IV SA/Po 773/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski po rozpoznaniu w dniu 13 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. S. na akt Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2009 r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu opłaty za kartę pojazdu postanawia odrzucić skargę. /-/P. Miładowski UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] września 2009 r. P. S. wystąpił o zwrot części opłaty za kartę pojazdu nr rej. [...] wystawioną w dniu [...] lipca 2004 r. Prezydent Miasta [...] pismem z [...] września 2009 r. nr [...] omówił zwrotu części opłaty, wskazując że opłatę w kwocie 500 zł pobrano zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami art. 77 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, ze zm., dalej: p.r.d.) i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu ( Dz. U. z 2003 r., nr 137, poz. 1310, dalej: rozporządzenie). Organ pouczył o prawie do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w terminie 30 dni, po uprzednim wezwaniu organu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa. W dniu 22 września 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga P. S. z dnia 14 września 2009 r. na przedmiotowy akt Prezydenta Miasta [...] odmawiający zwrócenia części opłaty za kartę pojazdu. Organ wniósł o odrzucenie skargi ze względu na niewyczerpanie trybu wezwania do usunięcia naruszenia prawa – zgodnie z art. 52 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269, dalej: u.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola merytoryczna, dotycząca istoty sprawy możliwa jest dopiero gdy skarga wnoszona przez stronę spełnia warunki określone przepisami prawa – w tym w szczególności w ustawie z 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Sąd podziela stanowisko wyrażone w uchwale z 4 lutego 2007 r. w sprawie I OPS 3/07 (publ.: ONSAiWSA 2008/2/21), gdzie Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że odpowiedź organu administracji na żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu ma charakter aktu lub czynności, na które przysługuje zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. skarga do sądu administracyjnego. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności organów administracji. Jednakże kontrola ta uzależniona jest od spełnienia warunku określonego w art. 52 § 1 p.p.s.a. – który to przepis stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącej w postępowaniu administracyjnym. Skarżącemu w rzeczonej sprawie nie przysługiwał środek zaskarżenia w postaci odwołania lub zażalenia, stąd też przed wniesieniem skargi winien on, zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a., wezwać na piśmie Prezydenta Miasta [...] – w terminie czternastu dni od dnia, w którym doręczono mu akt z [...] września 2009 r.- do usunięcia naruszenia prawa. Wówczas dopiero można by uznać, że wyczerpano środki zaskarżenia zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., a 30 dniowy termin do wniesienia skargi liczony byłby zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzieliłby odpowiedzi na wezwanie, to w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Niewyczerpanie środków zaskarżenia w trybie administracyjnym musiało skutkować odrzuceniem skargi. Sąd wskazuje, że organ prawidłowo pouczył o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego, wskazując na obowiązek wezwania do usunięcia naruszenia prawa zgodnie z powołanymi przepisami. Wobec braku pisemnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa skargę strony należało zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalną odrzucić. /-/P. Miładowski