I SA/Gl 636/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Sędzia WSA Borys Marasek, Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 października 2022 r. sprawy ze skargi K. C. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 15 marca 2022 r. nr COF.OUR.6375.26184.2021 ŁD.SA.ZZ 04953183 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 marca 2022 r. nr COF.OUR.6375.26184.2021 ŁD.SA.ZZ 04953183 Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: K.p.a.) i art. 144 K.p.a. w związku z art.18, art. 34 § 3 i art. 17 § la ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz, U. z 2022 r., poz. 479, dalej: u.p.e.a.) oraz w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1689, dalej: u.o.a.) po rozpatrzeniu zażalenia K. C. utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 2 grudnia 2021 r. nr COF.OUR.6375.26184.2021 KA.GJ.P 04953183 dotyczące zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 22 lipca 2021 r. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej w związku z brakiem realizacji należności z tytułu zaległych opłat abonamentowych przez K. C. (dalej: zobowiązany, strona, skarżący) wystawił w dniu 22 lipca 2021 r. tytuł wykonawczy nr [...] obejmujący zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od stycznia 2016 r. do marca 2021 r. w kwocie 1435,50 zł, odsetki za zwłokę w wysokości 74,93 zł oraz koszty upomnienia w wysokości 11,60 zł. W zarzutach, zawartych w piśmie z dnia 19 sierpnia 2021 r., zobowiązany wskazał na nieistnienie obowiązku, a dodatkowo na brak doręczenia wymaganego prawem upomnienia. W uzasadnieniu podniósł w szczególności, że w 1999 r. wyrejestrował odbiornik telewizyjny i od tego czasu nie posiada w domu telewizora ani innego odbiornika, za który powinien opłacać abonament. Podniósł, że nie miał i nie ma obowiązku przechowywać dokumentu wyrejestrowania ponad 20 lat, o takim wymogu nie został zresztą pouczony. Oświadczył także, iż przeprowadził się już po wyrejestrowaniu odbiornika, a więc nie ciążył już na nim obowiązek powiadamiania wierzyciela o zmianie adresu. Wskazał, iż upomnienie przesłane na nieaktualny już adres nie może zostać uznane za skutecznie doręczone. Wyraził pogląd, że brak nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego z urzędu albo brak zawiadomienia użytkownika o tym nadaniu prowadzi do niepowstania zobowiązania w opłacie abonamentowej. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2021 r. nr [...] zawiesił postępowanie egzekucyjne od dnia 19 sierpnia 2021 r. z uwagi na wniesione zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Stanowisko wierzyciela na wniesione przez skarżącego zarzuty zostało zawarte w postanowieniu Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. Poczty Polskiej S.A. z dnia 2 grudnia 2021 r. nr COF.OUR.6375.26184.2021 KA.GJ.P 04953183, w którym postanowił on oddalić zarzut nieistnienia obowiązku oraz uznać w całości zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia. W zażaleniu na to postanowienie wskazano, że czynność wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego została dopełniona w 1999 r. i od tego momentu zobowiązany nie posiada telewizora ani radia. Skarżący nie okazał dowodu potwierdzającego dopełnienie formalności zaznaczając, że w żadnych przepisach prawa nie zostało określone, aby dokument wyrejestrowania należało przechowywać bezterminowo. Ponadto skarżący podniósł, że wobec braku (przez 21 lat) jakiejkolwiek reakcji na nieuiszczanie opłat, był przekonany o braku obowiązku ich wnoszenia. Wskazał także, iż nie mogło dojść do nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego, ani też do zawiadomienia abonenta o tym fakcie, ponieważ odbiornik wyrejestrowano w 1999 r. Stanowisko wierzyciela w sprawie wniesionego zażalenia, zostało zawarte w postanowieniu Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia 15 marca 2022 r. nr COF.OUR.6375.26184.2021 ŁD.SA.ZZ 04953183, którym utrzymał on w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu tego postanowienia ponownie podkreślono, że obowiązki związane z rejestracją odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz uiszczaniem opłat za ich używanie mają swoje źródło w przepisach ustawy o opłatach abonamentowych. Ustawy poprzedzające ww. ustawę to ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji, która weszła w życie z dniem 1 marca 1993 r. (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 805), ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o łączności (Dz. U. z 1984 r., Nr 54, poz. 275), która weszła w życie z dniem 1 marca 1985 r. oraz wcześniejsza ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r. o łączności (Dz. U. z 1961 r., Nr 8, poz. 48), która weszła w życie z dniem 14 lutego 1961 r. i ustawa z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do Spraw Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja" (Dz. U. z 1960 r., Nr 54, poz. 307 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.o.a. na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży ex lege obowiązek uiszczania abonamentu, a mocą art. 7 ust. 3 tej ustawy, do tego abonamentu stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym (art. 2 § 1 pkt 5 u.p.e.a.). Obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych rozpoczyna się od następnego miesiąca po dokonaniu rejestracji używanych odbiorników i trwa do dnia poprzedzającego dzień ich wyrejestrowania lub do miesiąca, w którym zgłoszono w placówce operatora wyznaczonego uprawnienia do zwolnienia od opłat abonamentowych bądź uzyskano zwolnienie z mocy prawa przysługujące z tytułu ukończenia 75 roku życia (na podstawie ustawy z dnia 23 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o opłatach abonamentowych - Dz. U. z 2015 r., poz. 1324). W zakresie wniesionego zarzutu nieistnienia obowiązku potwierdzono, iż zobowiązany wypełnił ustawowy obowiązek dopełniając formalności związanych ze zgłoszeniem rejestracji odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego. Po zgłoszeniu rejestracji wydana mu została książeczka radiofoniczna stanowiąca dowód zarejestrowania przedmiotowych odbiorników służąca do dokonywania opłat abonamentowych. Zaakcentowano przy tym, że strona nie zaprzecza dokonaniu tej rejestracji, a jedynie stwierdza, iż w 1999 r. wyrejestrowała odbiornik telewizyjny. Wierzyciel zaznaczył, że imienna książeczka radiofoniczna (do czasu wprowadzenia w 2007 r. zmian technologicznych) służyła abonentom do dokonywania opłat z wykorzystaniem znajdujących się w niej odcinków. Książeczka ta posiadała również druki: "Z" - odcinek służący do zgłaszania zmian formalnoprawnych np.: zmiana adresu zamieszkania, rodzaju posiadanych odbiorników, odcinek "W" - przewidziany do zgłoszenia wyrejestrowania odbiorników oraz odcinek "U" - służący do wystąpienia przez abonenta, który wyczerpał dowody wpłat, do uzyskania nowej książeczki radiofonicznej celem kontynuowania regulowania opłat abonamentowych (wydanie kolejnej książeczki radiofonicznej po wyczerpaniu dowodów wpłat w poprzednio wydanej stanowiło kontynuację opłat w ramach zgłoszonej rejestracji odbiorników). Każda dokonana w placówce pocztowej wpłata czy też zmiana danych, wyrejestrowanie odbiorników, odnotowywana była i potwierdzana datownikiem placówki pocztowej w ww. książeczce radiofonicznej. Pracownik placówki pocztowej potwierdzał złożony dokument datownikiem urzędu pocztowego oraz swoim podpisem. Dokument sporządzano w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach, jedną część otrzymywał abonent, a kopię przedmiotowego formularza pracownik placówki pocztowej odsyłał do właściwej komórki celem jego archiwizacji. Skoro zatem zgłoszona została rejestracja odbiorników rtv (której strona nie zaprzecza), a kwestią sporną jest ich wyrejestrowanie (strona twierdzi, że formalności dopełniła w 1999 r.) to jedynie okazanie dowodu na okoliczność wyrejestrowania odbiorników, potwierdzonego datownikiem placówki pocztowej przyjmującej zmianę, miałoby wpływ na stanowisko wierzyciela w zakresie zaległości abonamentowych wskazanych w tytule wykonawczym z dnia 22 lipca 2021 r. Wierzyciel wskazał, że każdy z wymienionych aktów wykonawczych, tj.: rozporządzenie Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 1993 r., Nr 70, poz. 338), rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2005 r. nr 141, poz. 1190), rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 187 poz. 1342), rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676), zawierały delegacje ustawowe w dacie ich obowiązywania, które obligatoryjnie nakładały na użytkowników odbiorników rtv obowiązek niezwłocznego powiadomienia Poczty Polskiej o zmianie nazwiska, miejsca pobytu stałego (siedziby), zagubieniu lub zniszczeniu książeczki radiofonicznej oraz o zaprzestaniu używania odbiorników rtv. Ponadto zarówno w książeczkach radiofonicznych, jak i na ustalonych rozporządzeniami formularzach, znajdowało się pouczenie dla abonenta wskazujące jak należy postąpić w zakresie np. aktualizacji danych adresowych, czy wyrejestrowania odbiorników. Zatem każdy użytkownik odbiorników rtv miał dostęp do obowiązujących przepisów, a tym samym Poczta Polska S.A. spełniła wobec abonentów obowiązek informacyjny a abonent posiadał wiedzę w jaki sposób należy dopełnić formalności w placówce pocztowej. Nie ulega przy tym wątpliwości, że to na abonencie spoczywa obowiązek powiadomienia Poczty Polskiej S.A. np. o zmianie danych adresowych, nieposiadaniu odbiornika lub posiadaniu uprawnień do uzyskania zwolnienia od opłat abonamentowych. Dalej wierzyciel przywołał wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 stycznia 2019 r., sygn. akt I SA/GI 997/18, w którym wskazano, że skoro skarżący nie wyrejestrował odbiorników i na dzień wydania postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela nie dysponował dokumentem potwierdzającym dopełnienie przez skarżącego formalności przewidzianych prawem związanych z wyrejestrowaniem odbiornika rtv, to jest zobowiązany do uiszczenia zaległych opłat objętych tytułem wykonawczym. To na skarżącym ciąży obowiązek wykazania okoliczności znoszących powstały uprzednio obowiązek w zakresie uiszczenia opłat abonamentowych. Jak z kolei stwierdzono w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 20 stycznia 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 927/15 regulacja dotycząca opłat abonamentowych wiąże obowiązek ich wnoszenia wyłącznie z zarejestrowaniem odbiornika, a wierzyciel ma prawo dochodzić zaległych nieprzedawnionych opłat w czasie nieograniczonym, limitowanym wyłącznie terminem początkowym wyznaczonym datą rejestracji odbiornika. W przypadku zgłoszenia w placówce pocztowej jakichkolwiek zmian statusu formalno-prawnego abonenta, użytkownik odbiorników był zobowiązany do wypełnienia i przedłożenia, w zależności od zaistniałego zdarzenia, odpowiednich odcinków, tj. "Z" (odcinek zmiany), "U" (odcinek wymiany książeczki) oraz "W" (odcinek wyrejestrowania), znajdujących się w książeczce radiofonicznej - skoro zgodnie z § 2 ust. 2 ww. rozporządzenia książeczka radiofoniczna stanowiła (dla abonenta) dowód zarejestrowania odbiorników. Wierzyciel podkreślił, że w 1999 r. fakt zaprzestania używania odbiorników rtv należało zgłosić na odcinku "W" z książeczki radiofonicznej. Pracownik placówki pocztowej, w momencie zgłoszenia przez abonenta wyrejestrowania odbiorników, w książeczce radiofonicznej na odcinku "W" potwierdzał dokonanie formalności datownikiem placówki pocztowej. Jedną część odcinka oraz okładki książeczki pracownik placówki pocztowej odsyłał celem archiwizacji do właściwej jednostki Poczty Polskiej S.A., natomiast środek książeczki radiofonicznej wraz z dowodami wpłat i drugą częścią odcinka "W" (potwierdzoną datownikiem placówki pocztowej) pozostawał w posiadaniu abonenta. Zatem w sytuacji dopełnienia ww. formalności powyższy fakt odnotowany zostałby na indywidualnym numerze identyfikacyjnym [...] (wcześniej książeczce radiofonicznej), a dokument zarchiwizowany. Dalej wierzyciel podkreślił, że kwestia wyrejestrowania odbiorników rtv została dogłębnie zbadana w toku postępowania egzekucyjnego. Przeszukano zasoby archiwalne oraz zapisy systemowe i nie stwierdzono dopełnienia ww. formalności. Strona także nie udokumentowała takiego zdarzenia, a więc nie może negować zasadności żądania od niej zaległych opłat abonamentowych. Na gruncie postępowania administracyjnego ma w pełni zastosowanie zasada, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Na poparcie powyższego stanowiska przywołano także wyrok NSA z dnia 11 marca 2020 r., sygn. akt I GSK 1518/19. W odniesieniu do podniesionej kwestii braku jakiejkolwiek reakcji wierzyciela przez 21 lat na nieuiszczanie opłat abonamentowych, co miało uzasadniać przekonanie strony, że nie ma obowiązku opłacania tych należności wskazano co następuje. Na wstępie podkreślono, że obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej wynika wprost z przepisu prawa. Dalej powołano się na wyrok TK z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/2008 w którym stwierdzono, że "dążąc do wyegzekwowania zaległego abonamentu, kierownik Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. nie musi wysyłać upomnienia (w przeciwieństwie do egzekwowania opłaty karnej), ponieważ zgodnie z § 13 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. (obowiązującego do dnia 20 maja 2014 r.) w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2001 r.. Nr 137, poz. 1541 z póżn. zm.) postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez jego uprzedniego doręczenia, gdyż zobowiązany ma ustawowy obowiązek obliczenia lub uiszczenia należności pieniężnej bez wezwania. Nadto wskazano na stanowisko NSA zawarte w wyroku z dnia 11 marca 2020 r., sygn. akt I GSK 1518/19, w którym stwierdzono, że obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej powstaje z mocy samej ustawy, bez wezwania i jest realizowany w terminach i wysokości określonej tą ustawą. Opłata ma charakter powszechny, a jej wyliczenie nie następuje w formie decyzji, ale w drodze czynności materialno - technicznej, w trybie pozaprocesowym lub w drodze samoobliczenia. W tym stanie rzeczy NSA zanegował pogląd, że na wierzycielu ciąży obowiązek przypominania zobowiązanemu o braku bieżących wpływów z opłat abonamentowych, a długotrwały brak reakcji na zaleganie w tych opłatach skutkuje uzasadnionym przeświadczeniem abonenta o skutecznym wyrejestrowaniu odbiornika i braku obowiązku uiszczenia opłat abonamentowych. W dalszych wywodach zaskarżonego postanowienia wskazano, iż skoro nie zostały dopełnione formalności wyrejestrowania odbiorników rtv, to po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187 z 2007 r,, poz. 1342) abonentowi - jako użytkownikowi zarejestrowanych odbiorników przyporządkowano indywidualny numer identyfikacyjny abonenta ([...]). Do zaskarżonego postanowienia załączono duplikat zawiadomienia o nadaniu tego numeru. Dalej wierzyciel podkreślił, że użytkownicy odbiorników rtv, którzy dokonali ich rejestracji na podstawie przepisów wykonawczych wynikających z ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. u.o.a. oraz poprzedzających ją ustaw pozostali abonentami zobowiązanymi do uiszczania opłat (za wyjątkiem osób, które dopełniły formalności zwolnienia od opłat lub wyrejestrowania). Na podstawie obowiązujących przepisów nie anulowano zgłoszonych przez użytkowników wniosków rejestracyjnych, a wyłącznie imienną książeczkę opłat zastąpiono indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Wprowadzona zmiana nie wymagała ponownego zgłoszenia rejestracji używanych odbiorników. Poczta Polska realizując rozporządzenie nie dokonywała powtórnej rejestracji odbiorników, potwierdzonej dotychczasowymi dowodami zarejestrowania w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej. Od grudnia 2008 r. zarówno abonenci już zarejestrowani, jak i nowi, zaewidencjonowani pozostają pod indywidualnymi numerami, które stanowią osiem ostatnich cyfr w numerze konta bankowego przyporządkowanego danemu abonentowi w celu wnoszenia opłat abonamentowych. Następnie podano, że zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] zostało przesłane do strony pismem z dnia 21 sierpnia 2008 r. na adres, którym Poczta Polska w danym okresie dysponowała. Podkreślono przy tym, że w myśl § 5 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia z 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Poczta Polska była zobowiązana wyłącznie do powiadomienia użytkowników o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego poprzez przesłanie zawiadomienia w formie wzoru, stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia. Przywołany przepis mówi bowiem o "powiadomieniu" użytkowników, a więc przesłaniu zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej (bez potwierdzenia odbioru). Jak stwierdził NSA w wyroku z dnia 11 marca 2020 r., sygn. akt GSK 1518/19, z treści przepisów nie wynika natomiast, aby doręczenie powiadomienia dokonywane poprzez przesłane użytkownikowi zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, stanowiło warunek skuteczności czynności nadania takiego numeru. Przesłanie zawiadomienia nie kreuje i nie wpływa na skuteczność tej czynności. Prawodawca dla skuteczności nadania użytkownikowi odbiornika rtv numeru identyfikacyjnego nie wprowadził wymogu doręczenia zawiadomienia o jego przesłaniu. Przesłanie zawiadomienia ma wobec tego charakter wyłącznie informacyjny, wtórny do samego nadania numeru identyfikacyjnego, która to czynność dokonywana jest z urzędu, a wierzyciel nie jest zobowiązany do posiadania dokumentu potwierdzającego jego odbiór przez zobowiązanego (por. także wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt. II GSK 1297/15). Dla skuteczności czynności nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne również legitymowanie się operatora dowodem nadania takiej przesyłki (por. wyroki NSA: z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. akt. II GSK 2262/15, z dnia 1 czerwca 2016 r., sygn. akt. II GSK 913/15). W aktach sprawy znajduje się poświadczona kserokopia wygenerowanego zawiadomienia o nadaniu zobowiązanemu indywidualnego numeru identyfikacyjnego podpisana przez uprawnionego pracownika operatora, które to zawiadomienie stanowi obecnie dowód zarejestrowania odbiornika rtv w rozumieniu § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu z 2007 r. Jak wynika z powyższego wierzyciel spełnił nałożony na niego rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187 z 2007 r., poz. 1342) obowiązek indywidualnego numeru identyfikacyjnego 04953183 i powiadomienia o jego nadaniu przesyłając przedmiotowe zawiadomienie przesyłką zwykłą na adres, którym Poczta Polska, w danym czasie, dysponowała. Wobec powyższego uznanie zarzutu nieistnienia obowiązku za niezasadny było w pełni uzasadnione. Jednocześnie wierzyciel wyjaśnił, że - jak wskazano w postanowieniu z dnia 2 grudnia 2021 r. uwzględnienie w całości zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia stanowi podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 22 lipca 2021 r. W skardze na powyższe postanowienie, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, reprezentujący skarżącego radca prawny zarzucił: I. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 33 § 2 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego niezastosowanie do umorzenia postępowania, w sytuacji, gdy na dłużniku od 1999 r. nie ciąży obowiązek uiszczania opłat abonamentowych, 2) art. 7 K.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. 3) art. 77 K.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz nierozpatrzenie całości materiału dowodowego, w szczególności nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania skarżącego, 4) art. 80 K.p.a. poprzez dokonanie dowolnych ustaleń, iż nie doszło do wyrejestrowania odbiornika przez skarżącego jak również, iż do skarżącego zostało wysłane zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta, podczas gdy skarżący wyrejestrował odbiornik w 1999 r., a organ przez okres 21 lat nie dochodził od skarżącego opłat abonamentowych, 5) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy wadliwego orzeczenia, podczas gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowego postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy, II. Naruszenie prawa materialnego, tj.: 6) art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż mimo wyrejestrowania odbiornika, skarżący odbiornik posiada, 7) § 5 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych poprzez bezzasadne nadanie skarżącemu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, w sytuacji, gdy 8 lat przed wejściem w życie rzeczonego rozporządzenia, skarżący wyrejestrował odbiornik oraz poprzez niedołączenie i nieokazanie przez wierzyciela dowodu odbioru, a w szczególności dowodu nadania dokumentu w postaci "zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numery identyfikacyjnego" z dnia 21 sierpnia 2008 r., w szczególności w sytuacji błędnie wskazanego adresu przez wierzyciela. Wobec powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz uchylenie postanowienia organu I instancji w części dotyczącej nieuznania nieistnienia obowiązku uiszczania opłat abonamentowych, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji i zobowiązanie go do wydania postanowienia wraz ze wskazaniem sposobu rozstrzygnięcia oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że niezgodne z prawdą i ze stanem rzeczywistym są twierdzenia organu o braku dopełnienia przez skarżącego wymaganych przepisami prawa formalności, związanych z wyrejestrowaniem odbiornika. Skarżący ponownie podkreślił, iż w 1999 r. wyrejestrował odbiornik telewizyjny i od tego momentu nie ma w domu telewizora ani innego odbiornika, za który winien uiszczać opłaty abonamentowe. Zatem, od niemalże 23 lat nie jest on zobowiązany do uiszczania opłat tytułem abonamentu radiowo-telewizyjnego. Z uwagi na znaczny upływ czasu od wyrejestrowania odbiornika (23 lata) strona nie jest w posiadaniu dowodu potwierdzenia wyrejestrowania odbiornika, co do którego nie pouczono go o obowiązku przechowywania tego potwierdzenia przez określony czas, a wręcz dożywotnio. Na brak takiego obowiązku wskazuje się w wielu prawomocnych wyrokach NSA i wojewódzkich sądów administracyjnych, powołując się na 5 – letni okres przechowywania dokumentów podatkowych. Dodatkowo, co jest potwierdzone szeregiem prawomocnych wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych oraz NSA żadne obowiązujące przepisy prawa nie nakładają na skarżącego obowiązku przechowywania tego rodzaju dokumentu, przez bliżej nieokreślony okres, a w szczególności przez ponad 20 lat. Nawet przepisy podatkowe wymagają od podatników, posiadania dokumentów jedynie za okres ostatnich 5 lat, wobec czego nie sposób uznać, aby obowiązkiem strony było przechowywanie dokumentów przez tak długi okres (por. wyrok NSA z dnia 9 maja 2019 r., sygn. akt II FSK 132/19, wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 grudnia 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 745/20, wyroki WSA w Gdańsku: z dnia 7 lipca 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 591/21 oraz z dnia 21 kwietnia 2020 r., sygn. akt I SA/Gd 118/20). Tak również wskazuje WSA w Poznaniu w prawomocnym wyroku w sprawie III SA/Po 138/20, stwierdzając, że "z żadnych przepisów prawa nie wynika, że strona jest zobowiązana posiadać i bezterminowo przechowywać dokument (dowód) wyrejestrowania odbiornika. Skoro termin przedawnienia opłat abonamentowych jest pięcioletni (zastosowanie znajdują tu przepisy Ordynacji podatkowej - art. 70 § 1), to nie sposób wymagać od strony, aby taki dokument przechowywała w nieskończoność.'" Brak jakiejkolwiek reakcji wierzyciela (w niniejszym przypadku od 1999 r.), na nieuiszczanie opłat abonamentowych, jest uznawany przez sądy w prawomocnych wyrokach jako usprawiedliwione przeświadczenie po stronie obywateli, iż dopełnili wszelkich formalności w zakresie wyrejestrowania odbiorników i skutecznie poinformowali o tym fakcie wierzyciela. Uznać zatem trzeba, że skarżący pozostawał w usprawiedliwionym przekonaniu, iż nie ma obowiązku uiszczania opłat abonamentowych, czego też nie czynił od 1999 r., czyli w związku z wyrejestrowaniem odbiornika. Jako obywatel skarżący nie może ponosić odpowiedzialności za zaniechania, zaniedbania i niedopatrzenia ze Strony Poczty Polskiej S. A., ponad to nie może żyć w ciągłym stanie niepewności, co do obowiązków na nim ciążących, (por. WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 21 października 2021 r., sygn. akt I SA/Go 275/21). W tym miejscu wskazać należy, iż w obecnym porządku prawnym i przepisach ustawy zasadniczej, gwarantujących skarżącemu, jak i innym obywatelom stabilność i pewność stosunków prawnych, nie można wywodzić w stosunku do niego, negatywnych skutków, w sytuacji gdy ustawodawca nie uregulował wprost, a jedynie w domniemaniu, kwestii czasu przechowywania tak błahej, jak można by sądzić, rzeczy jak dowód wyrejestrowania odbiornika. Zdaniem autora skargi niezwykle istotną kwestią jest również fakt bezpodstawnego i nie znajdującego uzasadnienia w przepisach prawa nadania skarżącemu (który w 1999 r. wyrejestrował odbiornik) w dniu 21 sierpnia 2008 r. indywidualnego numeru identyfikacyjnego. W ocenie strony skarżącej materialnoprawnymi warunkami powstania zobowiązania w opłacie abonamentowej na podstawie art. 2 ust. 3 u.o.a. w związku z § 5 ust. 2 i § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych są nadanie użytkownikowi przez operatora publicznego w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia indywidualnego numeru identyfikacyjnego oraz powiadomienie tego użytkownika na druku określonym w załączniku do ustawy o opłatach abonamentowych. Przesłanki te warunkują więc istnienie obowiązku i tym samym stanowią o zasadności uwzględnienia zarzutu nieistnienia obowiązku. Jest tak dlatego, że zobowiązanie w tej opłacie abonamentowej powstaje z mocy ustawy z chwilą zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa wiąże powstanie tego zobowiązania, a zobowiązany ma ustawowy obowiązek obliczenia i uiszczenia należności pieniężnej bez wezwania (art. 2 ust. 3 w związku z art. 3 ust. 1 i 4, art. 5 ust. 1 u.o.a. oraz w związku z art. 21 § 1 pkt 1 o.p.). Powyższe oznacza więc to, że albo brak nadania użytkownikowi indywidualnego numeru identyfikacyjnego z urzędu albo brak zawiadomienia użytkownika o tym nadaniu prowadzi do niepowstania zobowiązania w tej opłacie. Przepisy ustawy o opłacie abonamentowej, ani przepisy rozporządzenia nie wartościują tych przesłanek, ani też nie wskazują, że należy je rozumieć inaczej. Zdaniem autora skargi w przedmiotowej sprawie nie mogło dojść do nadania skarżącemu indywidualnego numeru identyfikującego ani do zawiadomienia go o nadaniu tego numeru. W 1999 r. wyrejestrował on odbiornik i nie miał wobec wierzyciela żadnych zobowiązań z tytułu opłat abonamentowych. Wierzyciel nadając mu w sierpniu 2008 r. wspomniany numer dopuścił się tego bez jakiejkolwiek podstawy prawnej. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.) podlegało postanowienie z dnia 15 marca 2022 r. nr COF.OUR.6375.26184.2021 ŁD.SA.ZZ 04953183, którym Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 2 grudnia 2021 r. nr COF.OUR.6375.26184.2021 KA.GJ.P 04953183 dotyczące zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 22 lipca 2021 r. Kontrolę tą rozpocząć należy od stwierdzenia, że zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej stanowią podstawowy środek służący ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zgodnie z art. 33 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm.; dalej także: u.p.e.a.) - wnosi się je do wierzyciela za pośrednictwem organu egzekucyjnego. Procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują z kolei przepisy art. 34 u.p.e.a. Co warte podkreślenia, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie jest ograniczony zarzutami podniesionymi w skardze, lecz zawsze pozostaje związany granicami sprawy rozpoznawanej przez organ. W przypadku zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny wyznaczają wskazane przez stronę zobowiązaną zarzuty, o których mowa w art. 33 u.p.e.a. Sąd nie może objąć kontrolą innej sprawy niż ta, która była przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu egzekucyjnym (por. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 2615/10). Poprzez wniesienie zarzutu zobowiązany kwestionuje możliwość prowadzenia egzekucji, podważając prawidłowość tytułu wykonawczego, w stosunku do którego obowiązuje generalne domniemanie istnienia obowiązku oraz spełnienia wszystkich przesłanek dopuszczalności wszczęcia postępowania egzekucyjnego (por.: P. M. Przybysz, Komentarz do art. 33 u.p.e.a., [w:] P. M. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. IX, WKP 2021). Jak stanowi art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej może być m.in. nieistnienie obowiązku (pkt 1), brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane (pkt 4). Odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku wskazać należy na wstępie, że w niniejszej sprawie nie jest kwestionowane, że skarżący w dniu 18 stycznia 1985 r. zarejestrował telewizor i radio pod adresem w G. przy ul. [...] (kserokopia wniosku znajduje się w aktach sprawy). Zgodnie z art. 1 i art. 2 ust. 1 i ust. 2 u.o.a. w celu umożliwienia realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz.U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226 z późn. zm.), za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Opłaty te stanowią dochód publiczny. Domniemywa się przy tym, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle ww. uregulowań prawnych, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, że odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Obowiązki związane z rejestracją odbiorników rtv i uiszczaniem opłat za ich używanie mają swoje źródło w przepisach aktualnie obowiązującej u.o.a., a także obowiązującej wcześniej ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 805), która weszła w życie z dniem 1 marca 1993 r. Obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej rozpoczyna się od następnego miesiąca po dokonaniu rejestracji używanych odbiorników i trwa do dnia poprzedzającego dzień ich wyrejestrowania lub do miesiąca, w którym zgłoszono w placówce operatora wyznaczonego uprawnienia do zwolnienia od opłat abonamentowych bądź uzyskano zwolnienie z mocy prawa przysługujące z tytułu ukończenia 75 roku życia na podstawie ustawy z dnia 23 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1324). Według Trybunału Konstytucyjnego abonament RTV to "przymusowe, bezzwrotne świadczenie publicznoprawne, służące realizacji konstytucyjnych zadań państwa" (por. wyrok TK z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt K 2/03, OTK-A 2004/8/83 oraz wyrok z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08, OTK-A 2010/3/22). Analiza przepisów ustawy o opłatach abonamentowych (art. 2 ust. 1 i 3, art. 3 ust. 1 i 4) wskazuje, że pobór abonamentu RTV odbywa się na zasadzie tzw. samoobliczenia - obowiązek uiszczania, wysokość oraz termin zapłaty opłaty abonamentowej wynika wprost z przepisów tej ustawy. Tryb decyzyjny ustawodawca zastrzegł jedynie w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego (art. 7 ust. 6-7 wskazanej ostatnio ustawy). Trybunał Konstytucyjny uznał również, że ustalanie wysokości należnego abonamentu, czy to w drodze samoobliczenia (gdy abonent sam ustala kwotę, którą winien uiścić na rachunek Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. za jeden albo kilka miesięcy), czy też w trybie pozaprocesowym przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej jest czynnością materialno-techniczną dotyczącą obowiązku wynikającego wprost z przepisu prawa, a zatem tryb decyzyjny nie jest konieczny. Z ustawy wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Stwierdzenie zatem, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek. W świetle powołanych powyżej przepisów ustawy o opłatach abonamentowych, obowiązek ponoszenia opłat za używanie odbiorników RTV ciąży na osobie od momentu ich zarejestrowania. Zatem jeśli organ wykazał dokonanie rejestracji odbiornika telewizyjnego, to abonent podnoszący nieistnienie obowiązku uiszczania opłat powinien wykazać z kolei wyrejestrowanie tegoż odbiornika (por. m.in. wyroki WSA w Gliwicach: z dnia 8 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 650/14, z dnia 14 października 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 518/14; z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 376/13 oraz WSA w Poznaniu z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Po 57/14). Powyższe stanowisko znajduje oparcie w regulacjach zobowiązujących abonenta do powiadomienia urzędu pocztowego m.in. o zaprzestaniu używania odbiornika zawarte w: § 4 obowiązującego do dnia 16 czerwca 2005 r. rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338); § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2005 r., poz. 1190); § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. poz. 1342); oraz §11-12 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676). Na ciążący na użytkowniku odbiorników obowiązek niezwłocznego powiadomienia (przez złożenie w placówce "Formularza zgłoszenia danych") m.in. o zaprzestaniu używania odbiorników zwrócił uwagę także Trybunał Konstytucyjny, w powołanym powyżej wyroku z dnia 16 marca 2010 r. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 29 października 2021 r., sygn. akt I GSK 637/21 konstrukcja powołanych wyżej uregulowań prawnych nakładających na abonenta obowiązek powiadamiania o zaprzestaniu używania odbiornika przesądza o obowiązku wykazania dokonania tego powiadamiania przez zobowiązanego, a obowiązek ten nie może być przerzucany na wierzyciela. Wyrejestrowanie odbiornika jest okolicznością kluczową dla bytu prawnego zaległych opłat abonamentowych i to w interesie zobowiązanego jest zabezpieczenie i przedstawienie dowodu na podnoszone w tym zakresie twierdzenia. Bezsporne jest, że w niniejszej sprawie skarżący nie przedłożył dowodu wyrejestrowania odbiornika TV, co według jego nieudokumentowanego oświadczenia miało nastąpić w 1999 r. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że skutków zarejestrowania odbiornika i niewyrejestrowania go w opisany powyżej sposób nie niweczą takie okoliczności jak: wykazanie, że abonent nie jest już właścicielem nieruchomości, względnie nie zamieszkuje pod adresem, pod którym zarejestrował odbiornik. Obowiązek w zakresie opłat abonamentowych nie wynika bowiem z domniemania odbioru programu poprzez odbiornik zlokalizowany pod określonym adresem. Wskazania także wymaga, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że w świetle rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r., nr 187, poz. 1342) operator nie musi dysponować potwierdzeniem odbioru powiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego. § 5 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia stanowi, że dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia. Zgodnie z § 5 ust. 2 tego rozporządzenia operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Z treści przywołanych przepisów nie wynika, aby powiadomienie dokonywane poprzez przesłanie użytkownikowi zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, stanowiło warunek skuteczności dokonania czynności nadania takiego numeru. Przesłanie zawiadomienia nie kreuje i nie wpływa na skuteczność czynności operatora publicznego, który z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek indywidualny numer identyfikacyjny. Prawodawca nie wprowadza obowiązku, aby dla skuteczności nadania użytkownikowi odbiornika RTV numeru identyfikacyjnego, konieczne było doręczenie zawiadomienia o jego nadaniu. Przesłanie zawiadomienia ma wobec tego charakter wyłącznie informacyjny, wtórny do samego nadania numeru identyfikacyjnego, która to czynność dokonywana jest z urzędu, a organ nie jest zobowiązany do uzyskania potwierdzenia odbioru powiadomienia strony o jego nadaniu. Dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego, nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora dowodem nadania, czy też zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia (podobnie NSA w wyrokach z: z dnia 1 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 913/15; z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 1297/15, z dnia 11 sierpnia 2017 r., sygn. akt II GSK 3328/15, z dnia 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II GSK 3012/17, z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 1343/16, 5 września 2018 r., sygn. akt I GSK 2271/18). W związku z powyższym nadanie indywidualnego numeru identyfikacyjnego skuteczne było w chwili jego nadania, a nie w chwili jego doręczenia skarżącemu. Zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego było tylko informacją dla skarżącego. Dla tej czynności nie było wymagalne posiadanie przez operatora zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki. Skarżący, prawnie zobowiązany, powinien dopilnować wszelkich kwestii opłaty abonamentowej. W razie wątpliwości, zawsze mógł zgłosić się do placówki pocztowej, w której uzyskałby informacje odnośnie płatności, numerze identyfikacyjnym, czy też o stanie zadłużenia. Takie informacje można uzyskać też przez internet, na stronie operatora pocztowego (por. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2021 r., sygn. akt I GSK 891/21). W aktach sprawy znajduje się poświadczona kserokopia wygenerowanego zawiadomienia z dnia 21 sierpnia 2008 r. o nadaniu zobowiązanemu indywidualnego numeru identyfikacyjnego podpisana przez uprawnionego pracownika operatora, które to zawiadomienie stanowi obecnie dowód zarejestrowania odbiornika rtv w rozumieniu § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu z 2007 r. Bezsporne jest, że zawiadomienie to przesłano na adres skarżącego, który nie był wówczas aktualny, co jednak – jak wykazano powyżej – nie niweczy skutków nadania numeru i nie zwalnia abonenta od uiszczania opłat abonamentowych. Na uwzględnienie zasługiwał natomiast zarzut niedoręczenia upomnienia, które również przesłano na nieaktualny adres abonenta. Zarzut ten został prawidłowo oceniony przez wierzyciela. Jak więc wykazano rejestracja odbiorników dokonana na gruncie nieobowiązujących już regulacji prawnych nie utraciła mocy ex lege, a w związku z tym nieistnienie egzekwowanego obowiązku musi być następstwem zdarzenia prawnego, z którym stosowne regulacje wiążą skutek w postaci zniesienia obowiązku uiszczania abonamentu. W szczególności może to wynikać z (właściwie udokumentowanego przez abonenta) wyrejestrowania odbiornika lub dopełnienia formalności związanych z uzyskaniem zwolnienia od opłat abonamentowych, a także z osiągnięciem odpowiedniego wieku abonenta, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, której zarzuty okazały się bezzasadne.