IV SA/Wa 1534/20

SENTENCJA Dnia 10 listopada 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Golat Sędziowie Sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 listopada 2020 roku sprawy ze skargi S. D. na decyzję Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...] maja 2020 roku nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych oddala skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z [...] maja 2020 r., nr [...] (dalej: Prezes IPN, organ) wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej: k.p.a.) w zw. z art. 5 ust. 1 i art. 4 ustawy z 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 319 ze zm., dalej: ustawa o działaczach opozycji), w której organ utrzymał w mocy decyzję własną nr [...] z [...] marca 2020 r. o odmowie potwierdzenia, że S. D. syn B. urodzony [...] lipca 1952 r. w [...], spełnia warunki, o których mowa w art. 4 ustawy z 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 319 ze zm.). Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Wnioskiem z 26 września 2019 r. S. D. (dalej: strona, skarżący) zwrócił się do Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu o wydanie decyzji administracyjnej w sprawie spełnienia warunków, o których mowa w art. 4 ustawy o działaczach opozycji. W wyniku przeprowadzonej kwerendy archiwalnej odnaleziono dokumenty dotyczące wnioskodawcy. Po rozpatrzeniu wniosku z 26 września 2019 r. r. Prezes IPN wydał decyzję nr [...] z [...] marca 2020 r. r. o odmowie potwierdzenia, że S. D. spełnia warunki, o których mowa w art. 4 ustawy o działaczach opozycji. W piśmie z 17 marca 2020 r., wnioskodawca wystąpił do Prezesa IPN o ponowne rozpatrzenie sprawy i uchylenie zaskarżonej decyzji. Strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego obejmującego art. 4 ust 1 pkt 2 ustawy o działaczach opozycji przez jego niewłaściwe zastosowanie. Wnioskodawca wskazał, że decyzja organu jest nieprawidłowa i w związku z tym powinna zostać zmieniona zgodnie z wnioskiem. W opinii strony organ administracyjny wydając przedmiotową decyzję popełnił błąd w zakresie ustaleń dotyczących tego, czy wymienione w punktach od 1 do 3 dokumenty istotnie spełniają kryteria dokumentów opisanych w art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o działaczach opozycji. Błąd odnosi się do spełnienia warunku sine qua non wymienionego w art. 4 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, w zakresie wytworzenia dokumentów przez osobę represjonowaną, lub przy jej udziale. W opinii wnioskodawcy, wskazany warunek nie został w niniejszej sprawie spełniony. Prezes IPN w uzasadnieniu decyzji z [...] maja 2020 r. wskazał, że w wyniku przeprowadzonej kwerendy w zasobie archiwalnym Instytutu Pamięci Narodowej odnaleziono niżej wymienione zapisy ewidencyjne: 1. Karty [...] z kartoteki czynnych rejestracji po. B. Wydz. "[...]" WUSW we [...] Z treści kart wynika, że D. S. (na karcie pełne dane personalne, miejsce zamieszkania, miejsce pracy) został zarejestrowany w dniu [...].02.1982 r. pod nr rej. [...] w charakterze TW o pseudonimie "[...]". Na karcie zapisano, że wnioskodawca został pozyskany do współpracy przez funkcjonariusza J. L. z Wydziału [...] w dniu [...].01.1982 r. Podstawa pozyskania - dobrowolność. Do jakiego zagadnienia pozyskany - ochrona gospodarki narodowej, Do jakiej sprawy "[...]"[...]. Data zakończenia współpracy: [...].03.1983 r. Powód: niechęć do współpracy. Materiały złożono w archiwum Wydziału "[...]" KWMO [...] pod nr [...]. 2. Zapis w dzienniku rejestracyjnym po b. Wydz. "[...]" WUSW we [...]: Nr rejestracyjny: [...], data rejestracji: [...].02.1982 r. Nazwa jednostki rejestrującej: Wydz. [...], Kategoria: TW, Pseudonim; "[...]", data zdjęcia z ewidencji i przekazania do archiwum: [...].04.1983 r. Nr archiwalny: [...]. 3. Zapis w dzienniku archiwalnym po b. Wydz. "[...]" WUSW we [...]: L.p. [...], Nazwisko osoby, kryptonim - [...], Jednostka rej. Wydz. [...], Nr rej. [...] Ilość tomów: 1 (teczka personalna) 1 (teczka pracy), Nr archiwalny [...]. Według Prezesa IPN, wymienione w pkt 1-3 dokumenty zostały enumeratywnie wyliczone w art. 4 ust. 2 ustawy o działaczach opozycji tj. w katalogu pomocy ewidencyjnych i spełniają kryteria dokumentów opisanych w art. 4 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. W myśl ww. przepisu wskazane dokumenty zostały wytworzone przy udziale S. D. w ramach czynności wykonywanych przez niego w charakterze tajnego informatora organów bezpieczeństwa państwa o pseudonimie "[...]". Ww. dokumenty, o których mowa w art. 4 ust. 2 ustawy o działaczach opozycji potwierdzają również fakt rejestracji wnioskodawcy w charakterze tajnego informatora organów bezpieczeństwa państwa o ww. pseudonimie. Organ odniósł się także do przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy argumentów oraz wyjaśnień wnioskodawcy. W skardze skarżący zaskarżył w całości decyzję Prezesa IPN Nr [...] i wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Prezesowi IPN, 2. zasądzenie od Prezesa IPN na rzecz skarżącego S. D. kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono: obrazę prawa materialnego, a to: art. 4 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy o działaczach opozycji przez ich niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału uznać należy, że decyzja Prezesa IPN jest nieprawidłowa i krzywdząca dla skarżącego. Skarżący powołał się na poglądy wyrażone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zdaniem skarżącego, adnotacje ewidencyjne mogą co najwyżej świadczyć o pewnym prawdopodobieństwie współpracy (dowody pośrednie), co jest niewystarczającą przesłanką do odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych w rozumieniu art. 4 ust. 2 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych. Według skarżącego, odmowa potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej jest uzasadniona tylko w sytuacji, gdy znajdujące się w archiwum dokumenty potwierdzały współpracę danej jednostki. Ustawodawca jednoznacznie uzależnił uzyskanie wskazanego statusu od braku dokumentów świadczących o współpracy w ramach czynności wykonywanych przez niego w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji przez organy bezpieczeństwa państwa. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w dokumentach odnalezionych w archiwum, a dotyczących S. D. nie ma ani jednego dokumentu świadczącego o jego czynnej współpracy z organami bezpieczeństwa państwa. Nie ma żądnego dokumentu wytworzonego przez skarżącego lub przy jego udziale w dodatku w ramach czynności wykonywanych przez niego w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji przez organy bezpieczeństwa państwa. Wszystkie odnalezione w archiwum dokumenty są dokumentami stworzonymi przez funkcjonariuszy bezpieki, nie ma żadnego dokumentu, raportu, informacji podpisanej przez S. D., nie ma żadnego potwierdzenia odbioru przez niego gratyfikacji związanej ze współpracą. Skarżący uważa, że same zapisy ewidencyjne Służby Bezpieczeństwa nie są wystarczającą podstawą do przyjęcia domniemania prawnego, że S. D. brał czynny udział w tej rejestracji i po jej dokonaniu wykonywał jakiekolwiek czynności jako tajny informator lub pomocnik przy zdobywaniu informacji. Wszystkie te dokumenty mogły powstać bez jakiegokolwiek udziału skarżącego. Skarżący zwrócił uwagę, że w okresie rzekomej współpracy ([...].02.1982 r. -[...].03.1983 r.) S. D. z Służbą Bezpieczeństwa był on internowany za działalność antykomunistyczną ([...].11.1982 r.- [...].02.1983 r.). Znamienna jest również adnotacja dotycząca zdjęcia z ewidencji: "Niechęć do współpracy". W ocenie skarżącego, okoliczności te stoją w sprzeczności z przyjmowanym przez organ domniemaniem opartym na zapisach ewidencyjnych sporządzonych przez SB. Skarżący uważa, że pozbawione podstaw prawnych jest przyjęcie domniemania, że skoro została założona teczka pracy i teczka personalna, to odnalezione dokumenty ewidencyjne zostały wytworzone w ramach czynności wykonywanych przy udziale skarżącego w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji przez organy bezpieczeństwa państwa. Brak jest bowiem cienia materiału dowodowego pozwalającego na stwierdzenie, czy i jakie czynności wykonywane były przy udziale S. D., działającego jako tajny informator lub pomocnik. Podkreślić należy, że przepis jednoznacznie również wskazuje dodatkowe kryterium - czynności muszą być wykonywane przy operacyjnym zdobywaniu informacji przez organy bezpieczeństwa państwa. Brak jest jakichkolwiek dowodów na istnienie takich dokumentów. Zdaniem skarżącego, sama rejestracja dokonana przez SB nie stanowi wystarczającej podstawy do przyznania statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych w rozumieniu art. 4 pkt 2 ustawy o działaczach opozycji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu była decyzja Prezesa IPN z [...] maja 2020 r., w której organ utrzymał decyzję Prezesa IPN z [...] marca 2020 r. o odmowie potwierdzenia, że skarżący spełnia warunki, o których mowa w art. 4 ustawy o działaczach opozycji. Sąd w składzie orzekającym, dokonując kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia – w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy – doszedł do przekonania, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a także z naruszeniem przepisów prawa procesowego, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do powołanych w skardze wyroków sądów administracyjnych wyjaśnić należy, że stan prawny, w którym toczyły się postępowania zakończone ww. wyrokami został zmieniony. Art. 4 ustawy o działaczach opozycji został zmieniony przez art. 3 ustawy z 12 kwietnia 2019 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 992) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12 czerwca 2019 r. W wyniku tej zmiany art. 4 ustawy o działaczach opozycji doprecyzowano pojęcie "dokumentu wytworzonego przy udziale osoby w ramach czynności wykonywanych w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji przez organy bezpieczeństwa państwa". Na dzień [...] maja 2020 r. (data wydania przez Prezesa IPN decyzji nr [...] z [...] maja 2020 r.) art. 4 ust. 2 ustawy o działaczach opozycji miał następujące brzmienie "Przez dokumenty wytworzone przy udziale osoby, o której mowa w ust. 1 pkt 2, przy operacyjnym zdobywaniu informacji przez organy bezpieczeństwa państwa rozumie się także pomoce ewidencyjne, takie jak dzienniki rejestracyjne, inwentarze archiwalne, karty ewidencyjne i Zintegrowany System Kartotek Operacyjnych organów bezpieczeństwa państwa, jeżeli potwierdzają fakt rejestracji jej w charakterze tajnego informatora lub pomocnika organów bezpieczeństwa państwa". Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że w wyniku przeprowadzonej kwerendy w zasobie archiwalnym Instytutu Pamięci Narodowej odnaleziono następujące zapisy ewidencyjne: 1. Karty EO-4/77 z kartoteki czynnych rejestracji po. B, Wydz. "[...]" WUSW we [...] Z treści kart wynika, że D. S. (na karcie pełne dane personalne, miejsce zamieszkania, miejsce pracy) został zarejestrowany w dniu [...].02.1982 r. pod nr rej. [...] w charakterze TW o pseudonimie "[...]". Na karcie zapisano, że Wnioskodawca został pozyskany do współpracy przez funkcjonariusza J. L. z Wydziału [...] w dniu [...].01.1982 r. Podstawa pozyskania - dobrowolność. Do jakiego zagadnienia pozyskany - ochrona gospodarki narodowej, DO jakiej sprawy "[...]"[...]. Data zakończenia współpracy: [...].03.1983 r. Powód: niechęć do współpracy. Materiały złożono w archiwum Wydziału "[...]" KWMO [...] pod nr [...]. 2. Zapis w dzienniku rejestracyjnym po b. Wydz. "[...]" WUSW we [...]: Nr rejestracyjny: [...], data rejestracji: [...].02.1982 r. Nazwa jednostki rejestrującej: Wydz. [...], Kategoria: TW, Pseudonim; "[...]", data zdjęcia z ewidencji i przekazania do archiwum: [...].04.1983 r. Nr archiwalny: [...] [...]. 3. Zapis w dzienniku archiwalnym po b. Wydz. "[...]" WUSW we [...]: L.p. [...], Nazwisko osoby, kryptonim - [...], Jednostka rej. Wydz. [...], Nr rej. [...] Ilość tomów: 1 (teczka personalna) 1 (teczka pracy), Nr archiwalny [...]. Wymienione w punktach 1-3 zapisy ewidencyjne spełniają warunki opisane w art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o działaczach opozycji, ponieważ zostały wytworzone przy udziale S. D. w ramach czynności wykonywanych przez niego w charakterze tajnego informatora organów bezpieczeństwa państwa o pseudonimie "[...]". Dokumenty te potwierdzają również fakt rejestracji S. D. w charakterze tajnego informatora organów bezpieczeństwa państwa o ww. pseudonimie. W niniejszej sprawie prowadząc postępowanie dotyczące potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych przez osobę ubiegającej się o ten status, Prezes IPN ustalił spełnienie przesłanek, o których mowa w art. 4 pkt 1 ustawy o działaczach opozycji oraz dotyczących teg czy w archiwum IPN nie zachowały się dokumenty o cechach określonych w art. 4 pkt 2 ustawy o działaczach opozycji. Wyjaśnić należy, że decyzja wydawana przez Prezesa IPN ma charakter decyzji deklaratoryjnej. W ramach postępowania zmierzającego do wydania przez Prezesa IPN decyzji na podstawie art. 5 ust. 1 i art. 4, organ ten ogranicza się tylko do sprawdzenia, czy w archiwum IPN nie zachowały się dokumenty o określonych cechach. Tym samym zawężony został zakres prowadzonego postępowania wyjaśniającego przez Prezesa IPN. Sąd orzekający w tym składzie podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z 26 września 2019 r., sygn. II OSK 3835/18, LEX nr 2748824, według którego "Charakter postępowania prowadzonego przez Prezesa IPN i wydawanej w jego następstwie decyzji na podstawie art. 5 ust. 1 Udoa z woli ustawodawcy ma charakter specyficzny. Jak zasadnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 lutego 2019 r., II OSK 820/18, (publik. CBOSA.nsa.gov.pl), obowiązkiem organu w tego rodzaju postępowaniu było wyłącznie odzwierciedlenie stanu zasobów archiwalnych według skonkretyzowanych w przepisie kryteriów i sformułowanie oceny czy stan zasobów archiwalnych zawiera dokumenty, których treść wskazuje na to, że istniały dokumenty wskazujące na współpracę skarżącego ze służbami bezpieczeństwa państwa i czy w ramach tej współpracy wytworzył on jakieś dokumenty lub czy jakieś dokumenty powstały przy jego udziale. W przywołanym wyroku eksponowano, że organ nie przedstawia relacji i wniosków wynikających ze wszystkich dokumentów znajdujących się w zasobach archiwalnych. "Rolą organu wyznaczoną przez art. 4 Udoa nie jest więc ani ocena wiarygodności materialnej opisanych w tych dokumentach zdarzeń czy osób, ani ustalanie czy wynikająca z dokumentów współpraca miała w rzeczywistości miejsce. Organ prowadzący postępowanie nie jest uprawniony do oceny w oparciu o całokształt dokumentów znajdujących się w jego zasobach czy skarżący wywiązywał się ze swego zobowiązania, czy w tamtej rzeczywistości działania jego bądź zaniechania odpowiadały pojęciu współpracy ze służbami bezpieczeństwa. Organ nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie. Ustawa upoważnia organ wyłącznie do przedstawienia zawartości zasobów archiwalnych według ściśle określonych kryteriów". Istotne znaczenie ma przypomnienie celu uchwalenia ustawy o działaczach opozycyjnych. Przywołać należy uzasadnienie wniosku o uchwalenie ustawy (Druk nr 2137 Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z 30 stycznia 2014 r.) "Celem ustawy było przyznanie szczególnego statusu działaczom opozycji i osobom represjonowanym z powodów politycznych angażujących się w latach 1956-1989 w działalność antykomunistyczną. Wprowadzane rozwiązania mają być wyrazem docenienia wyjątkowej roli tych osób w procesie odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności" (...) Przewiduje pierwszeństwo w przyznaniu tym osobom pomocy socjalnej oraz stwarza wyraźną podstawę do udzielenia pomocy w zakresie udogodnień komunikacyjnych, świadczeń mieszkaniowych, kulturalnych, zdrowotnych i oświatowych realizowanych przez samorząd terytorialny (...) zagwarantowanie pomocy działaczom opozycji antykomunistycznej i osobom represjonowanym znajdującym się w szczególnie trudnej sytuacji materialne (...). Projektowana ustawa zakłada, że status działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych nie będzie przysługiwał osobie, która była pracownikiem, funkcjonariuszem lub żołnierzem organów bezpieczeństwa państwa, chyba że bez wiedzy przełożonych czynnie wspierała osoby lub organizacje działające na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania praw człowieka. Status działacza opozycji lub osoby represjonowanej nie będzie również przysługiwał osobie co do której, zachowały się dokumenty wytworzone przez nią lub przy jej udziale, w ramach czynności wykonywanych przez nią w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji przez organy bezpieczeństwa państwa (...)". Z powyższego wynika, że celem ustawodawczym była ochrona interesów osób będących działaczami opozycji antykomunistycznych czy osób represjonowanych a nie piętnowanie tych, którzy takimi działaczami nie byli. Decyzja wydawana przez Prezesa IPN na podstawie art. 5 ust. 1 i art. 4 ustawy o działaczach opozycji ma charakter decyzji deklaratoryjnej. Akt deklaratoryjny potwierdza istniejące prawa i obowiązki jego adresata. Jest to decyzja potwierdzająca jedynie skutki prawne, które wynikają wprost z ustawy. Skutek w postaci przyznania jednostce owych praw wynika więc nie z mocy decyzji, lecz z mocy samych norm ustawowych. Organ wydając ten rodzaj decyzji administracyjnej potwierdza lub odmawia potwierdzenia określonych faktów na podstawie posiadanych w swoim zasobie archiwalnym dokumentów. W sposób prawnie wiążący stwierdza o istnieniu określonego stanu prawnego, w tym przypadku o istnieniu lub nieistnieniu dokumentów spełniających przesłanki wymienione w cytowanych przepisach. W niniejszym postępowaniu organ nie miał obowiązku prawnego dokonać oceny, czy zastosowane przez ustawodawcę kryteria nie są zbyt surowe, lub czy nie eliminują z kręgu beneficjentów ustawy mniej albo bardziej licznego grona osób, których postawa i odwaga może budzić podziw i zasługiwać na najwyższy szacunek. Ustawodawca nie pozostawił w tym przypadku miejsca na uznanie administracyjne. Prezes IPN wydając decyzję w trybie art. 4 ustawy o działaczach opozycji nie rozstrzyga ani o statusie działacza lub osoby represjonowanej, ani też o ewentualnej współpracy skarżącego z organami bezpieczeństwa państwa. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że organ prawidłowo wypełnił obowiązki wynikające z treści art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., dokonując czynności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy przez wszechstronną analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organ rozpoznał sprawę w zakresie, który należał do jego kompetencji. W ocenie Sądu, postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, z poszanowaniem zasad ogólnych uregulowanych w k.p.a. Organ zgromadził wymagany przepisami prawa materiał dowodowy. Przy badaniu czy istnieją podstawy do uznania statusu osoby represjonowanej organ nie bada prawdziwości faktów wynikających ze znajdujących się w IPN dokumentów. Ustawodawca w sposób jasny wskazał po zmianie treści art. 4 ustawy o działaczach opozycji, że "Przez dokumenty wytworzone przy udziale osoby, o której mowa w ust. 1 pkt 2, przy operacyjnym zdobywaniu informacji przez organy bezpieczeństwa państwa rozumie się także pomoce ewidencyjne, takie jak dzienniki rejestracyjne, inwentarze archiwalne, karty ewidencyjne i Zintegrowany System Kartotek Operacyjnych organów bezpieczeństwa państwa, jeżeli potwierdzają fakt rejestracji jej w charakterze tajnego informatora lub pomocnika organów bezpieczeństwa państwa"(art. 4 ust. 2 ustawy o działaczach opozycji). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, na podstawie art. 151 p.p.s.a.