II SA/Bd 1167/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie Sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Korycka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia nienależnie pobranego świadczenia rodzinnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] maja 2021 r. znak [...] UZASADNIENIE Decyzją z [...] kwietnia 2021 r. znak [...], sprostowaną postanowieniem z [...] maja 2021 r., Burmistrz C. uznał kwotę 1161,30 zł wypłaconą E. K. (skarżącej) w okresie od 27 lipca 2018 r. do 31 sierpnia 2018 r. tytułem świadczenia rodzinnego, za świadczenie nienależnie pobrane (pkt 1), zobowiązał stronę do zwrotu kwoty nienależnie pobranego świadczenia rodzinnego w wysokości 1161,30 zł (pkt 2). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że ww. świadczenie zostało skarżącej wypłacone na podstawie decyzji z [...] sierpnia 2018 r., nr [...], której nieważność stwierdziło następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją [...] z [...] września 2019 r., po wyroku WSA w Bydgoszczy z 8 maja 2019 r., sygn. II SA/Bd 256/19. Burmistrz przywołał za SKO, że decyzja przyznająca świadczenie rodzinne wydana została z naruszeniem art. 27 ust. 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2020 r., poz. 111, dalej "u.ś.r."), albowiem w sytuacji pobierania przez wnioskodawczynię świadczenia konkurencyjnego w postaci świadczenia pielęgnacyjnego, winna zostać jej przedstawiona możliwość wyboru któregoś z ww. świadczeń. Burmistrz stwierdził, że o ile przyznanie skarżącej świadczenia było wynikiem błędu organu, to nawet w takiej sytuacji ustawa nie przewiduje odstąpienia od nakazu zwrotu świadczenia nienależnie pobranego. Wnioskiem z [...] maja 2021 r. skarżąca zwróciła się o umorzenie należności wynikającej z powyższej decyzji. Wskazała, że sytuacja jej rodziny jest trudna, zaś nienależnie pobrane świadczenie zostało jej przyznane w wyniku błędu organu. Decyzją z [...] maja 2021 r., znak [...], Burmistrz C., na podstawie art. 162 § 2 i art. 163 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 735, dalej "k.p.a."), art. 30 ust. 2 pkt 4, ust. 2b, ust. 7 i ust. 9 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 111 z późn.zm.): 1. odmówił umorzenia w całości lub części kwoty 1161,30 zł nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, 2. zmienił w części decyzję w sprawie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych przypisanych decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r., która stała się decyzją ostateczną, 3. rozłożył nienależnie pobrane świadczenie rodzinne w kwocie 1161,30 zł na 23 raty z zastrzeżeniem dokonywania wpłat we wskazanych kwotach i terminach oraz zastrzeżeniem, że niedokonanie wpłaty którejkolwiek raty spowoduje uchylenie decyzji w sprawie rozłożenia na raty, 4. wskazał rachunek bankowy do dokonywania spłaty nienależnie pobranych świadczeń. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie ze zgromadzonym materiałem dowodowym miesięczny dochód rodziny skarżącej (mąż i troje dzieci) wynosi 5234,84 zł, a po opłaceniu kosztów stałych rodzinie zostaje 1832,86 zł, która to kwota umożliwia w ocenie organu spłatę nienależnie pobranych świadczeń, choćby w ratach. Stwierdził, że skarżąca jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku – pobiera świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką na niepełnosprawnym synem. Wskazał, że mąż skarżącej również jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, jednak jest w wieku aktywności zawodowej, posiada wyuczony zawód, prawo jazdy kat. B, doświadczenie w pracach budowlanych oraz ukończony w 2020 r. kurs operatora koparko-ładowarki, a więc nie jest osobą bez szans na rynku pracy. W ocenie organu sytuacja skarżącej jest zbliżona do sytuacji innych rodzin korzystających ze świadczeń i nie jest na tyle trudna, by uniemożliwiała spłatę należności, chociażby w ratach. Organ zwrócił uwagę na posiadanie zdolności do podjęcia pracy przez męża skarżącej. Stwierdził, że w sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające zastosowanie wyjątkowej w swej istocie instytucji umorzenia należności, jednak zasadnym jest rozłożenie jej na raty. W odwołaniu od powyższej decyzji E. K. podniosła, że organ I instancji nieprawidłowo zaliczył do dochodu rodziny pobierane przez skarżącą świadczenie wychowawcze, że w jej przypadku istnieje okoliczność świadczenia nienależnego, a nie świadczenia nienależnie pobranego, oraz że organ I instancji dokonał analizy sytuacji zawodowej jej męża, co nie powinno być przedmiotem jego oceny. Skarżąca wskazała nadto, że kwota podlegająca zwrotowi jest wysoka i jej uiszczenie nie może odbyć się bez uszczerbku dla rodziny skarżącej, a nadto, że nie wnosiła o rozłożenie kwoty na raty, ale o jej umorzenie w całości. Decyzją z [...] lipca 2021 r. znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Po przywołaniu stanu faktycznego oraz treści art. 30 ust. 9 u.ś.r., organ odwoławczy stwierdził, że decyzja o odroczeniu terminu płatności, umorzeniu należności w całości lub w części albo rozłożenia płatności na raty jest decyzją uznaniową, Burmistrz zasadnie zaś ocenił okoliczności towarzyszące rodzinie skarżącej uznając, że nie są to "okoliczności szczególnie uzasadnione" mogące być podstawą zastosowania wnioskowanej ulgi w spłacie należności. W odniesieniu do zarzutów skarżącej SKO wskazało, że organ I instancji zobowiązany był do dokonania dogłębnej analizy sytuacji materialnej rodziny skarżącej, w tym możliwości zarobkowych jej męża. Wskazał, że sama trudna sytuacja materialna nie uzasadnia jeszcze zastosowania ulgi w spłacie należności, ale musi być to sytuacja szczególna na tle innych rodzin uprawnionych do świadczeń rodzinnych. Dokonane przez Burmistrza ustalenia faktyczne co do sytuacji rodzinnej i dochodowej skarżącej SKO uznało za wyczerpujące i prawidłowe. Kwestie różnicy pomiędzy świadczeniem nienależnie pobranym a świadczeniem nienależnym organ uznał za nieistotne dla rozpoznawanej sprawy, albowiem - jak wskazał - dotyczyły one postępowania w przedmiocie uznania pobranych świadczeń za pobrane nienależnie, a nie zasadności zastosowania ulgi z art. 30 ust. 9 u.ś.r. w postaci umorzenia całości należności. SKO stwierdziło, że znalazło jednak w sprawie uzasadnienie prawne zastosowanie wobec skarżącej ulgi w postaci rozłożenia należności na raty, stanowiące mniej niż 1% miesięcznych dochodów rodziny. Organ odwoławczy wskazał, że przytoczenie art. 162 § 2 i art. 163 k.p.a. jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia I instancji nie stanowiło uchybienia mającego istotny wpływ na wynik sprawy, podobnie jak uchybieniem takim nie była częściowa zmiana decyzji ostatecznej z [...] kwietnia 2021 r., określona w punkcie drugim rozstrzygnięcia. W skardze na powyższą decyzję E. K. zarzuciła, że wydana została ona z naruszeniem prawa. Podniosła, że nie wnosiła o rozłożenie należności na raty, ale jej umorzenie. Zarzuciła nieuzasadnione doliczenie do dochodu świadczenia wychowawczego pobieranego na dzieci oraz za oburzające uznała "rozliczenie męża z jego pracy zawodowej". Przywołała stanowisko tut. Sądu wyrażone w wyroku z 8 maja 2019 r., sygn. II SA/Bd 256/19, co do różnicy między świadczeniem nienależnym a świadczeniem nienależnie pobranym, odnosząc to do okoliczności przyznania jej świadczenia rodzinnego w wyniku błędu organu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola legalności zaskarżonej decyzji dokonana na zasadach i w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") wykazała, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca podjęte zostały z naruszeniem prawa procesowego i materialnego, skutkującym koniecznością ich wyeliminowania z obrotu prawnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a.). Argumentacja skargi jedynie częściowo okazała się jednak zasadna. Przedmiot kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie stanowiła decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lipca 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza C. z [...] maja 2021 r. () wydaną w postępowaniu administracyjnym zainicjowanym wnioskiem skarżącej z [...] maja 2021 r. o umorzenie, na podstawie art. 30 ust. 9 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, kwoty 1161 zł wynikającej z decyzji Burmistrza C. z [...] kwietnia 2021 r. o ustaleniu i zwrocie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych. W myśl art. 30 ust. 9 u.ś.r., organ właściwy, który wydał decyzję w sprawie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, może umorzyć kwotę nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, jeżeli zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodziny. W skardze zarzucono między innymi, że organy obu instancji rozstrzygając w przedmiocie wniosku o umorzenie należności, błędnie odmówiły pozytywnego załatwienia tego wniosku, przy czym - wbrew żądaniu skarżącej – spłatę należności ustalonej jako nienależnie pobraną decyzją Burmistrza z [...] kwietnia 2021 r., rozłożono na raty. Wniosek inicjujący postępowanie administracyjne wyznacza jego ramy, zakreślając również jego przedmiot. To treść zgłoszonego żądania określa rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania, a także wyznacza właściwą normę prawa materialnego lub procesowego, która będzie relewantna dla ustalenia zakresu podmiotowego i przedmiotowego postępowania. Organ administracji jest zaś tym żądaniem związany, gdyż tylko i wyłącznie strona składająca podanie określa przedmiot swojego żądania i nim rozporządza. Organ administracji publicznej nie może samodzielnie zmieniać przedmiotu postępowania wszczynanego na wniosek strony. Jedynie pośrednio przez udzielenie informacji prawnej, zgodnie z zasadą ogólną udzielania informacji faktycznych i prawnych (art. 9 k.p.a.), wpływa na dokonanie przez stronę zmiany przedmiotu żądania. W sytuacji takiej jak w niniejszej sprawie, gdy strona występuje o umorzenie nienależnie pobranych świadczeń, organ może jedynie pouczyć o możliwości skorzystania z pozostałych ulg, a nie rozstrzygać o nich z urzędu (por. wyrok NSA z 8 marca 2013 r., I OSK 1659/12, wyrok WSA we Wrocławiu z 28 marca 2012 r., IV SA/Wr 765/11, dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Decyzja Burmistrza rozstrzygająca o rozłożeniu na raty kwoty podlegającej zwrotowi wykroczyła poza treść żądania i w tym zakresie naruszyła art. 30 ust. 9 u.ś.r. Dodatkowo przyjdzie zauważyć, że również samo rozłożenie na raty organ I instancji skonstruował w sposób niejasny, tj. niepozwalający na jednoznacznie stwierdzenie, jaki jest termin spłat poszczególnych rat. W punkcie 3 określono 23 raty w ten sposób, że wskazano kwotę podlegającą zwrotowi oraz miesiąc, za który kwota ta jest należna. Nie wskazano jednak, w jakim okresie należy daną ratę uiścić. Nie przesądzając ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie, stwierdzić jednak należy, że zasadniczo niezasadne są polemiczne zarzuty skargi odnoszące się do zastosowanej przez organy orzekające w sprawie wykładni art. 30 ust. 9 u.ś.r. co do interpretacji przesłanek uzasadniających umorzenie kwoty świadczenia rodzinnego uznanego wcześniej decyzją administracyjną za nienależnie pobrane. Prawidłowe jest stanowisko organów, że tego rodzaju świadczenia co do zasady podlegają zwrotowi i ich umorzenie może mieć miejsce w przypadkach, które odbiegają od sytuacji standardowych, przeciętnych. Na pewno nie uzasadnia umorzenia należności niski stan dochodów, które nadto nie pochodzą z zatrudnienia lub działalności gospodarczej. Stwierdzona zdolność męża skarżącej do podjęcia pracy, a także sytuacja na rynku pracy nie uzasadniają przyjęcia, że skarżąca jest w sytuacji uzasadniającej całkowite zwolnienie jej z obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. Zarzuty skarżącej dotyczące tego, że organ nie powinien odnosić się do potencjału zarobkowego jej męża, czy też obliczyć dochód rodziny z pominięciem pobieranego świadczenia wychowawczego, nie zasługują na uwzględnienie. Po pierwsze, art. 30 ust. 9 u.ś.r. obliguje organ do całościowej oceny sytuacji rodziny osoby ubiegającej się o ulgę z tego przepisu. Musi więc wziąć pod uwagę wszystkie aspekty towarzyszące rodzinie skarżącej (majątkowe, zdrowotne i życiowe) z uwzględnieniem każdego z członków rodziny. Możliwość podjęcia pracy przez członka rodziny skarżącej bez wątpienia wpływa na ocenę tego, czy wobec rodziny wnioskodawcy zachodzą "szczególnie uzasadnione okoliczności". Niepodejmowanie bowiem pracy przez osobę w wieku aktywności zawodowej wynikające tylko z jej wyboru (a nie np. sytuacji zdrowotnej) w sposób oczywisty świadczyć będzie o tym, że obniżenie dochodu rodziny jest skutkiem indywidualnych decyzji życiowych jej zdolnego do podjęcia zatrudnienia członka, wnioskodawca zaś nie może z tego powodu podnosić twierdzeń co do wyjątkowego charakteru niekorzystnej sytuacji majątkowej rodziny. Po drugie, jak wskazano, ocenie organu rozpoznającego wniosek o zastosowanie któregoś ze środków z art. 30 ust. 9 u.ś.r. podlega całokształt sytuacji majątkowej rodziny, na którą bez wątpienia wpływ ma okoliczność pobierania świadczenia wychowawczego na troje dzieci skarżącej. Nieuzasadnionym byłoby zatem wyłączanie tego elementu budżetu rodziny skarżącej w procesie dokonywania oceny jej sytuacji majątkowej. Niezależnie od powyższego, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie będąc związany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawa prawną, z urzędu stwierdził, że decyzja Burmistrza C. z [...] maja 2021 r. została wydana z istotnym naruszeniem przepisów postępowania oraz prawa materialnego, które winno bezwzględnie skutkować wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego w trybie odwoławczym. Utrzymując jednak tę decyzję w mocy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w istocie nie rozpoznało sprawy w jej całokształcie, z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Ponownie wskazać przyjdzie, że w decyzji z [...] maja 2021 r. Burmistrz C. wskazał jako jej podstawę prawną art. 162 § 2 i art. 163 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 30 ust. 2 pkt 4, ust. 2b, ust. 7 i ust. 9 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. Stwierdzić wobec powyższego należy, że jedynie art. 30 ust. 9 u.ś.r. stanowić mógł materialnoprawną podstawę orzeczenia w przedmiocie wniosku strony o umorzenie kwoty nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, ustalonych uprzednio decyzją administracyjną tego organu. Do tego przedmiotu sprawy określonego wnioskiem strony odnosi się w istocie tylko rozstrzygnięcie w pkt 1 decyzji. Niezależnie od tego, że orzeczenie o rozłożeniu należności na raty wykraczało poza wniosek strony, zatem było ca najmniej przedwczesne i dowolne. Nawet tego typu rozstrzygnięcie, nie stanowiło jednocześnie podstawy do ingerowania w treść decyzji Burmistrza z [...] kwietnia 2021 r., w szczególności jakiejkolwiek jej zmiany (pkt 2) decyzji Burmistrza z [...] maja 2021 r. Zarówno przepis art. 162, jak i 163 k.p.a. regulują tryby nadzwyczajne postępowania administracyjnego, zatem nie mogą być przez organ stosowane dowolnie ani interpretowane rozszerzająco. Zgodnie z art. 162 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, uchyli decyzję, jeżeli została ona wydana z zastrzeżeniem dopełnienia określonych czynności, a strona nie dopełniła tych czynności w wyznaczonym terminie. Decyzja wydana na podstawie tego przepisu to decyzja o konkretnie wskazanej dyspozycji w postaci uchylenia innej decyzji, wydanej jednak z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonych czynności, a niewykonanych następnie terminowo przez stronę. Istotą takiego rozstrzygnięcia jest więc uchylenie innego rozstrzygnięcia wydanego warunkowo. W niniejszej sprawie powołana podstawa prawna nie koresponduje w powyższym zakresie z wydanym rozstrzygnięciem I instancji. Decyzja organu I instancji w przedmiocie wniosku o umorzenie należności z tytułu nienależnie pobranego świadczenia nie jest decyzją o uchyleniu jakiejkolwiek decyzji, ale rozstrzygnięciem co do istoty sprawy w zakresie zasadności zastosowania wobec wnioskodawcy ulgi z art. 30 ust. 9 u.ś.r. Rozstrzygnięcia o uchyleniu innej decyzji kwestionowana decyzja Burmistrza nie zawiera, a więc tym bardziej niezrozumiałym jest, dlaczego przepis powyższy został powołany w jego podstawie prawnej. Powyższe stanowi uchybienie także art. 107 § 1 pkt 4 i § 3 k.p.a., obligującego organ do wskazania prawidłowej podstawy prawnej podejmowanego rozstrzygnięcia i jej uzasadnienia faktycznego oraz prawnego. Z kolei w myśl art. 163 k.p.a. organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję, na mocy której strona nabyła prawo, także w innych przypadkach oraz na innych zasadach niż określone w rozdziale 13, o ile przewidują to przepisy szczególne. W punkcie 2 decyzji z [...] maja 2021 r. Burmistrz "zmienił w części decyzję w sprawie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych przypisanych decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r., która stała się decyzją ostateczną". Rozstrzygnięcie w tym zakresie pozostaje oczywiście nieuzasadnione, nie znajduje oparcie w okolicznościach sprawy i niezgodne jest z powołanymi przepisami, w tym przede wszystkim właśnie z art. 163 k.p.a. Po pierwsze z pewnością decyzja Burmistrza z [...] kwietnia 2021 r. o ustaleniu i zwrocie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych nie jest decyzją, na podstawie której skarżąca nabyła jakikolwiek prawa, wręcz przeciwnie obciążono ją obowiązkiem zwrotu pobranej kwoty 1161,30 zł, Po wtóre organ nie wskazał jakiegokolwiek przepisu szczególnego, który upoważniałby go do zmiany powyższej decyzji w okolicznościach które nastąpiły w tej sprawie. Marginalnie należy wskazać, że konkretyzację kompetencji organu pomocowego do zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej, na mocy której strona nabyła prawo, zawiera art. 32 ust. 1 u.ś.r. Zgodnie z jego treścią organ właściwy oraz wojewoda mogą bez zgody strony zmienić lub uchylić ostateczną decyzję administracyjną, na mocy której strona nabyła prawo do świadczeń rodzinnych, jeżeli uległa zmianie sytuacja rodzinna lub dochodowa rodziny mająca wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych, członek rodziny nabył prawo do świadczeń rodzinnych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, osoba nienależnie pobrała świadczenie rodzinne lub wystąpiły inne okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń. Zarówno z treści art. 163 k.p.a. jak i treści art. 32 ust. 1 u.ś.r. wynika, że nie leży w kompetencji organu zmiana jakiejkolwiek decyzji ostatecznej, ale decyzji, na mocy której strona nabyła prawo (tutaj: prawo do świadczenia rodzinnego). Wobec tego brak jest podstaw do ingerencji na podstawie art. 163 k.p.a., a tym bardziej art. 32 ust. 1 u.ś.r. w treść decyzji ostatecznej o uznaniu wskazanych świadczeń jako świadczeń nienależnie pobranych i z tego tytułu zobowiązującej do zwrotu kwoty pieniężnej odpowiadającej tym świadczeniom. Po trzecie ani w treści rozstrzygnięcia (punktu drugiego decyzji I instancji), ani w uzasadnieniu decyzji nie wyjaśniono, na czym polegać miała dokonana zmiana wskazanej decyzji. W tym też zakresie decyzja organu I instancji nie zawiera w istocie rozstrzygnięcia, a więc - choćby nawet czyniła to w sposób sprzeczny z art. 163 k.p.a. i art. 32 ust. 1 u.ś.r. - nie wywołała ona żadnego skutku względem "zmienianej" decyzji z dnia [...] kwietnia 2021 r. Stwierdzić należy, że decyzja organu administracji publicznej nakładająca na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania lub też konkretyzująca określone uprawnienia powinna obowiązek ten lub uprawnienie wyrażać precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. Treści rozstrzygnięcia nie można nadto domniemywać z treści uzasadnienia. W komentowanym zakresie decyzja zawiera rozstrzygnięcie nieniosące za sobą żadnego wpływu na sytuację materialnoprawną adresata (sytuację kreowaną decyzją "zmienianą"), jest to rozstrzygnięcie pozbawione w istocie treści i sensu. Nawet próba jego zdekodowania na podstawie uzasadnienia decyzji nie przynosi żadnych rezultatów, w uzasadnieniu bowiem organ w ogóle nie odniósł się do tego, w jaki sposób zmienia decyzję własną z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...]. Ponownie podkreślenia wymaga, że wydanie decyzji o rozłożeniu na raty należności (czy też zastosowania innej ulgi) nie wymaga ingerencji w uprzednią decyzję rozstrzygającą co do uznania wypłaconych świadczeń w danej kwocie za nienależnie pobrane i obowiązku ich zwrotu. W tym zakresie decyzja istotnie zatem narusza wskazane wyżej przepisy prawa. Nie mogą z kolei odnieść oczekiwanego przez skarżącą skutku w niniejszym postępowaniu zarzuty wobec odrębnej sprawy administracyjnej zakończonej decyzją Burmistrza C. z [...] kwietnia 2021 r. o uznaniu świadczenia rodzinnego za nienależnie pobrane i obowiązku jego zwrotu. Zarzuty wobec zgodności z prawem tej decyzji winna skarżąca podnosić ewentualnie w odwołaniu od tej decyzji. Sprawa tocząca się z wniosku o umorzenie należności wynikającej z ww. decyzji jest odrębną sprawą administracyjną (choć rodzajowo powiązaną) i nie służy ponownej weryfikacji uprzedniej decyzji. W konsekwencji organy administracji w przedmiotowej sprawie, jak również sąd nie może w toku postępowania prowadzonego w konkretnie określonych ramach (art. 30 ust. 9 u.ś.r.) dokonywać analizy prawidłowości ustaleń organu leżących u podstaw decyzji podjętej w innej sprawie (art. 30 ust. 2 u.ś.r.), już funkcjonującej w obrocie prawnym. Mając to wszystko na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca naruszają przepisy obowiązującego prawa materialnego i procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. O ile wskazane uchybienia w zakresie nieprawidłowej podstawy prawnej decyzji I instancji mogą być ocenione jako nieistotne uchybienie przepisom proceduralnym, to już dowolna ingerencja decyzji podjętej w kontrolowanym postępowaniu w inną decyzję ostateczną (poprzez nieskonkretyzowaną jej "zmianę"), jak i rozstrzygnięcie o rozłożeniu należności na raty wbrew żądaniu skarżącej, uznać należy za istotne naruszenie art. 30 ust. 9 u.ś.r. w zw. z art. 32 ust. 1 u.ś.r. oraz art. 163 k.p.a. Nad powyższym organ II instancji przeszedł do porządku, zdawkowo tylko wzmiankując, że w jego ocenie są to uchybienia niemające wpływu na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę organ weźmie pod uwagę przedstawioną w niniejszym uzasadnieniu ocenę prawną i wskazania, ponownie rozpozna wniosek skarżącej o umorzenie należności z tytułu nienależnie pobranych świadczeń w ramach określonych tym żądaniem, konstruując rozstrzygnięcie w sposób precyzyjny i niewykraczający poza zakres przedmiotowy sprawy.