie na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 sierpnia 2006 r., składkę na ubezpieczenie emerytalne i rentowe w wysokości 32,52% kwoty świadczenia pielęgnacyjnego miesięcznie oraz składkę na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości 8,75% kwoty świadczenia pielęgnacyjnego miesięcznie również na ten okres. W ocenie organu w sprawie nie mogą mieć zastosowania przepisy art. 24 ust. 3a, ani też 58 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. Weszła ona w życie z dniem 1 maja 2004 r., jednak nie przewiduje świadczenia w postaci zasiłku stałego, regulowanego w uprzednio obowiązującej ustawie o pomocy społecznej z dnia 29 listopada 1990 r., uchylonej ustawą o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004 r. (Dz. U. Nr 64, poz. 593 z późn. zm.), obowiązującą także od dnia 1 maja 2004 r. Przepis art. 58 ustawy o świadczeniach rodzinnych dotyczy tylko sytuacji, gdy strona otrzymywała już zasiłek stały na podstawie przepisów o pomocy społecznej do dnia wejścia w życie ustawy (1 maja 2004 r.) w związku z pielęgnacją dziecka legitymującego się orzeczeniem o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności ze wskazaniami, o których mowa w art. 6b ust. 3 pkt 7 i 8 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 z późn. zm.). W. S. takiego zasiłku zaś nie otrzymywała, a decyzją z 28 kwietnia 2004 r. Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w N. odmówił stronie przyznania zasiłku stałego. Organ stwierdził, że przepis art. 24 ust. 3a ustawy o świadczeniach rodzinnych obowiązuje od dnia 1 czerwca 2005 r. i nie ma zastosowania do wcześniejszych stanów faktycznych. Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje więc od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami tj. od grudnia 2005 r. do końca okresu zasiłkowego – do dnia 31 sierpnia 2006 r., podobnie jak składka na ubezpieczenie emerytalne, rentowe i zdrowotne. Organ podniósł ponadto, że organ pierwszej instancji w podstawie prawnej decyzji powołał się na przepisy nieobowiązującej ustawy z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia, która została uchylona ustawą o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. W. S. złożyła skargę na powyższą decyzję wnosząc o jej uchylenie w części dotyczącej początkowego terminu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oraz składek na ubezpieczenie emerytalne, rentowe i zdrowotne i przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego oraz należnych składek od dnia 13 marca 2003 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając skargę strona zarzuciła, iż niezrozumiałą jest dla niej decyzja Kolegium, która w pkt 1 uchyla zaskarżoną decyzję w całości, ponieważ w pkt 2 Kolegium przyznało takie same świadczenia, jakie przyznał organ pierwszej instancji (w takiej samej wysokości i terminach), a tylko dodatkowo przyznało składki na ubezpieczenie zdrowotne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. G. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim stwierdził, że od dnia 1 maja 2004 r. obowiązywać zaczęła ustawa o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004 r., która na mocy przepisu art. 160, uchyliła w całości ustawę o pomocy społecznej z 1990 r. Nowa ustawa o pomocy społecznej nie regulowała już świadczenia w postaci zasiłku stałego z tytułu sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem niepełnosprawnym, które zostało zastąpione przez "świadczenie pielęgnacyjne", regulowane przepisem art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992), która również weszła w życie z dniem 1 maja 2004 r. Przepis przejściowy tej ustawy w art. 58 ust. 1 natomiast stanowi, że osoba otrzymująca zasiłek stały na podstawie przepisów o pomocy społecznej do dnia wejścia w życie ustawy, tj. do 1 maja 2004 r., nabywa prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, o którym mowa w art. 17, do 31 sierpnia 2005 r., jeżeli spełnia warunki określone w dotychczasowych przepisach. Z regulacji przejściowej w ustawie o świadczeniach rodzinnych mogą skorzystać zatem jedynie osoby opiekujące się dzieckiem niepełnosprawnym, które uzyskały jeszcze pod rządami ustawy o pomocy społecznej z 1990 r. zasiłek stały i zasiłek ten był im wypłacany. Nabyły one bowiem z mocy ustawy o świadczeniach rodzinnych prawo do świadczenia pielęgnacyjnego do dnia 31 sierpnia 2005 r. W przypadku, gdy na mocy ustawy o pomocy społecznej z 1990 r. odmówiono przyznania zasiłku stałego, a rozstrzygnięcie to wydane zostało z naruszeniem prawa, po wygaśnięciu decyzji Sąd administracyjny może, a nawet zobowiązany jest prowadzić postępowanie sprawdzające i może wydać merytoryczne orzeczenie. Wtedy otwiera się droga do ewentualnego uzyskania przez osobę skarżącą statusu osoby uprawnionej do zasiłku stałego na datę 1 maja 2004 r. To zaś umożliwia osobie tej skorzystanie z art. 58 ustawy o świadczeniach rodzinnych (konwersja uprawnień do zasiłku stałego w pielęgnacyjny). Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne było prowadzone z istotnym naruszeniem konstytucyjnej zasady praworządności, zasady prawdy obiektywnej, uwzględniania słusznego interesu strony oraz pogłębiania zaufania obywatela do organów Państwa. Mimo jednoznacznego sformułowania przez stronę w dniu 27 grudnia 2005 r. żądania przyznania jej świadczeń i zasiłków z tytułu opieki nad niepełnosprawnym synem za okres od marca 2003 r. do dnia 20 sierpnia 2008 r. w związku z uzyskaniem dopiero w grudniu 2005 r. ostatecznej decyzji Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, organy w wyniku postępowania zainicjowanego tym wnioskiem orzekały jedynie o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego i związanych tym składek ubezpieczeniowych za okres od dnia 1 grudnia 2005 r. W ocenie Sądu treścią rozstrzygnięcia stanowiącego przedmiot kontroli sądowej nie objęto całości sprawy administracyjnej obejmującej żądanie strony przyznania wskazanych świadczeń w ściśle określonym przedziale czasowym, lecz zaledwie jej część. Wniosek strony z 27 grudnia 2005 r. należało zdaniem Sądu, rozpoznawać z uwzględnieniem treści dołączonych do niego orzeczeń właściwych Zespołów do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, w szczególności orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w G. W. z dnia [...] grudnia 2005 r. wydanego w związku z wykonaniem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Z. G. Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z [...] listopada 2005 r. sygn. akt [...], którym zaliczono B. S. do osób niepełnosprawnych datując niepełnosprawność od 13 marca 2003 r. (data wpływu wniosku), określono w pkt 7 i 8, że istnieje konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Według Sądu organ powinien był rozważyć, czy w sprawie nie zachodzą przesłanki wznowienia postępowania z urzędu, ewentualnie czy wniosek W. S. z 27 grudnia 2005 r. nie zawiera pośrednio żądania wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie przyznania na jej wniosek z 19 lutego 2004 r. zasiłku stałego zakończonego wydaniem powyższej ostatecznej decyzji odmownej. Jeżeli bowiem w wyniku wznowienia postępowania nastąpiłoby uchylenie decyzji z dnia 28 kwietnia 2004 r. i orzeczenie o przyznaniu W. S. zasiłku stałego za okres poprzedzający datę 1 maja 2004 r., wówczas zgodnie z art. 58 ustawy o świadczeniach rodzinnych, możliwa byłaby konwersja tego uprawnienia od dnia 1 maja 2004 r. - co najmniej w czasowe uprawnienie do świadczenia pielęgnacyjnego na okres do dnia 31 sierpnia 2005 r. Następnie rozwadze można byłoby poddać, czy obowiązujące przepisy umożliwiają przyznanie świadczenia za okres od 1 września 2005 r. do dnia złożenia wniosku, z uwagi na otrzymanie ostatecznego orzeczenia w sprawie niepełnosprawności w grudniu 2005 r. Odnosząc się do zarzutu skargi, iż niezrozumiała dla skarżącej jest treść decyzji organu odwoławczego w szczególności z tej przyczyny, że organ ten uchylił decyzję organu pierwszej instancji, a następnie orzekł, co do istoty sprawy analogicznie (za ten sam okres), jedynie dodatkowo przyznając składkę z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego, Sąd wskazał, że jest on słuszny, gdyż rzeczywista treść decyzji i jej uzasadnienia nie wyjaśnia stronie przesłanek i podstawy prawnej którymi kierował się organ orzekając w taki sposób. W skardze kasacyjnej od tego wyroku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. G. zarzuciło naruszenie prawa materialnego - art. 24 ust. 1, 2 i 3, art. 58 ust 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych oraz art. 149 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że stronie przeciwnej przysługuje prawo do zasiłku stałego i świadczenia pielęgnacyjnego na okres od marca 2003 r. do listopada 2005 r., a w konsekwencji na naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie przez przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 8 kpa, polegające na przyjęciu, że w sprawie należało rozważyć, czy nie zachodzą przesłanki wznowienia postępowania po wydaniu przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w G. W. orzeczenia z dnia [...] grudnia 2005 r., a w konsekwencji naruszenie przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1b Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który to przepis daje podstawę do uchylenia decyzji tylko w razie naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz naruszenie przepisów - art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 104, art. 107 § 3 kpa, polegające na przyjęciu, że organ odwoławczy prowadził postępowanie z istotnym naruszeniem zasad praworządności, prawdy obiektywnej, uwzględniania słusznego interesu strony, pogłębiania zaufania obywatela do organów Państwa, a decyzja strony skarżącej nie rozstrzyga sprawy co do istoty, uzasadnienie decyzji jest nieprawidłowe, - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku, dlaczego Sąd stwierdził naruszenie art. 6, 7, 8, 9 kpa., a w konsekwencji naruszenie przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1c, Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który to przepis daje podstawę do uchylenia decyzji tylko w razie innego naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych przyczyn wniesiono o uchylenie wyroku w całości i oddalenie skargi, a ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że wbrew stanowisku Sądu przepis przejściowy art. 58 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych nie dotyczy strony przeciwnej, gdyż ma on zastosowanie tylko w sytuacji, kiedy strona otrzymywała już zasiłek stały na podstawie przepisów o pomocy społecznej do dnia wejścia w życie ustawy (1 maja 2004 r.) w związku z pielęgnacją dziecka legitymującego się orzeczeniem o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami, o których mowa w art. 6b ust. 3 pkt 7 i 8 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Pani W. S. zasiłku stałego na syna nie otrzymywała. Zdaniem organu przepisy obowiązującego prawa nie przewidują możliwości skorzystania z konwersji prawa do zasiłku pielęgnacyjnego, jeśli strona nie była uprawniona do zasiłku pielęgnacyjnego, a od decyzji negatywnej - odmawiającej przyznania zasiłku stałego nie wniosła skargi do sądu administracyjnego. Bezpodstawny jest także zarzut Sądu naruszenia przez stronę skarżącą art. 104 i art. 107 § 3 kpa. Decyzja rozstrzygała bowiem o istocie sprawy i była w sposób należyty uzasadniona - uzasadnienie faktyczne zawierało wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, a uzasadnienie prawne wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, nie było także potrzeby rozpatrywania sprawy pod kątem występowania przesłanek wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 kpa. Orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w G. W. z dnia [...] grudnia 2005 r. nie jest bowiem decyzją, ani orzeczeniem sądu w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 8 kpa. W świetle zasady praworządności nie do przyjęcia jest pogląd Sądu, zgodnie z którym należy wznowić postępowanie, uchylić decyzję z dnia [...] i przyznać zasiłek stały za okres przed dniem 1 maja 2004 r., a następnie zastosować przepis przejściowy art. 58 ustawy o świadczeniach rodzinnych i dokonać konwersji zasiłku stałego w świadczenie pielęgnacyjne. Nie ma przepisów prawa, które pozwalałyby na przyznanie stronie przeciwnej zasiłku stałego za okres poprzedzający dzień 1 maja 2004 r., co w dalszej kolejności uniemożliwia konwersję tego uprawnienia w świadczenie pielęgnacyjne. W odpowiedzi na skargę kasacyjną podniesiono, że Sąd nie rozstrzygnął wyrokiem, że stronie skarżącej przysługuje prawo do zasiłku stałego a następnie świadczenia pielęgnacyjnego, tylko dał wskazówkę, w jakim kierunku winno iść rozstrzygnięcie sprawy, natomiast to te organy administracji publicznej winny ponownie rozstrzygnąć tą sprawę wydając decyzję. To, że Sąd zasugerował rozważenie przez organy administracji publicznej wznowienie postępowania, jednak to organy administracji publicznej będą rozstrzygały o tym czy wznowić czy też nie wznowić postępowania administracyjnego w sprawie Pani W. S.. Ponadto Sąd nie tylko wykazał, że organ odwoławczy prowadził postępowanie administracyjne z istotnym naruszeniem zasad zawartych w art. 6- 9 kpa, ale również wyjaśnił, dlaczego stwierdził naruszenie tych przepisów. Z tych względów nie zachodzą naruszenia, jakie wskazywano w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw prawnych a tym samym nie mogła zostać uwzględniona. Zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 20002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270 ze zm.). poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku dlaczego Sąd stwierdził naruszenie art. 6, art.7, art.8, art.9 kodeksu postępowania administracyjnego a tym samym naruszenia art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a. nie może być uznany za zasadny w świetle treści uzasadnienia (s. 12,13,14). Wywody Sądu w tej materii mają oparcie zarówno w ustalonym stanie faktycznym jak i w materiale zawartym w aktach sprawy administracyjnej. Nie może być zatem zasadny, pozostający z nim w związku, także zarzut naruszenia powołanych już przepisów art.6,art. 7,art.8,art.9 k.p.a. oraz art. 104 i art. 107 § 3 k.p.a. Przeciwnie ,Sąd I instancji wnikliwie rozważał stan prawny i faktyczny sprawy a zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku argumenty potwierdzające naruszenie wskazanych przepisów k.p.a. są uzasadnione. Nie można zgodzić się z przytoczoną w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentacją opartą na wyrywkowym nawiązaniu do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 marca 2005 r. (P 15/04). Choć istotnie TK orzekał w odniesieniu do odmiennego stanu faktycznego to nawet zdanie przytoczone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, potwierdza wykładnię dokonaną przez Sąd (" Chodzi bowiem o to, czy decyzja (wydana przed 1 maja 2004 r.) była zgodna z prawem, czy prawo naruszała".) Z uzasadnienia wyroku TK wynika, że wygaśnięcie decyzji odmawiającej zasiłku stałego nie powoduje bezprzedmiotowości postępowania sądowoadministracyjnego a to z kolei prowadzić może do uzyskania na drodze administracyjnej statusu osoby uprawnionej do zasiłku na datę 1 maja 2004 r. Decyzja Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w N. z dnia [...] odmawiająca przyznania zasiłku stałego na syna W. S. była oparta na wadliwym orzeczeniu komisji do spraw niepełnosprawności. W. S. wykorzystała prawo do sądowej kontroli orzeczenia o niepełnosprawności i uzyskała ostatecznie orzeczenie prawidłowe, ustalające stan niepełnosprawności syna, czas powstania niepełnosprawności i potrzebę stałej nad nim opieki . Nie można jej czynić zarzutu, że nie wykorzystała drogi zaskarżenia decyzji odmownej w trybie administracyjnym a następnie przed sądem administracyjnym w sytuacji gdy odmowa była oparta na błędnym orzeczeniu o niepełnosprawności syna i w takim stanie faktycznym i prawnym skarżąca nie mogła oczekiwać pozytywnego rezultatu swoich działań przed uruchomieniem sądowej kontroli wadliwego orzeczenia. Strona nie może ponosić konsekwencji braku wiedzy o możliwości wznowienia postępowania i niemożności przewidzenia zmiany stanu prawnego. Dokonanej przez Wojewódzki Sąd ocenie działania organów administracji a także związanych z nią wytycznych nie można zarzucić wadliwości. Nieuzasadniony i niezrozumiały jest argument iż nie ma możliwości wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie z uwagi na to, że orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w G. W. z dnia [...].12. 2005 r. (wydane w wyniku wyroku sądowego) nie jest decyzją, ani przeczeniem sądu w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.". Decyzje administracyjne noszą niekiedy inne nazwy ale to nie pozbawia ich charakteru indywidualno-konkretnego aktu administracyjnego. Nie może budzić wątpliwości okoliczność, że decyzje w sprawach zasiłku stałego i świadczenia pielęgnacyjnego są wydawane w oparciu o orzeczenia ustalające istnienie niepełnosprawności, jego stopień i zawierające inne, dodatkowe wskazania. Tym samym brak jest podstaw do stwierdzania, bez zbadania istoty sprawy i żądania strony, niemożności wznowienia postępowania w sytuacji gdy orzeczenie Zespołu zostało uchylone. W konsekwencji nie można Sądowi zarzucić naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego w przez "ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie" (są to dwie różne podstawy, potraktowane w skardze łącznie) w sytuacji gdy Sąd nie przesądził ostatecznego rozstrzygnięcia a dokonana przezeń wykładnia jest uprawniona. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało skargę kasacyjną oddalić.