I SA/Rz 548/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Jarosław Szaro /spr./, Asesor WSA Jacek Boratyn, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 listopada 2020 r. sprawy ze skargi P.M. na decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn za 2014 rok oddala skargę. UZASADNIENIE P. M. (dalej: skarżąca, podatniczka) poddała kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego z [...] lipca 2020 r. nr [...], którą organ ten zmienił własną decyzję z [...] stycznia 2019 r. nr [...] dotyczącą ustalenia jej zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn za 2014 r. Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika, że wobec podatniczki prowadzona była kontrola celno-skarbowa, przekształcona w postępowanie podatkowe w związku z badaniem rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 i 2014 r. oraz zobowiązań podatkowych stanowiących dochód jednostek samorządu terytorialnego, z wyjątkiem podatków i opłat lokalnych za 2013 i 2014 r., oraz kontroli źródeł pochodzenia majątku oraz przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2013 i 2014 r. Powodem wszczęcia postępowania było nabycie przez podatniczkę wierzytelności pieniężnych na łączną kwotę 4.125.000 zł, przy zadeklarowaniu niskiego dochodu za 2013 rok. Konieczne stało się zatem ustalenie źródła finansowania tego wydatku. W czerwcu 2013 r. podatniczka zawiązała spółkę "A" S.A. z/s w R.; wartość czynności wynosiła 200.000 zł. W dniach 2 i 12 grudnia 2013 r. otrzymała od ojca M.M.darowizny w postaci: – 244 udziałów po 50 zł każdy w spółce "B" z/s w R. o łącznej wartości 12.200 zł, – 227 udziałów o wartości 50 zł każdy w kapitale zakładowym Firmy "B" sp. z o.o. z/s w R. o łącznej wartości 11.350 zł. Podatniczka oświadczyła, że w 2014 r. uzyskała dochód w wysokości 81.453,66 zł z jedynego źródła dochodu - jednoosobowej działalności gospodarczej. M. M. oświadczył z kolei, że w latach 2013 i 2014 nie dokonywał na rzecz córki darowizn i nie udzielał jej pożyczek. Natomiast analiza jej rachunków bankowych wykazała, że w 2014 r. otrzymała: – 50.000 zł darowizny dokonanej 3 stycznia 2014 r. przez "C", al. P. 34, 35-001 R.", – 4.000 zł w dniu 10 lutego 2014 r. od "C", al. P. 34, 35-001 R.", – 10.000 zł w dniu 8 września 2014 r. od "D". sp. z o.o. sp. komandytowo-akcyjna, ul. P. 34, 35-001 R." tytułem wieczystego użytkowania, – 2.000 zł w dniu 6 listopada 2014 r. od "D". sp. z o.o. sp. komandytowo-akcyjna, ul. P.34, 35-001 R.," – 4.000 zł w dniu 5. Grudnia 2014 r. od "D" sp. z o.o. sp. komandytowo-akcyjna, ul. P. 34, 35-001 R.". Odnośnie powyższego podatniczka wyjaśniła, że kwota 50.000 zł stanowiła darowiznę od ojca, który udzielił jej jako przedsiębiorca i przeznaczone były na pokrycie kosztów bieżącego utrzymania. Od ojca otrzymała także ww. kwoty 4.000 zł, 10.000 zł, 2.000 zł i 4.000 zł, także na utrzymanie. Przelewy od spółki "D" były wynikiem umowy przelewu wierzytelności zawartej pomiędzy tą spółką i ojcem. Z powyższego w ocenie organu wynikało, że w 2014 r. podatniczka otrzymała od ojca 70.000 zł tytułem darowizny, których nie zgłoszono do opodatkowania. Zaistniała zatem podstawa do ich opodatkowania na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2, art. 14, art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 644), w brzmieniu obowiązującym w 2014 r. Do podstawy opodatkowania nie wliczono wartości darowizn z 2013 r. w łącznej kwocie 23.550 zł, ponieważ zostały one zgłoszone organowi podatkowemu, ale darowizny te "skonsumowały" określoną w ustawie kwotę wolną od podatku, która wynosiła 9.637 zł. Opodatkowaniu podlegała zatem cała kwota 70.000 zł. Stawka podatku wynosiła 7%, a podstawę opodatkowania stanowiły poszczególne darowizny (50.000 zł, 4.000 zł, 10.000 zł, 2.000 zł, 4.000 zł). Łącznie zobowiązanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn wyniosło 4.283 zł. W odwołaniu podatniczka zarzuciła naruszenie przez organ przepisów prawa materialnego i procesowego. W jej ocenie, otrzymane od ojca środki nie stanowiły darowizn w rozumieniu ustawy o podatku od spadków i darowizn, przez co nie ciążył na niej obowiązek podatkowy i brak było podstaw do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe. Zgromadzony materiał dowody został w jej uznaniu oceniony wadliwie. Pominięto fakt regularnego otrzymywania od ojca środków. Już w toku kontroli celno-skarbowej podkreślała, że w latach 2013-2014 r. koszty jej utrzymania ponosili rodzice. W 2013 r. mieszkała w W., gdzie koszty utrzymania były wyższe, niż w J., gdzie była zameldowana. Obowiązek alimentacyjny rodziców względem dziecka został określony nieostrymi pojęciami prawnymi. Środki otrzymane pod takim tytułem nie mogą być uznane za darowizny. Organ nie wyjaśnił jednak w decyzji, dlaczego otrzymanych przez nią od ojca środków nie można było uznać za świadczenia alimentacyjne, lecz darowizny. Nie poczyniono ustaleń, czy w 2014 r. byłą w stanie utrzymać się samodzielnie. Opisaną na wstępie decyzją zreformowano decyzję I instancji w ten sposób, że zobowiązanie podatkowe określono na kwotę 3.609 zł. Odnosząc się argumentów podatniczki w kwestii obowiązku alimentacyjnego organ powołał się na odnośne przepisy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego w tym zakresie. Podkreślono, że w 2014 r. z działalności gospodarczej osiągnęła dochód 81.453,66 zł, co miesięcznie dawało średnio 6.787,81 zł. Przeciętne wynagrodzenie w 2014 r. wynosiło 3.783,46 zł. Zadeklarowane przez nią wydatki wynosiły 4.000 zł, przez co były niższe niż osiągany dochód; nie wymagała więc alimentacji. Dlatego świadczeń od ojca nie można było potraktować jako świadczeń alimentacyjnych. Świadczenia te zostały jej przekazane nieodpłatnie kosztem majątku ojca, zatem spełniały przesłanki do uznania je za darowizny. Dlatego prawidłowa była ocena, że otrzymała od ojca darowizny w kwocie 70.000 zł. Błędnie jednak uznano, że otrzymane darowizny udziałów w 2013 r. "skonsumowały" kwotę wolną od opodatkowania. Z tej przyczyny konieczne było zdeformowanie decyzji I instancji i pomniejszenie podstawy opodatkowania kwoty 50.000 zł (pierwszej darowizny w 2014 r.) o 9.637 zł. Łączna kwota zobowiązania podatkowego wyniosła zatem 3.609 zł. Organ zwrócił ponadto uwagę na swoją właściwość do rozpoznania odwołania, powołując się w tym zakresie na przepis art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej oraz art. 13 § 1 pkt 1a Ordynacji podatkowej. W kwestii przedawnienia podano, że zobowiązanie podatkowego dotyczyły roku 2014, a decyzja I instancji została doręczona stronie 22 stycznia 2019 r., a więc przed upływem terminu 5 lat, o którym mowa w art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej. Zobowiązanie zastało zatem ukształtowane i możliwe było prowadzenie postępowania odwoławczego. W skardze, domagając się uchylenia wydanych w sprawie decyzji i orzeczenia o kosztach postępowania, zarzucono naruszenie: 1. art. 68 § 2 w zw. z art. 70 § 6 pkt 1, art. 70c i art. 59 § 1 pkt 9 O.p. poprzez ich niezastosowanie polegające na doręczeniu decyzji ustalającej po wygaśnięciu zobowiązania podatkowego na skutek upływu terminu przedawnienia, 2. art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn poprzez błędne przyjęcie, że środki pieniężne otrzymane od ojca stanowią darowiznę w rozumieniu tej ustawy, podczas gdy przekazanie tych środków miało charakter spełnienia obowiązku alimentacyjnego obowiązanego rodzica względem dziecka w rozumieniu Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, a zatem świadczenia te pozostają poza zakresem przedmiotowym opodatkowania tą ustawą, 3. art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn poprzez błędne przyjęcie, że jest nabywcą praw majątkowych, na którym ciąży obowiązek podatkowy w sytuacji, w której obowiązek ten nie zaktualizował się w stosunku do niej z tytułu tej daniny, ponieważ ustawa o podatku od spadków i darowizn w części dotyczącej przedmiotu opodatkowania nie przewiduje opodatkowania świadczeń o charakterze alimentacyjnym, 4. art. 6 ust. 1 pkt. 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn poprzez błędne przyjęcie, że obowiązek podatkowy powstał z chwilą spełnienia przyrzeczonego świadczenia, będącego zdaniem organu nieodpłatnym i dobrowolnym przysporzeniem jej korzyści kosztem majątku ojca - darczyńcy, podczas gdy ojciec był obowiązany do dostarczania jej środków utrzymania, więc nie mógł być on spełniany bez stosowania jakiegokolwiek przymusu prawnego, a zatem z chwilą spełnienia świadczenia obowiązek podatkowy nie powstał, 5. art. 208 § 1 w zw. z 68 § 2 O.p. poprzez jego niezastosowanie i nieumorzenie prowadzonego postępowania podatkowego jako bezprzedmiotowego z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od spadków i darowizn, podczas gdy decyzja ustalająca wysokość zobowiązania została jej doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy, a zobowiązanie wygasło, 6. art. 120, 122, 123, 187 i 191 O.p. poprzez: - naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych w wyniku prowadzenia postępowania w sposób czysto instrumentalny, mający jedynie udowodnić otrzymanie przez nią darowizny, a nie rzetelne i obiektywne ustalenie stanu faktycznego sprawy, - uchybienie obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, - przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegające na wydaniu rozstrzygnięcia na podstawie części materiału dowodowego, z pominięciem okoliczności faktycznych przemawiających na jej korzyść, w tym m.in. pisemnych wyjaśnień jej i ojca co do faktu, że przelewy na jej rzecz wykonywane były regularnie, a ich przeznaczeniem było pokrycie bieżących kosztów utrzymania; 7. art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. poprzez jego zastosowanie i zreformowanie decyzji I instancji poprzez ustalenie zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn za 2014 r. w wysokości 3.609 zł pomimo istnienia podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania. W uzasadnieniu skargi sformułowano także zarzut przedawnienia prawa do wydania decyzji. Finansowy organ postępowania przygotowawczego postanowieniem z [...] października 2019 r. wszczął postępowanie m.in. w sprawie uchylania się przez nią od opodatkowania w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2014 r. poprzez nieujawnienie przedmiotu i podstawy opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn, tj. o przestępstwo z art. 54 § 2 Kodeksu karnego skarbowego. W dniu 8 listopada 2019 r. wydano z kolei postanowienie o umorzeniu w części ww. dochodzenia wobec przedawnienia karalności. Podstawą umorzenia była błędna kwalifikacja zarzuconego jej czynu. Ostatecznie uznano, że dopuściła się nie przestępstwa (art. 54 § 2 K.k.s.), lecz wykroczenia skargowego (art. 54 § 3 K.k.s., ze względu na kwotę uszczuplenia podatku niższą od pięciokrotnej wysokości minimalnego wynagrodzenia w czasie jego popełnienia), którego karalność, zgodnie z art. 51 § 1 K.k.s., ustaje jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok. Nie doszło zatem do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, ponieważ prowadzone postępowanie było bezprzedmiotowe. Na poparcie swojego stanowiska powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 listopada 2016 r. sygn. II FSK 1488/15. Tymczasem decyzja wymiarowa została wydana [...] lipca 2020 r., a doręczona 23 lipca 2020 r., tj. po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Skarżąca wyraziła też przekonanie, że stanowisko, jakoby zobowiązanie podatkowe powstawało na skutek wydania decyzji I instancji, jest nieracjonalne i nieprawidłowe. Upływ terminu przedawnienia w toku postępowania odwoławczego powoduje bezprzedmiotowość postępowania wymiarowego. Postępowanie podatkowe powinno być zatem umorzone. Skarżąca podtrzymała stanowisko, że środki otrzymane od ojca stanowiły środki utrzymania w ramach obowiązku alimentacyjnego rodziców względem niej. Organ w żaden sposób nie wykazał, że otrzymane środki nie służyły jej utrzymaniu albo że była w stanie utrzymać się samodzielnie. Nie zbadano kompleksowo, czy uzyskiwane przez nią dochody obiektywnie pozwalały na samodzielne utrzymanie się w Warszawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie. Nie zgodził się z zarzutem przedawnienia, które nie nastąpiło. Decyzja ustalająca zobowiązanie została bowiem wydana [...] stycznia 2019 r., a doręczona 22 stycznia 2019 r., podczas gdy termin przedawnienia upływał 31 grudnia 2019 r. Decyzja organu odwoławczego nie spowodowała powstania tego zobowiązania. Na wydanie rozstrzygnięcia nie miało wpływu wszczęcie, a następnie umorzenie, dochodzenia w trybie przepisów K.k.s. Natomiast ze stanowiska podatniczki wynikało, że nie wymagała ona w 2014 r. alimentacji, ponieważ uzyskiwała dochód, który przewyższał deklarowane wydatki. Wojewódzki Sąd Administracyjny miał na uwadze, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Organ nie naruszył prawa procesowego, jak również materialnego i zaskarżona decyzja prawu odpowiada. W pierwszej kolejności Sąd odniesie się do zarzutów dotyczących przedawnienia prawa organ do wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn, gdyż dopiero zachowanie terminu do wydania decyzji ustalającej pozwala organowi na dokonanie rozstrzygnięcia o charakterze wymiarowym, a tym samy otwiera drogę do rozważenia meritum sprawy czyli prawidłowości i zgodności z prawem procesowym i materialnym wydanego rozstrzygnięcia. Zobowiązanie podatkowe w podatku od darowizn powstaje w trybie art. 21 § 1 pkt 2 o.p. a więc w wyniku wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. Oznacza to, że dopiero z chwilą wydania przez organ stosownego rozstrzygnięcia, kreującego zobowiązanie podatkowe dochodzi do jego powstania. Zobowiązanie takie bez wydania takiej decyzji nie powstaje. Przepis art. 6 ust.1 pkt 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn stanowi, że obowiązek podatkowy powstaje z chwila złożenia przez darczyńcę oświadczenia w formie aktu notarialnego, a w razie zawarcia umowy bez zachowania przewidzianej formy - z chwilą spełnienia przyrzeczonego świadczenia. W przedmiotowej sprawie oznacza to, wobec braku zachowania przez strony umowy darowizny formy aktu notarialnego i dokonanie ich poprzez faktyczne wydanie pieniędzy do dyspozycji obdarowanego za pośrednictwem rachunku bankowego, że obowiązek podatkowy powstał każdorazowo z chwila zaksięgowania przez bank obdarowanego środków pieniężnych na jego koncie, co umożliwiało mu korzystanie z nich. Obdarowani ( podatnicy podatku ) mają obowiązek, w myśl art. 17a ust.1 upsd w terminie miesiąca od dnia powstania obowiązku podatkowego, złożyć właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego zeznanie podatkowe o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych według ustalonego wzoru. Dopiero wydanie decyzji wymiarowej powoduje powstanie zobowiązania podatkowego, a zatem obowiązek zapłaty podatku w określonej przez decyzję wysokości. Prawo do wydania takiej decyzji nie jest nieograniczone w czasie, lecz przepisy art. 68 § 1 i 2 o.p. zastrzegają dwa terminy po których doręczenie decyzji kreującej zobowiązanie podatkowe nie spowoduje jego powstania. Podstawowym terminem jest termin 3-letni ( art. 68 § 1 o.p ). W sytuacji jednak, gdy podatnik nie złożył wymaganego od niego zeznania, czy deklaracji albo złożone dokumenty okazały się nierzetelnymi termin ten wynosi lat pięć. ( art. 68 § 2 o.p ) Każdorazowo biegnie on od końca roku podatkowego w którym powstał obowiązek podatkowy. Jak ustaliły to organy darowizny na rzecz P. M. zostały przez jej ojca przekazane w roku 2014 , a więc mający zastosowanie w sprawie 5 letni termin przedawnienia prawa do wydania decyzji upływał z dniem 31.12.2019 r. Czynnością jaka musi zostać dokonana w tym terminie, aby doszło do powstania zobowiązania podatkowego jest doręczenie podatnikowi decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. Decyzją taką, kreującą to zobowiązanie podatkowe ( konstytutywną ) jest decyzja organu pierwszej instancji, ta bowiem decyzja ustala jego wysokość. Do zachowania termonu określonego w treści przepisu art. 68 § 2 o.p dochodzi zatem w sytuacji, gdy przed upływem 5 lat od końca roku w którym powstał obowiązek podatkowy podatnikowi zostanie doręczona decyzja organu podatkowego I instancji. W przedmiotowej sprawie aby zachować termin organ ten musiał doręczyć tę decyzję przed upływem 31.12.2019r. Termin ten został dochowany. Nie ma znaczenia termin doręczenia decyzji organu II instancji. Decyzja ta nie jest bowiem decyzją o charakterze kreującym zobowiązanie podatkowe, jeżeli utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji lub, uchylając ją, ustala to zobowiązanie w niższej wysokości. Przedstawiony stan prawny, w świetle niekwestionowanych ustaleń organów co do dat przekazania środków finansowych przez ojca podatniczki na jej konto w ocenie sądu administracyjnego wskazują, że w sprawie nie doszło do przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe i do powstania tego zobowiązania doszło. Nie zrealizowała się przesłanka z art. 68 § 2 o.p. Tak powstałe zobowiązanie podatkowe podlega przedawnieniu w myśl art. 70 § 1 o.p., przy czym termin przedawnienia biegnie od końca roku, w którym upłynął termin zapłaty podatku ( w przedmiotowej sprawie jest to rok 2020 ) i wynosi 5 lat. Termin ten nie upłynął, co nie budzi wątpliwości. Podniesione w skardze zarzuty naruszenia treści przepisu art. 68 § 2 o.p. w związku z ar. 70 § 6 pkt 1 o.p. w związku z art. 70 c o.p. są o tyle nietrafione, że przepis art. 70 § 6 pkt 1 o.p. nie ma zastosowania do biegu terminu określonego w przepisie art. 68 § 2 o.p. Ma on zastosowanie przy przedawnieniu zobowiązań podatkowych , nie zaś przedawaniu orzekania przez organy kreujące zobowiązanie podatkowe. Jak natomiast powyżej wskazano ( podzielając stanowisko organów podatkowych ) termin z art. 68 § 2 o.p nie upłynął. Zastosowanie miał termin 5-letni bowiem skarżąca nie złożyła deklaracji podatkowej w związku z otrzymaną darowizną. Po przedstawieniu argumentacji wskazującej na brak upływu terminu przedawnienia należy odnieść się do zarzutów dotyczących ustaleń organów co do otrzymania przez skarżąca środków finansowych i uznania ich za darowiznę w rozumieniu art.1 ust.1 pkt 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Również w tym zakresie organ nie naruszył przepisów prawa i trafnie uznał, że kwoty przekazane przez M. M. jego córce P.M. nie mogą zostać uznane za alimenty w rozumieniu przepisów art. 133 i następne krio. Za takim stanowiskiem przemawiają bowiem argumenty zarówno natury faktycznej, jak i prawnej. Odnośnie tej pierwszej grupy argumentów wskazać należy na fakt wpisania w druku przelewu bankowego przez dokonującego go darczyńcę tytułu tegoż transferu pieniędzy jako " darowizny". Sam donator jako kauzę dokonywanego transferu wskazał darowiznę, nie zaś spełnianie obowiązku alimentacyjnego. Nie są przy tym przekonujące wyjaśnienia zawarte w skardze, że nastąpiło to na skutek pomyłki, błędu dokonującego przelewu. Pojęcia " alimenty" i " darowizna" są pochodzącymi z języka prawniczego elementami języka powszechnego, rozumianymi przez ogół społeczeństwa. Są w użyciu powszechnym i nawet osoba o miernym poziomie wykształcenia rozumie czego te pojęcia dotyczą i jakie są miedzy nimi różnice. Organ nie mógł zatem zakładać, że osoba posiadająca bardzo duże doświadczenie w obrocie gospodarczym, prowadząca działalność gospodarczą z użyciem wielu podmiotów, w tym spółek prawa handlowego, nie rozumie tak podstawowych pojęć prawnych. W istocie , w świetle zasad doświadczenia i logiki stanowisko organu w tym zakresie jawi się jako jedyne możliwe i nadające się do zaakceptowania. W żaden sposób nie może być tutaj mowy o naruszeniu przepisów prawa procesowego. Również analiza przepisów dotyczących powstania , treści i czasu trwania obowiązku alimentacyjnego, a w szczególności momentu jego zakończenia przy uwzględnieniu faktu, że osoba uprawniona jest pełnoletnia w sposób jednoznaczny wskazują, że na ojcu skarżącej, w chwili przekazania pieniędzy obowiązek alimentacyjny nie ciążył. Przepis art. 133 § 1 krio stanowi mianowicie, że rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Wynika z niego zatem zarówno moment powstania obowiązku alimentacyjnego równoznaczny z chwila urodzenia się dziecka, a także moment jego ustania, który następuje z chwila usamodzielnienia się dziecka, czyli zaistnieniem sytuacji kiedy dziecko jest w stanie utrzymać się samodzielnie. Obowiązek alimentacyjny spoczywa na obydwojgu rodziców, przy czym każdy jest zobowiązany do jego wykonywania odpowiednio do swoich możliwości osobistych i finansowych. Samo uzyskiwanie dochodów przez dziecko nie prowadzi go wygaśnięcia obowiązku alimentacyjnego, następuje to dopiero z chwila kiedy dochody te pozwalają dziecku na samodzielną egzystencję. Należy przy tym podkreślić ,że dziecko do chwili uzyskania pełnoletności ma prawo do równej stopy życiowej ze swoimi rodzicami. (uchwała pełnego składu Izby Cywilnej SN z 9.06.1976 r., III CZP 46/75, OSNCP 1976/9, poz. 184 ). Obowiązek rodziców względem dziecka istnieje wówczas, gdy dziecko nie jest w stanie utrzymać się samodzielnie. Samodzielne utrzymanie oznacza zapewnienie minimum socjalnego zapewniającego zaspokajanie przez dziecko podstawowych potrzeb życiowych (koszty związane z mieszkaniem, wyżywieniem, ubraniem, koszty nauki, dojazdu do szkoły itp.). Sformułowanie "jeszcze nie jest w stanie utrzymać się" wskazuje, że dziecko powinno podejmować próby usamodzielnienia się, jeżeli jest to możliwe i uzasadnione. ( G. Jędrejek Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Komentarz aktualizowany SIP LEX art. 133 krio ). Kluczowym zatem zagadnieniem pozwalającym na ocenę charakteru prawnego kwot przekazanych córce w roku 2014 przez jej ojca M. M. będzie miało ustalenie, czy była ona osobą mogącą się samodzielnie utrzymywać. Ocena taka musiała nastąpić z uwzględnieniem jej statusu osobistego i majątkowego, w szczególności posiadanych kwalifikacji, prowadzonej działalności zawodowej i wysokości uzyskiwanych z tego tytułu dochodów. W tym zakresie organ powołał się na niekwestionowane zasadniczo dane, że w roku 2014 osiągnęła ona dochód z prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 81.453 złote co miesięcznie stanowiło kwot 6787 złotych i znacznie przekraczało kwotę przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w tym roku sięgającego 3.783 złote. Osiągając zatem dochód w tej wysokości, będąc osobą pełnoletnią skarżąca P. M. z calą pewnością mogła utrzymywać się samodzielnie, a zatem trafne są ustalenia organu ,że obowiązek alimentacyjny jej rodziców wobec niej wygasł. Nie zmieniają tego stanowiska argumenty wskazywane w skardze, a dotyczące wysokich kosztów utrzymania w W. Po pierwsze bowiem organy wykazały, że uzyskiwany dochód był wyższy od ponoszonych kosztów pobytu w W., a po drugie przesłanka osiągnięcia samodzielności dotyczy możliwości utrzymywania się bez pomocy rodziców w ogóle, nie zaś na określonym ( wysokim ) poziomie życia. Jeżeli dziecko może zapewnić sobie mieszkanie, utrzymanie i zaspokajanie potrzeb ( posiadana kwota P. M. to umożliwiała ), to wówczas obowiązek alimentacyjny ustaje. Jeżeli rodzice pomimo tego przeznaczają pewne kwoty na podniesienie standardu życiowego dziecka, to nie jest to realizowaniem obowiązku alimentacyjnego, ale przekazywaniem na ten cel darowizn. Trzeba podkreślić, że wobec pełnoletniego dziecka nie występuje obowiązek rodziców do zapewnienia mu równoważnego poziomu życia wobec rodziców ( tak jak wobec małoletniego ). Oceniając zatem całokształt okoliczności sprawy organ słusznie uznał, że kwoty przekazane P. M. nie stanowiły realizacji obowiązku alimentacyjnego, a tym samym nie mogą być z tego powodu zwolnione od opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn. Podstawą oddalenia skargi jest przepis art. 151 ppsa.