VII SA/Wa 952/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Asesor WSA Anna Milicka-Stojek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi M. K. i M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2022 r. Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021 r., poz. 735) - dalej Kpa, art. 11 g ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2022 r. poz. 177) dalej ZR1D, po ponownym rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2018 r., o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "budowa i rozbudowa drogi gminnej ulicy J. na odcinku od ulicy W. do ulicy M. w W. w zakresie branży drogowej, elektroenergetycznej i oświetlenia na działkach określonych w decyzji oraz nadającej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności: I. Uchylił w zakresie rysunku nr 1.1, 1.2., 1.3 pt. "Projekt zagospodarowania terenu", znajdujący się w tomie pn. projekt zagospodarowania terenu, będącego częścią Projektu budowlanego, stanowiącego integralną część zaskarżonej decyzji, i orzekł w tym zakresie, poprzez zatwierdzenie, w miejsce uchylenia, nowego rysunku nr 1.1, 1.2., 1.3 projektu zagospodarowania terenu, który tworzy załącznik nr 1 do niniejszej decyzji, będący jej integralną częścią. II. Uchylił, zapis na stronie 6 decyzji: "(....) oznaczonej w ewidencji jako działka o nr ewid. [...] z obrębu [...] na działkę nr [...] opow. (...) pod projektowaną ulicę i działkę nr [...] o powierzchni (...) pozostającą w dotychczasowym użytkowaniu", i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia, nowego zapisu: "(....) oznaczonej w ewidencji jako działka o nr ewid. [...] z obrębu [...] na działkę nr [...] opow. (...) pod projektowaną ulicę i działkę nr [...] o powierzchni (...) pozostającą w dotychczasowym użytkowaniu", III. Uchylił, zapis na stronie 7 i 8 decyzji, dotyczący punktu 5 Oznaczenie nieruchomości wg. katastru nieruchomości, które stają się własnością [...]: "Działki ewidencyjne, z przeznaczeniem pod projektowaną ulicę, położone w Dzielnicy [...], które z mocy prawa przechodzą w całości na własność [...] o ile wcześniej nie stały się jego własnością na podstawie przepisów szczególnych w tym art. 73 ustawy przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1997 r., Nr 133, poz. 872 z późn. zm.): - dz. ew. nr [...] z obrębu [...], - dz. ew. nr [...] z obrębu [...], - dz. ew. nr [...] z obrębu [...], - dz. ew. nr [...] obrębu [...], - dz. ew. nr [...] obrębu [...], i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia, nowego zapisu: "Działki ewidencyjne w projektowanym pasie drogowym, do przejęcia w całości pod inwestycję, przechodzące na rzecz [...]: - dz. ew. nr [...] z obrębu [...], - dz. ew. nr [...] z obrębu [...], - dz. ew. nr [...] z obrębu [...], - dz. ew. nr [...] obrębu [...], - dz. ew. nr [...] obrębu [...], Działki ewidencyjne w projektowanym pasie drogowym, do przejęcia pod inwestycję po podziale, przechodzące na rzecz [...] (w nawiasach numery działek przed podziałem): - dz. ew. nr [...] z obrębu [...], - dz. ew. nr [...] z obrębu [...], - dz. ew. nr [...] z obrębu [...], - dz. ew. nr [...] z obrębu [...], - dz. ew. nr [...] z obrębu [...]. IV. W pozostałej części zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2018 r., utrzymał w mocy. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2018 r. Prezydent [...] zezwolił na realizację inwestycji drogowej pn.: "budowa i rozbudowa drogi gminnej ulicy J. na odcinku od ulicy W. do ulicy M. w W. w zakresie branży drogowej, elektroenergetycznej i oświetlenia na określonych działkach oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Następnie w dniu [...] czerwca 2018 r. Prezydent [...] wydał postanowienie prostujące z urzędu oczywistą omyłkę zawartą w decyzji z dnia [...] maja 2018 r., Nr [...]. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli w ustawowym terminie Pani M. K. oraz Pan M. K., zaś zażalenie od ww. postanowienia wniosła Pani J. P. W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego, Wojewoda [...] wydał w dniu [...] kwietnia 2019 r. decyzję Nr [...], uchylającą w całości decyzję organ I instancji i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, a następnie w dniu [...] kwietnia 2019 r. wydał postanowienie Nr [...], uchylające postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2018r. Sprzeciw od ww. decyzji Wojewody [...] wniósł Prezydenta [...] Urząd Dzielnicy [...], w wyniku którego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 lipca 2019r. o sygn. akt VII SA/Wa 1284/19 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r., wskazując, że "nie zaistniały żadne wady postępowania przed organem pierwszej instancji, które czyniłyby niemożliwym rozpoznanie sprawy merytorycznie w postępowaniu odwoławczym z poszanowaniem zasady opisanej w art. 15 k.p.a." Ponadto wskazał, że "Wojewoda [...] wezwał inwestora do określonych czynności, inwestor zajął w tym przedmiocie stanowisko. Organ dysponował pełnym materiałem dowodowym w sprawie uzasadniający podjęcie merytorycznego rozstrzygnięcia. Odmienna, od organu pierwszej instancji, ocena w powyższym zakresie nie stanowi uzasadnienia dla decyzji kasatoryjnej" Mając powyższe na uwadze, Wojewoda [...] ponownie przystąpił do weryfikacji przedmiotowych akt sprawy oraz złożonego odwołania. Analizując postępowanie organu I instancji oraz zatwierdzony projekt budowlany organ odwoławczy stwierdził, że wymaga on przeprowadzania dodatkowego postępowania wyjaśniającego. W związku z powyższym w dniu [...] lipca 2018 r. Wojewoda [...] postanowieniem Nr [...] wezwał inwestora do uzupełnienia materiału dowodowego, w terminie 60 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia poprzez wykonanie czynności wskazanych w postanowieniu, między innymi odniesienie się do zarzutów odwołujących. W dniu 3 października 2018 r., organu wpłynęła odpowiedź na ww. postanowienie wraz z 5 egzemplarzami części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu, opinią geotechniczną oraz zaświadczeniem dla wszystkich projektantów i sprawdzającego, o których mowa w przedmiotowym postanowieniu. Odnosząc się do zarzutów stawianych przed odwołujących, wskazano że wszystkie kwestie zostały już wyjaśnione na wcześniejszych etapach postępowania. Przypomniano, że zgodnie z zapisami art. lii pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1474), w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ odwoławczy po przeanalizowaniu wyjaśnień inwestora oraz części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu uznał, iż przedłożona dokumentacja nie została doprowadzona do zgodności z postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r., W związku z powyższym organ odwoławczy pismem z dnia 13 listopada 2018 r., oraz pismem z dnia 8 lutego 2019 r., ponownie wezwał inwestora do uzupełnienia materiału dowodowego w terminie 30 dni od daty doręczenia przedmiotowego pisma. Następnie, w dniu 18 marca 2019 r., do organu wpłynęła odpowiedź na ww. wezwanie, wraz z 5 egzemplarzami części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu oraz przy którym złożono stosowne wyjaśnienia. Odnosząc się do powyższych wyjaśnień, Wojewoda [...] wydał w dniu [...] kwietnia 2019 r. decyzję Nr [...] uchylającą w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Sprzeciw od ww. decyzji Wojewody [...] Nr [...] wniósł Prezydenta [...] Urząd Dzielnicy [...], w wyniku którego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 lipca 2019 r. o sygn. akt VII SA/Wa 1284/19 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r., wskazując, że "nie zaistniały żadne wady postępowania przed organem pierwszej instancji, które czyniłyby niemożliwym rozpoznanie sprawy merytorycznie w postępowaniu odwoławczym z poszanowaniem zasady opisanej w art. 15 k.p.a." Ponadto wskazał, że "Wojewoda [...] wezwał inwestora do określonych czynności, inwestor zajął w tym przedmiocie stanowisko. Organ dysponował pełnym materiałem dowodowym w sprawie uzasadniający podjęcie merytorycznego rozstrzygnięcia. Odmienna, od organu pierwszej instancji, ocena w powyższym zakresie nie stanowi uzasadnienia dla decyzji kasatoryjnej" Mając powyższe na uwadze, Wojewoda [...] ponownie przystąpił do weryfikacji przedmiotowych akt sprawy oraz przedłożonych odwołań. W wyniku ponownej analizy akt sprawy organu I instancji, w dniu 31 grudnia 2020 r., Wojewoda [...] ponownie wezwał inwestora w terminie 30 dni od dnia doręczenia pisma, do uzupełnienia materiału dowodowego. Odpowiedź na ww. wezwanie z dnia 31 grudnia 2020 r. została udzielona przy piśmie z dnia 29 marca 2021 r. Wojewoda [...] ponownie w dniu 28 kwietnia 2021 r. wezwał inwestora w terminie 30 dni od dnia doręczenia pisma, do wykonania czynności opisanych w ww. postanowieniu. W odpowiedzi na powyższe, inwestor pismem z dnia 10 czerwca 2021 r. (wpływ 14 i 15 czerwca 2021 r.) wskazał, że "informuję, że wszystkie wymagane materiały zostały przednio przekazane przy piśmie z dnia 29 marca 2021 r. Projekty zagospodarowania terenu zostały sporządzone zgodnie z uwagami przesłanymi przy poprzednim wezwaniu wraz z prawidłowym oznaczeniem zjazdów. W ramach inwestycji prowadzonej na podstawie przedmiotowej decyzji nr [...] roboty budowlane w tym wykonanie zjazdów, zostały zrealizowane w granicach projektowanych linii rozgraniczających". W nawiązaniu do ww. pisma z dnia 10 czerwca 2021 r., Wojewoda [...] pismem z dnia 30 czerwca 2021 r., poinformował inwestora, iż przekazane wraz z pismem z dnia 29 marca 2021 r. materiały dotyczące przedmiotowej sprawy, nie spełniały braków i nieprawidłowości wskazanych w wezwaniu organu z dnia 31 grudnia 2020 r. W związku z powyższym Wojewoda [...] pismem z dnia 28 kwietnia 2021 r. ponownie wezwał inwestora do uzupełnienia braków. Z uwagi na brak reakcji ze strony inwestora, Wojewoda [...] ponownie pismem z dnia 15 lipca 2021 r. wezwał inwestora do uzupełnienia dokumentacji. Następnie, Prezydent [...] przy piśmie z dnia 20 października 2021 r., w odpowiedzi na wezwanie z dnia 15 lipca 2021 r., ostatecznie przekazał 5 egzemplarzy skorygowanej części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu. Następnie organ odwoławczy dokonał oceny zachowania zgodności postępowania z procedurą wydania decyzji ZRID. Przed złożeniem wniosku do Prezydenta [...] inwestor, zgodnie z art. 11 b ust. 1 i 2 ustawy ZRID, uzyskał wszystkie wymagane prawem opinie. Zgodnie z art. 11 d ust. 1 ustawy ZRID do wniosku załączył mapę przedstawiającą proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu w skali 1:500. Ponadto, do wniosku załączono analizę powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. W myśl art. 11 d ust. 1 pkt 5 ustawy ZRID do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej inwestor dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333, ze zm.). Stosownie do treści ustawy Prawo budowlane do projektu dołączono oświadczenia projektanta i sprawdzającego o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Po dokonaniu analizy przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego oraz wyjaśnień inwestora, Wojewoda [...] stwierdził, że projekt budowlany jest zgodny z art. 34 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1935). Następnie po sprawdzeniu kompletności wniosku pod względem formalnym, zgodnie z art. 11d ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, na podstawie art. lid ust. 5 ww. ustawy Prezydent [...] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji w przedmiotowej sprawie. Zawiadomienie wysłano wnioskodawcy, właścicielom nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji, na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony Prezydent [...] zawiadomił w drodze obwieszczeń, na tablicy ogłoszeń i na stronie internetowej BIP w Urzędzie Dzielnicy [...] jako urzędzie właściwym ze względu na przebieg drogi, i w prasie lokalnej. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości organ uznał za skuteczne. W zawiadomieniach wskazano miejsce, w którym strony mogą zapoznać się z dokumentacją oraz składać ewentualne uwagi i wnioski. Kolejno zgodnie z art. 11f ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, starosta zawiadomił strony o wydaniu decyzji w przedmiotowej sprawie. Zawiadomienie o wydaniu decyzji ZRID wysłano wnioskodawcy, właścicielom nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony zostały zawiadomione w drodze obwieszczeń, na tablicy ogłoszeń i na stronie internetowej BIP w Dzielnicy [...] jako urzędzie właściwym ze względu na przebieg drogi, i w prasie lokalnej. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości organ uznał za skuteczne. W zawiadomieniach wskazano miejsce, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy stwierdził, że strony były właściwie i skutecznie zawiadomione oraz miały możliwość zapoznania się z aktami oraz wypowiedzenia się w trakcie trwania postępowania. Analizując decyzję Prezydenta [...] organ odwoławczy wskazał, że kontrolowana decyzja czyni zadość wymogom przedstawionym w art.11f ust. 1 ustawy ZRID, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie linii rozgraniczających teren inwestycji (przedstawione na mapie w skali 1:500 stanowiących graficzną część projektu zagospodarowania terenu zawartego w projekcie budowlanym). Decyzja zawiera także zatwierdzenie podziału nieruchomości (mapę z projektami podziałów nieruchomości wraz z wykazami zmian gruntowych, stanowiące załącznik do decyzji). Ponadto na mocy decyzji ZRID zatwierdzono projekt budowlany. Po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym organ drugiej instancji stwierdził, iż wydana decyzja wymaga dokonania korekty merytoryczno - reformacyjnej. W odniesieniu do punktu decyzji organu pierwszej instancji dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego, działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, koniecznym było uchylenie projektu budowlanego w zakresie rysunku nr 1.1, 1.2., 1.3 pt. "Projekt zagospodarowania terenu", znajdującego się w tomie pod nazwą projekt zagospodarowania terenu, będącego częścią Projektu budowlanego, stanowiącego integralną część zaskarżonej decyzji i zatwierdzenie w tym zakresie, w miejsce uchylenia nowego rysunku nr 1.1, 1.2., 1.3, który stanowi załącznik nr 1 do niniejszej decyzji, będącej jej integralną częścią. W związku z faktem, że na części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu, zmianie uległy: opis zakresu robót budowlanych w projektowanych liniach rozgraniczających, poprzez wskazanie w sposób jednoznaczny działek ewidencyjnych przed i po podziale, wymiarowania projektowanych obiektów (w tym zjazdów), a także wskazaniu rodzaju zjazdów. W przedłożonym projekcie wskazano w sposób jednoznaczny projektowaną linie rozgraniczającą, granice działek ewidencyjnych objętych wnioskiem. Podkreślono, iż projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na mapie do celów projektowych, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, tj. o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne na mapie zawierającej podpis osoby reprezentującej organ prowadzący państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny. Ponadto, wskazać należy, iż projekt został sporządzony przez projektantów posiadających zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, i aktualnych na dzień opracowania projektu. Przedłożona dokumentacja jest zgodna z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. 2018 r. poz. 1935) oraz rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie zgodnie w sprawie warunków technicznych (Dz. U z 2016 r., poz. 124). Jednocześnie, działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, z uwagi na błędne wskazanie w treści zaskarżonej decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2018 r. na stronie 6, numeru działki przed podziałem (tj. dz. ew. nr [...] z obrębu [...]), koniecznym było dokonanie korekty w tym zakresie. Prawidłowo winna być wskazana działka o nr ew. [...] z obrębu [...], która dzieli się na dwie działki o nr ew.: [...] i [...]. Ponadto, w ramach art. 138 § 1 1 pkt 2 Kpa, w punkcie 5 decyzji odnoszącym się do oznaczenia nieruchomości wg. katastru nieruchomości, które stają się własnością [...], koniecznym było uchylenie nieprecyzyjnego zapisu o treści: "Działki ewidencyjne, z przeznaczeniem pod projektowaną ulicę, położone w Dzielnicy [...], które z mocy prawa przechodzą w całości na własność [...] o ile wcześniej nie stały się jego własnością na podstawie przepisów szczególnych w tym art. 73 ustawy przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1997 r., Nr 133, poz. 872 z późn. zm.)" i w miejsce uchylonego wskazanie "Działki ewidencyjne w projektowanym pasie drogowym, do przejęcia w całości pod inwestycję, przechodzące na rzecz [...]", a także dopisanie brakujących działek ewidencyjnych przechodzących na rzecz [...], które powstały z projektowanego podziału działki i stanowiących nowoprojektowany pas drogowy. W pozostałej części zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że czyni ona zadość innym wymogom ustawy ZRID oraz, że brak było podstaw do zakwestionowania decyzji poza częścią uchyloną i ustaloną w niniejszej decyzji. Następnie organ II instancji przeanalizował zarzuty zawarte w odwołaniu Pana M. K. i Pani M. K. i ocenił jako bezzasadne. Organ II instancji pismem z dnia 27 lipca 2018 r. wezwał inwestora do odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu. Inwestor w odpowiedzi na ww. uwagi zawarte w odwołaniu wyjaśnił, że "wszystkie kwestie zostały już wyjaśnione na wcześniejszych etapach postępowania. Organ odwoławczy podkreślił, iż biorąc pod uwagę charakter ustawy ZRID oraz rodzaj przedmiotowej inwestycji, w ocenie organu wojewódzkiego postępowanie dowodowe w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone poprawnie i w wystarczającym zakresie. Organ I instancji zgromadził niezbędne dowody w celu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w zakresie wskazanym we wniosku ZRID i dokonał ich prawidłowej oceny, a przedstawione działanie organu administracji publicznej I instancji należy ocenić jako dążenie do wyważenia słusznego interesu obywatela i ochrony interesów osób trzecich. Spostrzeżenie to przemawia w konsekwencji za uznaniem wykonania obowiązku wynikającego z ww. art. 7, 77 i 80 Kpa. Ustawa ZRID ma na celu uproszczenie i przyspieszenie procesu budowy istotnych dla rozwoju kraju dróg publicznych. Daleko idące uprawnienia organów i inwestora, co wiąże się zawsze z możliwością ograniczenia praw osób trzecich, jakie te wywodzą z prawa własności nieruchomości, które mają zostać przejęte pod budowę danej drogi lub znajdują się w obszarze jej oddziaływania. Wyjaśniono, że stosownie do orzecznictwa sądowoadministracyjnego (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2013 r., sygn. akt 11 OSK 762/13, z dnia 18 listopada 2010r., sygn. akt II OSK 1968/10, z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 2416/10, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 707/10, oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 561/11, z dnia 14 maja 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1722/09), organ właściwy do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie jest upoważniony do korygowania rozwiązań przyjętych we wniosku o wydanie ww. decyzji. Zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt. 1 ustawy ZRID , to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej decyduje o przebiegu drogi oraz wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające proponowany przebieg drogi oraz mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości. Zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy mogą działać tylko w granicach tego wniosku nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, a więc i w przebieg linii podziału nieruchomości. Ocenie dokonanej przez organy pierwszej i drugiej instancji może jedynie podlegać zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach specustawy drogowej, bowiem stosownie do przepisu art. Ile ustawy ZRID drogowej nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 432/13). Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z treścią art. 11i ust. 1 ustawy ZRID w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych ww. ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Prawo budowlane. Jak wynika natomiast z treści art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wynika z powyższego, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego i w razie spełnienia przez inwestora wymagań określonych w przepisach prawa budowlanego organ architektoniczno- budowlany jest zobligowany zezwolić na realizację inwestycji drogowej (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1583/13). Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie dysponuje natomiast prawem kontrolowania zastosowanych przez projektanta rozwiązań technicznych, jedynie ich zgodność z przepisami techniczno-budowlanymi, które zostały spełnione w zatwierdzonym zaskarżoną decyzją projekcie budowlanym. Jednocześnie podkreślono, że w myśl art. 11 i ust. 2 ustawy ZRID, w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz. U. z 2021 r. poz. 485). Wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej może nastąpić niezależnie od tego, czy na terenie jej przebiegu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz niezależnie od treści postanowień takiego planu. Natomiast plan uchwalany po wydaniu prawomocnej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie może nie uwzględniać jej przebiegu w tym znaczeniu, że powinien wskazywać obszar objęty decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 maja 2019 r., o sygn. II SA/Bk 211/19). Oznacza to, że wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej może nastąpić niezależnie od tego, czy na terenie jej przebiegu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, oraz czy w tym planie oznaczono przebieg przyszłej drogi. Odnosząc się do uwagi skarżących dotyczącej zarzutu "potwierdzenia nieprawdy" przez organ architektoniczno-budowlany pierwszej instancji, wskazano iż nie został on w pełni wyjaśniony przez Państwa K.. Skarżący przytoczyli fragment treści decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2019 r., znak: [...] "Wszystkie pisma i uwagi stron postępowania w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie budowy ulicy J. zostały przekazane Wydziałowi Inwestycji Urzędu [...] w celu rozpatrzenia wniosku i udzielenia odpowiedzi bezpośrednio stronom postępowania. Wszystkie podnoszone przez Państwa K. jako strony postępowania kwestie dotyczące projektowanych linii rozgraniczających, klasy drogi oraz bezpieczeństwa ruchu drogowego zostały wyjaśnione w dotychczasowej korespondencji", niemniej jednak nie wskazano jakie kwestie/pisma nie zostały wyjaśnione przez inwestora, co uniemożliwia odniesienie się do przedmiotowego zarzutu w sposób zadowalający skarżących. Ponadto, zarzut dotyczący zaprojektowania planowanej drogi (ulicy J.) niezgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych również jest niezasadny. Wskazany przepis art. 43 ustawy o drogach publicznych (Dz.U. z 2021 r. poz. 1376 ze zm.) dotyczy sytuowania nowych obiektów budowlanych (tj. np. budynku mieszkalnego, wolnostojącej reklamy) przy drodze (istniejącej). Przedmiotowe przedsięwzięcie dotyczy nowej inwestycji (budowy i rozbudowy drogi gminnej), zatem przedmiotowy przepis nie ma zastosowania w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Jednocześnie zauważono, że ocena, czy w sprawie zachodzi uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 17 ust. 1 ustawy z 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, pozostawiona została organowi rozpoznającemu sprawę. Ustawodawca nie ustanowił przy tym żadnych szczególnych kryteriów do takiej oceny (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, z 20 września 2019 r., o sygn. akt II SA/Kr 427/19). Przy ocenie zaistnienia przesłanki zawartej w art. 17 ust. 1 ustawy z 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych wystarczające jest samo wskazanie faktów pozwalających na przyjęcie, iż interes występuje, organ prowadzący postępowanie nie jest zatem zobowiązany do poddania uzasadnienia wniosku o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji szczegółowemu badaniu, mającemu na celu wykazanie, że tenże rygor w sposób niewątpliwy doprowadzi do założonego przez inwestora stanu rzeczy (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, z dnia 8 sierpnia 2018 r. o sygn. II SA/Bd 78/18). Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej jest decyzją związaną oraz nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości przy jej wydawaniu. Jednakże, niespełnienie przez wnioskodawcę któregokolwiek z warunków lub świadczeń przewidzianych obowiązującymi przepisami wiąże się po stronie organu orzekającego z koniecznością wydania decyzji odmownej. Organ odwoławczy wskazał nadto, że poprawa bezpieczeństwa ruchu drogowego, usprawnienie transportu drogowego, jak i planowane terminy realizacji inwestycji, czy też finansowanie inwestycji z funduszy europejskich uzasadniają nadanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2014 r., o sygn. II OSK 93/14). Analizując treść wniosku inwestora w sprawie nadanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności należało uznać za uzasadniony. Organ odwoławczy dokonując powyższych rozstrzygnięć i rozważań uznał, że nie naruszają one zasady dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 15 Kpa, ponieważ zasadniczym rozstrzygnięciem decyzji Prezydenta [...] było ustalenie przebiegu linii rozgraniczających teren, zatwierdzenie podziału nieruchomości i projektu budowlanego, a te w pozostają zgodnie z wnioskiem inwestora oraz z decyzją organu I instancji. Mając powyższe na względzie, stwierdzono, że zarówno wniosek inwestora, postępowanie administracyjne przeprowadzone przez organ I instancji, jak i zaskarżona decyzja Prezydenta [...], poza częścią uchyloną niniejszą decyzją, nie naruszają prawa, a zarzuty zawarte w odwołaniach nie zasługują na uwzględnienie. Skargę na tę decyzję złożyli M. K. i M. K. Zaskarżonym decyzją zarzucamy: I. Naruszenie zasad wynikających z Konstytucji tj. zasady proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji), zasady równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji) oraz zasady równej ochrony prawnej prawa własności (art. 64 ust. 2 Konstytucji). Zgodnie z tymi przepisami, wszyscy są równi wobec prawa i mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne, a własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. II. Naruszenie przepisów postępowania (mające istotny wpływ na wynik sprawy): 1. tj. naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 KPA polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji na mocy art. 77 § 1 KPA obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 KPA; 2. tj. naruszenie art. 8 i 107 § 3 KPA przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnianie dlaczego przyjęto ewidencyjny podział nieruchomości w taki sposób, że poszerzenie drogi dotyczyło tylko strony północnej ul. J. 3. tj. naruszenie art. 9 i 11 KPA poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji nr [...] z dn. [...].05.2018r. Prezydenta Miasta [...] W oparciu o tak sformułowane zarzuty na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 ppsa, wnosili o uwzględnienie skargi i stwierdzenie wydania zaskarżonych decyzji organu I i II instancji z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto na podstawie art. 200 ppsa wnosili o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając sprawę, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Wojewoda [...] wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. I tak , w toku postępowania administracyjnego wbrew zarzutom skargi nie doszło do naruszenia zasad postępowania administracyjnego a uzasadnienie zaskarżonej decyzji w wystarczający sposób odpowiada wymogom przewidzianym w art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu, argumentacja organu odwoławczego w tym zakresie w wystarczający sposób ujawniała skarżącym zasadnicze przesłanki wydania decyzji, w szczególności powody przyjęcia, że realizacja inwestycji drogowej na części ich działki odpowiada prawu, wobec czego nie można organowi zarzucić naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. tylko z tego względu, że działania Wojewody nastawione w toku postępowania na realizowanie zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.) nie odniosły zakładanego rezultatu. Przepis art. 7 k.p.a. nakazuje organom administracji publicznej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. Zgodnie zaś dyspozycją art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Uzasadnienie jako jeden z elementów decyzji winno zawierać ocenę zebranego materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych w sprawie przepisów prawa oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle wskazanych w nim norm prawa materialnego. Obowiązkiem każdego organu administracji jest jak najstaranniejsze wyjaśnianie podstawy faktycznej i prawnej decyzji, czyli wyjaśnianie stronie zasadności przesłanek rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu organ odwoławczy podjął wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy i dysponował materiałem wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów prawa procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Wydane w sprawie decyzje zawierają wszystkie elementy, o których mowa w art. 11f ust. 1 specustawy. Podstawę prawną kontrolowanej decyzji stanowiły przepisy tzw. specustawy drogowej, ustawy ZRID tj. ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Zgodnie z art. 11a ust. 1 ustawy ZRID wniosek do organu architektoniczno-budowlanego o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji wniósł zarządca drogi - Prezydent [...]. Prawidłowo organ ustalił, że zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 1 ustawy ZRID do wniosku załączono mapę w skali 1:500, na której przedstawiono proponowany przebieg inwestycji, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu. Ponadto, przedstawiono analizę powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, dołączono mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. Ponadto zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 5 ustawy ZRID do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej inwestor dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 p.b. Zgodnie z art. 20 ust. 4 tej ustawy, do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Po dokonaniu analizy przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego, organ odwoławczy stwierdził, że poza uchybieniem, które zostały usunięte w postępowaniu odwoławczym, spełnia on wymagania określone w art. 34 ust. 2 i ust. 3 p.b. oraz w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1935). Do wniosku inwestor dołączył również wymagane opinie, o których mowa w art. 11b ust. 1 oraz art. 11d ust. 1 pkt 8 ustawy ZRID, bądź dowody potwierdzające doręczenie wystąpień o ich wydanie, w przypadku ich niewydania, co należało potraktować się jako brak zastrzeżeń do wniosku. Natomiast w zaskarżonej decyzji organu odwoławczego odniesiono się do sygnalizowanych przez odwołujących się uchybień i w tym zakresie wskazano odpowiednie przepisy prawa regulujące kwestie postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Zgromadzony przez organ I instancji oraz Wojewodę materiał dowodowy, był kompletny i umożliwiał wydanie rozstrzygnięcia, a organy prowadząc postepowanie, należycie wypełniły dyspozycję art. 7 i 8 k.p.a. Podkreślić należy, że świetle przepisów ustawy ZRID, organy orzekające nie mają uprawnienia do oceny racjonalności, czy też słuszności przyjętych we wniosku rozwiązań projektowych, gdyż postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację danej inwestycji drogowej toczy się na wniosek zarządcy drogi, którym to wnioskiem organ administracji jest związany. Regulacja zawarta w art. 11a ust. 1, art. 11e oraz art. 11f ust. 1 pkt 2 ustawy ZRID wskazuje na związanie organu określeniem linii rozgraniczających teren, w tym granic pasów drogowych. Organ nie może dokonywać jakichkolwiek zmian, np. w zakresie lokalizacji, przebiegu oraz planowanych parametrów technicznych konkretnej inwestycji. Rolą orzekającego w sprawie organu jest sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz czy koncepcja składającego wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo (wyrok NSA z dnia 3 września 2014 r. sygn. II OSK 1730/14). W ocenie Sądu, z zadania sprawdzenia wniosku inwestora o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej będącej przedmiotem postępowania w aspekcie jego kompletności i rzetelności, dokonywanej w odniesieniu do wymogów prawa, w tym wymogów określonych przepisami rozporządzenia określającego warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, organ odwoławczy wywiązał się w sposób prawidłowy. Podkreślić należy, że w przypadku inwestycji liniowych, w tym drogowych, zakres chronionego interesu prawnego stron jest zasadniczo determinowany tym, na ile przedmiotowa inwestycja oddziałuje na ich prawa rzeczowe wynikające zwłaszcza z własności nieruchomości lub prawa użytkowania wieczystego. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 października 2016 r. sygn. II OSK 1412/16, w którym przyjęto, że zakres prowadzonego postępowania weryfikacyjnego musi ściśle odpowiadać interesowi prawnemu podmiotu kwestionującego decyzję dotyczącą inwestycji liniowej. Inwestycje tego typu mają złożony charakter, a inwestor działa w interesie publicznym, tym samym odwołanie od decyzji wydawanych w postępowaniach dotyczących inwestycji liniowych należy rozpatrywać z uwzględnieniem prymatu interesu publicznego tylko w odniesieniu do konkretnego interesu prawnego odwołującego się. W nawiązaniu do powyższego stwierdzić trzeba, że uprawnienie skarżących do kwestionowania zaskarżonej decyzji wynika z własności działki [...] z obrębu [...] objętej zakresem inwestycji. Działka ta została podzielona na działkę nr [...] o powierzchni 0,0032, która została przeznaczona pod omawianą inwestycję, oraz działkę nr [...] o powierzchni 0,0362, której właścicielem pozostali skarżący. Zasadniczym zarzutem skarżących jest zaplanowanie inwestycji niezgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który przewidywał poszerzenie ulicy J. poprzez równomierne zajęcie działek po obydwu jej stronach. Natomiast inwestor zaplanował poszerzenie ulicy nadmiernym kosztem działki położonej po jednej stronie, z pokrzywdzeniem skarżących. Jeszcze raz podkreślić należy, że to inwestor decyduje o przebiegu projektowanej inwestycji. Przepisy specustawy drogowej nie zobowiązują również inwestora do przedstawienia różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji i nie ma on obowiązku uwzględniać oczekiwań stron postępowania czy innych podmiotów. Przyjęte przez inwestora rozwiązania techniczne, w żaden sposób nie naruszają interesu prawnego skarżącej strony. Nie można bowiem uznać za naruszenie interesu prawnego strony skarżącej niespełnienie przez inwestora, jego żądań, co do zaprojektowania inwestycji drogowej zgodnie z jego koncepcją. Zawarty w art. 11f ust. 1 pkt 4 ustawy ZRID obowiązek uwzględnienia uzasadnionych interesów osób trzecich, należy interpretować w taki oto sposób, że chodzi tu o interesy obiektywnie uzasadnione. Skarżący powołują się jedynie na interes subiektywny, upatrując go w uszczupleniu prawa własności. Niewątpliwie jest to naruszenie ich interesu, jednak nie jest on na tyle uzasadniony aby odstąpić od realizacji inwestycji. Oceniając to czy decyzja lokalizacyjna w sposób prawidłowy zapewnia poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich należy mieć na względzie, że inwestor realizujący inwestycje drogową działa w interesie publicznym, który ma prymat nad interesem prawnym jednostki, o ile nie narusza jego interesu prawnego w sposób niezgodny z prawem. Przy realizacji systemu dróg publicznych, służących poprawie bezpieczeństwa, komunikacji i transportu nie dochodzi do naruszenia proporcji między interesem publicznym, a ingerencją w sferę praw i wolności, które są rekompensowane stosownym odszkodowaniem. Takim celem jest z pewnością realizacja przedmiotowej inwestycji przebiegającej przez część nieruchomości stanowiącej własność skarżących, która jak wynika ze sprawy jest konieczną inwestycją celu publicznego (por. wyroki NSA z dnia: 11 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1688/11; 23 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 704/09; 13 grudnia 2011 r. sygn. akt II OSK 2250/11; 20 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 2416/10 dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Uznanie że ochronie przewidzianej w powołanym powyżej przepisie podlegać winien interes faktyczny osób trzecich, mogło by prowadzić do paraliżu inwestycji związanych z realizacją dróg publicznych, nie zaś do zapewnienia poszanowania praw które są zagrożone w związku z planowana inwestycją. Należy przy tym zauważyć, że dopuszczalna jest weryfikacja przez organ zasadności żądania w zakresie ewentualnego istnienia rozwiązania alternatywnego zapewniającego możliwość realizacji tego samego celu publicznego przy ograniczeniu stopnia ingerencji w prawo własności osób trzecich, a także ocena przez organ niezbędności realizacji celu inwestycji jako przesłanki ingerencji w prawo własności nieruchomości. Ta weryfikacja nie może mieć jednak na celu samej kontroli zasadności poszczególnych rozwiązań wskazanych we wniosku, ale ma na celu zbadanie niezbędności inwestycji do realizacji ogólnego celu przedsięwzięcia drogowego. Niewątpliwie realizacja przedmiotowej inwestycji z wykorzystaniem nieruchomości skarżących, których wydzielona część znajdzie się w liniach rozgraniczających drogę publiczną, stanowi naruszenie ich interesu, jednak nie na tyle uzasadnione aby zmieniać przebieg drogi w sposób przez nich oczekiwany. Z odwołania oraz ze skargi wynika, że dążeniem skarżących byłaby taka zmiana przebiegu drogi, w wyniku której poszerzenie istniejącej drogi odbyłoby się z równomiernym wykorzystaniem działek zlokalizowanych również po przeciwnej stronie. Wizja skarżących nie wpisuje się w wynikające z przedłożonej dokumentacji projektowej założenia inwestora. Zaproponowany przebieg przebudowywanej drogi publicznej na odcinku wzdłuż działki skarżących, będący wynikiem poszerzenia drogi kosztem nieruchomości zlokalizowanych po jednej jej stronie, podyktowany był względami społecznymi i ekonomicznymi. W toku postępowania administracyjnego inwestor wyjaśnił, że przyjęta lokalizacja inwestycji, w szczególności w zakresie zarzutów podnoszonych przez skarżących została przyjęta po ponownym opracowaniu linii rozgraniczających przygotowanych po zgłoszonych zarzutach i uwzględniała uzyskane opinie i uzgodnienia, w tym opinię komunikacyjną Inżyniera Ruchu, zatwierdzony projekt stałej organizacji ruchu. Uwzględniała również istniejące warunki terenowe oraz planowaną infrastrukturę podziemną. Na marginesie należy zauważyć, że słusznie zdecydowano się na poszerzenie pasa drogowego po jednej stronie drogi bo ograniczyło to niezbędny zakres wykupu gruntów. Ma zatem rację inwestor, że jest to uzasadnione względami ekonomicznymi i społecznymi z uwagi na mniejszą ilość nieruchomości gruntowych przeznaczonych do podziału oraz mniej stron postępowania, co ograniczy koszt całej inwestycji. W zakresie zgodności projektowanej inwestycji z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania terenu Wojewoda prawidłowo przywołał treść art. 11i ust. 2 ustawy, który stanowi, że w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz. U. poz. 1777). Jednym z podstawowych skutków powyższego wyłączenia przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest brak związania inwestora i organu wydającego decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wiążąca moc ustaleń tego planu wynika bowiem z jego charakteru, jako aktu prawa miejscowego. Z konstytucyjnie określonej mocy wiążącej planu miejscowego nie wynika oczywiście nadrzędność jego norm wobec innych ustawowych form ustalania sposobu zagospodarowania nieruchomości, ponieważ źródłem charakteru planu miejscowego, jako aktu prawa miejscowego, jest ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która stanowi równorzędny akt prawny wobec ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. To oznacza, że art. 11i ust. 2 ustawy stanowi normę kolizyjną do wskazania, iż decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowi szczególną formę ustalania sposobu zagospodarowania nieruchomości pod drogi publiczne, z pierwszeństwem wobec ustaleń planu miejscowego, co potwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 6 czerwca 2006 r. (K 23/05, OTK-A 2006, Nr 6, poz. 62). Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej statuujący zasadę równości wobec prawa. Z ustanowionej na gruncie tego przepisu zasady wynika nakaz jednakowego traktowania podmiotów znajdujących się w zbliżonej sytuacji oraz zakaz różnicowania w tym traktowaniu bez przyczyny znajdującej należyte uzasadnienie w przepisie rangi co najmniej ustawowej. Zasady sprawiedliwości wymagają przy tym, aby zróżnicowanie prawne podmiotów pozostawało w adekwatnej relacji do różnic w ich sytuacji faktycznej, jako adresatów danych norm prawnych. Z powyższego wynika, że zasada równości nie ma oznaczać identyczności. Dyskryminacja rozumiana jest zaś jako zróżnicowane traktowanie podmiotów znajdujących się obiektywnie w takiej samej sytuacji, które to odmienne traktowanie nie ma swojej racjonalnej (obiektywnie usprawiedliwionej) podstawy (por. wyrok NSA z 16 listopada 2011 r., sygn. akt. I OSK 607/11) Taka sytuacja w sprawie nie występuje. Dopuszczenie przebiegu drogi z zastosowaniem większej ingerencji wobec właścicieli nieruchomości po jednej jej stronie drogi, w stosunku do właścicieli nieruchomości po stronie przeciwnej, nie ma jakiegokolwiek związku z naruszeniem zasady równości. Wyznaczając w interesie publicznym drogę publiczną organ nie ma obowiązku dokonywać dokładnie symetrycznie ingerencji po obu stronach inwestycji, a kieruje się realizacją przesłanek interesu publicznego w celu optymalnego z tej perspektywy wytyczenia przebiegu drogi publicznej. Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji, który chroni własność obywatela. Prawo własności nie jest prawem absolutnym i w przypadkach przewidzianych przez ustawę może być ograniczone, co wynika właśnie z ust. 3 art. 64 ustawy zasadniczej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 września 2020 r., w sprawie o sygn. akt II OSK 711/20 – "wywłaszczenie jest dopuszczalne wyłącznie na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem (art. 21 ust. 2 Konstytucji). Skoro decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zgodnie z art. 11f ust. 1 pkt 6 specustawy przewiduje wywłaszczenie (zawiera oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego), a budowa drogi publicznej jest inwestycją celu publicznego, to nie można czynić zarzutu, że ingerencja w prawo własności do działek skarżącej narusza jej uzasadniony interes oparty na prawie własności." Za utratę prawa własności części nieruchomości skarżącym przysługuje odszkodowanie. Na koniec należy zauważyć, że Treść art. 17 ust. 1 ZRID stanowi podstawę do nadania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności, jeżeli za takim rozwiązaniem przemawia interes społeczny lub gospodarczy. Ocena, czy taki interes ma miejsce, została pozostawiona organowi wydającemu decyzję, przy czym przepisy powołanego aktu nie wprowadzają żadnych szczególnych kryteriów oceny takiego interesu. Przeświadczenie strony skarżącej, że okoliczności powołane przez inwestora cechowały się w rozpatrywanej sprawie "ogólnością", a równocześnie nie zostały spełnione podstawy materialnoprawne jego zastosowania pozostaje niewystarczające do podważenia decyzji nakazującej wydanemu rozstrzygnięciu nadać rygor natychmiastowej wykonalności. Sąd przyjmuje, że inwestor w świetle nadanej wnioskowi treści uczynił bowiem zadość, by został on przez organ uwzględniony, jeżeli wskazał na konieczność zapewnienia obsługi komunikacyjnej terenów rolniczych i potrzebę zrealizowania tego celu w najszybszym terminie, uwzględniając czas, jaki minął od daty wszczęcia w tym przedmiocie postępowania na podstawie wniosku inwestora. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę podziela formułowane w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowisko, zgodnie z którym wykładnia art. 17 ust. 1 ZRID wskazuje, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji jest obligatoryjne, jeżeli tylko właściwy zarządca drogi złoży wniosek uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym. Brak określenia w tym przepisie rodzaju i natężenia tego interesu determinuje uznanie, że chodzi tu o jakikolwiek interes społeczny lub gospodarczy, co odróżnia instytucję uregulowaną w art. 17 ust. 1 od regulacji dotyczącej nadawania decyzjom administracyjnym rygoru natychmiastowej wykonalności zawartej w art. 108 k.p.a. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku