II GSK 401/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Magdalena Bosakirska Protokolant Sylwia Kizińska po rozpoznaniu w dniu 21 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 27 listopada 2007 r. sygn. akt II SA/Bk 566/07 w sprawie ze skargi S. R. na decyzję Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 27 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Bk 566/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. oddalił skargę S. R. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] maja 2007 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Sąd uznał za miarodajne następujące ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji: S. R. w dniu [...] maja 2005 r. złożył w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych lub o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2005. Podczas przeprowadzonej kontroli administracyjnej wniosku wykryto konflikt krzyżowy tzn. ustalono, że na działki o numerach ewidencyjnych 4 i 45, położone w województwie p., powiat g., gmina R., obręb M. wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych został złożony przez dwóch producentów rolnych, tj. S. R. i R. R.. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. dwukrotnie orzekał o odmowie przyznania S. R. płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, lecz decyzje te z przyczyn procesowych były uchylane przez Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł., a sprawa przekazywana do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r., Nr [...], Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. po raz kolejny odmówił przyznania wnioskodawcy płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Na podstawie uzupełnionego materiału dowodowego o dalsze dowody z przesłuchania świadków, organ ustalił, że w 2005 r. S. R. nie prowadził działalności rolniczej na działkach o nr. ew 4 i 45 i płatności ONW mu nie przysługują. Dyrektor P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. decyzją z dnia [...] maja 2007 r., Nr [...], powyższą decyzję utrzymał w mocy. Powołując treść definicji działalności rolniczej zawartą w § 2 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (Dz.U. Nr 73, poz.657), oraz materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy organ II instancji stwierdził, że S. R. nie prowadził w 2005 r. żadnej działalności rolniczej na spornych działkach ewidencyjnych. Działalność rolniczą na tych działkach prowadził natomiast właściciel działek - R. R., który ugorował przedmiotowe grunty. Ponadto, jak zeznali świadkowie wypas bydła na wskazanych działkach prowadzili Z. i J. R., a nie wnioskodawca, który nie posiadał w tym okresie żadnych zwierząt zarejestrowanych w bazie danych Identyfikacji i Rejestracji Zwierząt (IRZ). W konsekwencji uznano za niedopuszczalne przyznanie płatności bezpośrednich z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania w przypadku stwierdzenia u producenta zawyżenia powierzchni zgłoszonych działek. W związku z tym, iż powierzchnia zgłoszonych przez wnioskodawcę działek rolnych wynosi 0,00 ha, co zostało stwierdzone w trakcie postępowania wyjaśniającego, płatność z tytułu ONW nie mogła zostać przyznana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. oddalając skargę na powyższą decyzję podniósł, że na podstawie § 2 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004r., Nr 73, poz. 657 ze zm.) płatność ONW udziela się producentowi rolnemu jeżeli łączna powierzchnia działek rolnych położonych na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, na których jest prowadzona działalność rolnicza, wynosi co najmniej hektar. Stosownie do art. 3 pkt. 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 roku o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. Nr 10, poz.76 ze zm.) pojęcie producent rolny oznacza osobę fizyczną będącą: a) posiadaczem gospodarstwa rolnego; b) rolnikiem w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wparcia dla rolników lub c) posiadaczem zwierzęcia. Sąd I instancji wskazał, że kwestią podlegająca wyjaśnieniu w niniejszej sprawie było, czy skarżący posiadał status producenta rolnego, a zatem czy był posiadaczem gospodarstwa, który podejmuje się prowadzić działalność rolniczą na obszarze o mniej korzystnych warunkach gospodarowania przez okres co najmniej 5 lat, stosuje dobrą praktykę gospodarki rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska, a łączna powierzchnia działek rolnych położonych na obszarach ONW, które kwalifikują się do objęcia płatnościami, nie jest mniejsza od 1 ha. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. podniósł, że płatność ONW jest przyznawana na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Za działalność rolniczą uważa się, zgodnie z § 2 ust. 2 ww. rozporządzenia, produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego i reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, roślin ozdobnych i grzybów uprawnych, sadownictwo, hodowlę i produkcję materiału zarodowego ssaków, ptaków i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego fermowego oraz chów i hodowlę ryb. Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że do tych samych działek rolnych o numerach ewidencyjnych 4 i 45 położonych w województwie podlaskim, powiat g., gmina R., obręb M., wniosek o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2005 złożył nie tylko skarżący, ale również R. R.. Zdaniem skarżącego S. R. to on był w 2005 roku posiadaczem i użytkownikiem spornych działek, natomiast R. R. miał zakaz sądowy wykonywania prac polowych, tym samym nie poniósł w 2005 roku żadnych kosztów. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie pozwoliła, zdaniem Sądu stwierdzić, że ocena i ustalenia organów są prawidłowe, a w szczególności w zakresie twierdzenia organu, że skarżący nie prowadził w 2005 roku działalności rolniczej na sporych działkach. Zdaniem Sądu I instancji organ odwoławczy dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Przeprowadzone postępowanie w sposób jednoznaczny i bezsporny wykazało, że działalność rolniczą na działkach ewidencyjnych o numerach 4 i 45 w roku 2005 prowadził właściciel tych działek R. R., który w tym czasie je ugorował. Wiosną 2005 roku R. R. wykonał na spornych działkach orkę, czyli zabieg agrotechniczny mający na celu uniemożliwienie rozprzestrzeniania się chwastów, powyższy fakt został potwierdzony zeznaniami przesłuchanych z urzędu na tą okoliczność świadków. Na podstawie zeznań świadków ustalono ponadto, iż od początku okresu letniego 2005 roku na przedmiotowych działkach wypas bydła prowadzili J. i Z. R. (brat i bratowa skarżącego). Żaden z przesłuchanych świadków nie widział zaś tam S. R.. Nadto, jak ustalił Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w G. to właściciel spornych działek ewidencyjnych poniósł w badanym okresie nakłady ekonomiczne związane z wykonaną orką, a co za tym idzie utrzymaniem gleby w dobrej kulturze rolnej. S. R. nie poniósł natomiast żadnych nakładów związanych z działalnością na tych gruntach, co także potwierdziły zeznania świadków. W ocenie Sądu I instancji ustalenia organu, że producentem rolnym w 2005 roku był R. R. i to on, a nie skarżący prowadził działalność rolniczą na spornych działkach, mają oparcie w zebranym materiale dowodowym. Skarżący nie podważył skutecznie ustaleń organów i nie przedłożył dowodów, które świadczyłoby, że to on był posiadaczem i użytkownikiem spornych gruntów. Nie może stanowić podstawy do wyeliminowania z obrotu skarżonej decyzji twierdzenie skarżącego, nie poparte żadnymi dowodami, że R. R. nie wykonywał w 2005 roku żadnych prac polowych i w związku z tym nie poniósł żadnych kosztów, bo miał zakaz sądowy wykonywania tego rodzaju prac. S. R. złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, a także o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, to jest § 2 i § 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. z 2004 r. Nr 73, poz. 657 ze zm.) oraz art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz.U. z 2004r. Nr 10, poz.76 ze zm.) - to jest poprzez uznanie, że skarżący S. R. nie prowadził działalności rolniczej na zgłoszonych do płatności działkach rolnych i działalność ta nie była prowadzona zgodnie z zasadami zwykłej dobrej praktyki rolniczej, o której mowa w art. 14 ust. 2 rozporządzenia 1257/1999/WE. 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 141 § 4 i art.135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm.), to jest nie wzięciu pod uwagę całokształtu materiału dowodowego w aktach administracyjnych, a w szczególności dowodów wskazujących, że S. R. był posiadaczem spornych działek i prowadził na nich działalność rolniczą. Autor skargi kasacyjnej podał, że w odwołaniach od decyzji, skardze do WSA oraz w postępowaniu przed WSA skarżący wyjaśnił, że na działkach nr 4 i nr 45 dokonywał wypasu bydła wraz z bratem J. R., a R. R. nie interweniował w tej kwestii. Na mocy aktu notarialnego z dnia 20 listopada 2003 r. S. R. sprzedał działki o nr 4 i nr 45 na rzecz R. R., jednak tenże posiadał prawomocnie orzeczony zakaz wstępu na sporne działki. Kasator wskazał, że w świetle § 2 i § 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004 r. Nr 73, poz.657 ze zm.) podstawowymi przesłankami wymaganymi do uzyskania płatności ONW są m.in. wymóg prowadzenia działalności rolniczej na zgłoszonych do płatności działkach rolnych, przy czym działalność ta jest prowadzona zgodnie z zasadami zwykłej dobrej praktyki rolniczej, o której mowa w art.14 ust. 2 rozporządzenia 1257/1999/WE. Płatność jest udzielana producentowi rolnemu, jeżeli łączna powierzchnia działek rolnych położonych na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, na których jest prowadzona działalność rolnicza wynosi co najmniej hektar. Pojęcie producenta rolnego zostało określone przepisami ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r. nr 10, poz. 76 ze zm.). Stosownie do art.3 pkt 3 tej ustawy za producenta rolnego uważa się osobę będącą: a) posiadaczem gospodarstwa rolnego, b) rolnikiem w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (...), c) posiadaczem zwierzęcia. Zdaniem skarżącego był on producentem rolnym w rozumieniu powyższych przepisów, bowiem był posiadaczem spornych działek (ustawa nie wymaga, aby wnioskującemu o płatności ONW przysługiwało prawo własności gruntu). Skarżący był także posiadaczem zwierząt (krów) i wypasał je na spornych działkach wraz z bratem J. R.. Skarżący we wniosku o przyznanie płatności wskazywał, że zamierza sporne działki wykorzystywać jako pastwisko. Sąd błędnie przyjął, że na spornych działkach R. R. w 2005 roku dokonał orki. Było to niemożliwe z uwagi na sądowy zakaz wstępu na grunt, co skarżący podnosił już przed organami administracji. Skarżący i J. R. zgodnie zeznali, że działki nr 4 i 45 posiadają jako współwłaściciele, wspólne są także krowy. Z notatki służbowej z dnia 9 lutego 2007 r. wynikało, że S. R. złożył zgłoszenie stada do rejestru, co potwierdza także zaświadczenie z dnia 19 maja 2005 r. Co prawda krowy zostały zapisane na J. R., ale jak wskazywano stanowiły one współwłasność braci. Fakty powyższe wynikały także pośrednio z zeznań świadków, którzy wskazywali, że sporne działki to ugór, jedynie R. wypasali tam krowy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Zasada ta, wynikająca z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., oznacza, iż to podstawy skargi kasacyjnej, czyli zawarte w niej przyczyny zaskarżenia rozstrzygnięcia determinują zakres jego kontroli. Naczelny Sąd Administracyjny, poza wypadkami nieważności postępowania, która w tej sprawie nie zachodzi, nie może z urzędu kontrolować orzeczenia w celu ustalenia innych - poza przedstawionymi w skardze kasacyjnej - wad zaskarżonego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeśli nie zostały objęte podstawami i zarzutami kasacji. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec takich regulacji nie może budzić wątpliwości, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie i że uzasadnione jest odnoszenie się do poszczególnych zarzutów składających się na podstawy kasacyjne i wyznaczających zakres badania sprawy przez sąd drugiej instancji. Ponieważ składające się na podstawy kasacyjne zarzuty wyznaczają granice badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, istotne znaczenie ma należyte ich sformułowanie. W szczególności, koniecznym warunkiem uznania, że strona powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy i jakiego aktu prawnego zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2004 r., OSK 421/04, LEX nr 146732). Skarga kasacyjna zarzuca naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania. Odnosząc się do tych zarzutów według kolejności ich zgłoszenia - czyli najpierw do zarzutów naruszenia prawa materialnego - należy stwierdzić, że autor skargi kasacyjnej wskazuje na uchybienie przez błędną wykładnię § 2 i § 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. z 2004r. Nr 73, poz. 657 ze zm.) oraz art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz.U. z 2004r. nr 10, poz.76 ze zm.). Odnosząc się do tak przedstawionych zarzutów nie sposób nie zauważyć, że zostały one wadliwie sformułowane. Skargę kasacyjną należy oprzeć na wskazaniu naruszeń ściśle określonych przepisów prawa, to znaczy należy powołać konkretny przepis prawa i w przypadku zarzutu błędnej wykładni podać, na czym polega błąd i jaka wykładnia jest zdaniem kasatora prawidłowa. Wskazane jako naruszone § 2 i § 3 wymienionego wyżej rozporządzenia, a także art. 3 ust. 3 omawianej ustawy składają się z kilku jednostek redakcyjnych, a autor skargi kasacyjnej nie doprecyzował, o które konkretnie postanowienia chodzi i już ta okoliczność stanowiłaby przeszkodę do dokonania kontroli kasacyjnej zarzutów. Nie jest to jednak przeszkoda jedyna. Autor skargi kasacyjnej upatruje błędne zastosowania przepisów prawa materialnego w zaakceptowaniu przez Sąd I instancji ustaleń zaskarżonej decyzji w zakresie uznania, że skarżący S. R. nie prowadził działalności rolniczej na zgłoszonych do płatności działkach rolnych i działalność ta nie była prowadzona zgodnie z zasadami zwykłej dobrej praktyki rolniczej, o której mowa w art. 14 ust. 2 rozporządzenia 1257/1999/WE. Wprawdzie jedną z postaci naruszenia prawa materialnego jest jego błędne zastosowanie czyli "podciągnięcie" niewadliwie ustalonego stanu faktycznego do niewłaściwego przepisu prawa materialnego, ale treść uzasadnienia zarzutów wskazuje, że autor skargi kasacyjnej nie zarzuca błędu subsumcji lecz uważa, że Sąd niezasadnie zgodził się z oceną materiału dowodowego i poczynionymi na tej podstawie ustaleniami organu co do tego, że S. R. "nie prowadził działalności rolniczej na zgłoszonych do płatności działkach rolnych i działalność ta nie była prowadzona zgodnie z zasadami zwykłej dobrej praktyki rolniczej, o której mowa w art. 14 ust. 2 rozporządzenia 1257/1999/WE". Tak sformułowany zarzut kasacyjny nie stanowi o naruszeniu prawa materialnego, lecz w rzeczywistości dotyczy wadliwie ustalonych okoliczności faktycznych, a te nie mogą być podważane przez powołanie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 14 października 2004 r., ONSAiWSA 2005/4/67, wyrok NSA z dnia 6 lipca 2004 r., sygn. akt FSK 192/04, ONSAiWSA 2004/3/68). Tak więc zarzuty naruszenia prawa materialnego nie stanowią uzasadnionej podstawy skargi kasacyjnej, gdyż zgłoszone w tej postaci uchylają się spod kontroli kasacyjnej. Przed odniesieniem się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy przypomnieć, że stosownie do art. 5 ust. 1a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.), która ramowo określa reguły przyznawania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, pomoc jest udzielana na wniosek producenta rolnego, w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Z kolei zgodnie z ustawą z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r. Nr 10, poz. 76 ze zm.) producentem rolnym jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, będąca posiadaczem gospodarstwa rolnego, rolnikiem w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001, albo posiadaczem zwierzęcia. Zaskarżona do Sądu I instancji decyzja, odmowę przyznania płatności bezpośredniej ONW opierała na ustaleniach, że S. R. nie był producentem rolnym w powyższym rozumieniu a ustalenia te Sąd I instancji podzielił. Przechodząc do oceny zarzutów wskazanych jako mieszczące się w obrębie naruszenia przepisów postępowania, należy wskazać, że kasator zarzucił wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. naruszenie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a w zw. z art.141 § 4 p.p.sa. i art. 135 p.p.s.a. przez nie wzięcie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych a w szczególności dowodów wskazujących, że S. R. był posiadaczem spornych działek i prowadził na nich działalność rolniczą. Podnieść należy, że tak skonstruowany zarzut może być powiązany jedynie z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. Wymieniony w ramach zarzutu procesowego art. 145 §1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a. nie dotyczy naruszenia przepisów postępowania, lecz stanowi o obowiązku sądu uwzględnienia skargi w przypadku stwierdzenia mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia prawa materialnego, a zatem usprawiedliwionej podstawy skargi kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie stanowić nie może. Dla wykazania naruszenia przepisów postępowania polegającego na wadliwej ocenie materiału dowodowego nie może być także przydatny przepis art. 135 p.p.s.a. bowiem jest to przepis, który nie dotyczy postępowania dowodowego, które jest przez kasatora kwestionowane, lecz pozwala Sądowi w orzeczeniu uwzględniającym skargę na zajęcie się wszystkimi postępowaniami prowadzonymi w granicach danej sprawy., jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Brak uzasadnienia zarzutu w zakresie naruszenia tego przepisu powoduje, iż nie stanowi on usprawiedliwionej podstawy skargi kasacyjnej. Pozostaje więc do merytorycznego odniesienia zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., który to zarzut Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za nieusprawiedliwiony. Stwierdzić bowiem należy, że uzasadnienie wyroku zawiera wszystkie objęte powołanym przepisem elementy. Analizując zeznania licznych przesłuchanych w postępowaniu administracyjnym świadków Sąd I instancji wskazał, iż świadkowie ci zeznali, że w 2005 r. wiosną na spornych działkach zabiegi agrotechniczne wykonywał ich właściciel R. R., latem wypas bydła prowadzili J. i Z. R., natomiast żaden ze świadków nie widział tam S. R.. Sąd przyjął także za niewadliwe ustalenia organów administracji, iż wypas bydła na spornych działkach prowadzili Z. i J. R., a nie S. R., który nie posiadał w tym okresie żadnych zwierząt zarejestrowanych w bazie danych Identyfikacji i Rejestracji Zwierząt (IRZ). W świetle powyższego stwierdzić należy, że Sąd I instancji starannie rozważył zebrany w sprawie materiał dowodowy, odniósł się szczegółowo do ustaleń i ocen organów administracji obejmujących całokształt zgromadzonego materiału dowodowego i uznając, że organ odwoławczy dokonał prawidłowej jego oceny nie naruszył przepisów postępowania sądowoadministracyjnego. Autor skargi kasacyjnej polemizuje z tymi ustaleniami i przedstawia własną wersję stanu faktycznego, jakoby był w 2005 r. zarówno posiadaczem spornych działek jak i krów, które jak twierdził wypasał wraz z bratem J. na tych działkach, jednak są to twierdzenia gołosłowne. Powołana w skardze kasacyjnej okoliczność, iż S. R. zgłosił do rejestru w 2005 r. stado bydła zarejestrowane na rzecz jego brata nie zmienia nic w sprawie, skoro jest poza sporem, że wymieniony w owym czasie nie zgłaszał zwierząt do rejestru we własnym imieniu i na swoją rzecz. W świetle tego, co powiedziano wyżej także zarzuty naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego należało uznać za nieuprawnione, co ma ten skutek, że skarga kasacyjna podlega na mocy art. 184 p.p.s.a. oddaleniu. Sąd nie orzekł o przyznaniu zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, ze względu na brak we wniosku oświadczenia , iż opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.